Nog 2,5 uur en dan ben ik dertig. Ik moet er veel aan denken vandaag en raak zelfs een beetje geëmotioneerd. Zojuist een geleide meditatie gedaan, over zelfwaardering. Goed voor me.
Vanaf mijn dertigste ga ik het anders doen. Ik wil me niet meer laten leven, door wie of wat dan ook. Ik ga bewuster na wat ik zelf wil en ga daarbij ook meer op zoek naar mijn eigen gevoel. Want de laatste tijd ben ik mijn eigen gevoel een beetje kwijt lijkt wel. Er zit een dun muurtje om me heen en dat wil ik toch weer af gaan brokkelen. Ik merk het telkens om me heen. Een collega die - bij troubles op het werk en soms hevige emoties bij anderen - aan mij vraagt of ik er nou nooit kwaad of gefrustreerd om wordt. Een vriendin die in mijn plaats teleurstelling voelt als ik weer eens afgewezen wordt door iemand die ik leuk vind. Nee, want ANNanas blijft altijd maar kalm. En dat kan serieus een kracht zijn, maar ook een valkuil worden....
Ik wordt me er wel steeds meer van bewust wat voor invloed mijn opvoeding heeft gehad op wie ik nu ben. Ooit schreef ik, naar aanleiding van een energetisch consult, dat mijn ouders me nooit erkenning hebben gegeven voor wie ik ben. Maar het besef komt nu, dat dat nog steeds zo is. Ze laten me niet in mijn waarde. Voorbeeld: ik geef aan niet mee te willen naar de grote familiedag omdat ik daar niet gelukkig van word. Zij wordenboos op me en zeggen dat ik me moet schamen. Als ik met mijn moeder koffie drink, wij twee samen, en ik vertel dat ik er voorzichtig over denk om naar Eindhoven te verhuizen in de toekomst (en zelfs uitleg waarom), krijg ik een bedenkelijke blik en verder geen reactie... hierdoor wordt de weinig emotionele band die we hebben alleen maar gevoellozer. Ik doe daadwerkelijk mijn best om bijvoorbeeld over Eindhoven te vertellen, dat was serieus een hoge berg voor mij. Maar ik krijg er niks voor terug. Dat doet pijn. Heb er net ook even om moeten huilen. Word je dertig, ga je je dit beseffen... heel dubbel. En ik weet zeker dat mijn ouders van me houden, honderd procent. Daar twijfel ik niet over. Maar het echte gevoel tonen ken ik niet van hun. Nu is mijn moeder de hele dag al bezig om iets te knutselen voor mijn dertigste verjaardag, dat is zeker houden van op haar manier.
Misschien moet ik leren om niet teveel vanuit mijn eigen behoefte te denken, maar meer vanuit hun mogelijkheden. Mijn moeder heeft vroeger zeer heftige dingen meegemaakt waardoor haar emotionele ontwikkeling vast en zeker enorm beschadigd is. Zij is wie ze is.
Hm, nu ik dit schrijf en bovenstaande conclusie trek, voel ik wel ineens een soort van rust. Zou dit nu het losmakingsproces zijn?
maandag 30 december 2013
maandag 16 december 2013
"Ik zie je vast nog wel"
Geen gedicht vandaag ofzo. Gewoon woorden, die in me opkomen. Omdat ik iemand heb ontmoet waarvan ik behoorlijk onder de indruk was. Mijn eerste impressie kan ik niet eens meer terughalen...
Ik ontmoette haar op zaterdag. Tezamen met 24 andere nieuwe mensen, maar zij viel mij op, door haar verwilderde kapsel, lef, en de flow die ze met zich meedroeg. Ontspannen, cool. Die dag weinig met haar samengewerkt, 's avonds in de bus naar het station zaten we naast elkaar. We praatten, over relaties en zo. Over muziek die we gezamenlijk leuk vinden. Stelden vragen aan elkaar waar we diep over na moesten denken. Ik voelde me prettig, begrepen, geaccepteerd. Verder niks bijzonders. Maar de twinkeling in haar ogen als ze me aankeek, bleef me bij.
Die avond, op de terugweg, in de trein, helemaal alleen. Gedachtes, gevoelens. Besef dat ik haar wel heel leuk vind. Apart gevoel, zo bij een soort collega. Ontmoet tussen zovelen anderen, maar zo opvallend voor mij.
De zondag ontmoetten we elkaar weer, dag 2 van de training. Haar blik zocht mij, en weer die twinkeling. Tot mijn geluk moesten we die 2e dag veel samenwerken. Even voelde ik me ongemakkelijk, maar ze stelde me gerust. En het was tijdens een oefening, in een groepje met 3 anderen, dat ik beseft dat ik haar misschien wel meer dan leuk en speciaal vond... aangetrokken, nieuwsgierig, bewondering. Aan het einde van de dag moesten we anoniem iets schrijven op een a4tje wat op de rug van iedere deelnemer geplakt zat. Ik schreef bij haar "ik vind het leuk dat ik je heb mogen leren kennen =)". Toen zij iets bij mij schreef, zei ze tegen mij dat ze eigenlijk zoveel wilde schrijven, maar mij vast nog wel vaker zou zien. Wow. Darvan was ik enorm onder de indruk. Bam. Bij het naar huis gaan voelde ik me bijna een verliefde puber en durfde ik geen speciaal afscheid van haar te nemen, bang voor een rood hoofd. Wat wel gebeurde was oogcontact, wij zo tussen de rest. Dat vond ik fijn.
Nu zijn we vrienden op fb. Zij valt op vrouwen, weet ik nu, maar wist ik eigenlijk al. En ik? Val ik ook op vrouwen?
Wordt hopelijk vervolgd...
Ik ontmoette haar op zaterdag. Tezamen met 24 andere nieuwe mensen, maar zij viel mij op, door haar verwilderde kapsel, lef, en de flow die ze met zich meedroeg. Ontspannen, cool. Die dag weinig met haar samengewerkt, 's avonds in de bus naar het station zaten we naast elkaar. We praatten, over relaties en zo. Over muziek die we gezamenlijk leuk vinden. Stelden vragen aan elkaar waar we diep over na moesten denken. Ik voelde me prettig, begrepen, geaccepteerd. Verder niks bijzonders. Maar de twinkeling in haar ogen als ze me aankeek, bleef me bij.
Die avond, op de terugweg, in de trein, helemaal alleen. Gedachtes, gevoelens. Besef dat ik haar wel heel leuk vind. Apart gevoel, zo bij een soort collega. Ontmoet tussen zovelen anderen, maar zo opvallend voor mij.
De zondag ontmoetten we elkaar weer, dag 2 van de training. Haar blik zocht mij, en weer die twinkeling. Tot mijn geluk moesten we die 2e dag veel samenwerken. Even voelde ik me ongemakkelijk, maar ze stelde me gerust. En het was tijdens een oefening, in een groepje met 3 anderen, dat ik beseft dat ik haar misschien wel meer dan leuk en speciaal vond... aangetrokken, nieuwsgierig, bewondering. Aan het einde van de dag moesten we anoniem iets schrijven op een a4tje wat op de rug van iedere deelnemer geplakt zat. Ik schreef bij haar "ik vind het leuk dat ik je heb mogen leren kennen =)". Toen zij iets bij mij schreef, zei ze tegen mij dat ze eigenlijk zoveel wilde schrijven, maar mij vast nog wel vaker zou zien. Wow. Darvan was ik enorm onder de indruk. Bam. Bij het naar huis gaan voelde ik me bijna een verliefde puber en durfde ik geen speciaal afscheid van haar te nemen, bang voor een rood hoofd. Wat wel gebeurde was oogcontact, wij zo tussen de rest. Dat vond ik fijn.
Nu zijn we vrienden op fb. Zij valt op vrouwen, weet ik nu, maar wist ik eigenlijk al. En ik? Val ik ook op vrouwen?
Wordt hopelijk vervolgd...
woensdag 4 december 2013
Wat moet ik met jou
Je trekt me aan en steeds
voelt het voor mij heel goed
Ergens weet ik dat het een beetje vreemd
of misschien onverstandig is maja,
wil ik wel verstandig zijn?
Je geeft me complimenten
stelt leuke vragen en onthoudt
zelfs mijn verjaardag
'Ik onthoud dingen
die me interesseren,' aldus jij
De kaarten zeggen dat het
iets gaat worden, iets leuks
Jij en ik, en ik moet zachtjes lachen
want ik ben blij maar ook
stiekem een beetje bang
De stap komt steeds dichterbij
dat ik me kwetsbaar op ga stellen
tegenover jou, want dat is
wat mij nu te doen staat
Ik, hand in hand met Lef
En hoe het dan verder gaat
geen idee en ik wil het
eigenlijk niet eens weten
Je bent zo interessant en vol vuur
Wat moet ik met jou
Ergens weet ik dat het een beetje vreemd
of misschien onverstandig is maja,
wil ik wel verstandig zijn?
Je geeft me complimenten
stelt leuke vragen en onthoudt
zelfs mijn verjaardag
'Ik onthoud dingen
die me interesseren,' aldus jij
De kaarten zeggen dat het
iets gaat worden, iets leuks
Jij en ik, en ik moet zachtjes lachen
want ik ben blij maar ook
stiekem een beetje bang
De stap komt steeds dichterbij
dat ik me kwetsbaar op ga stellen
tegenover jou, want dat is
wat mij nu te doen staat
Ik, hand in hand met Lef
En hoe het dan verder gaat
geen idee en ik wil het
eigenlijk niet eens weten
Je bent zo interessant en vol vuur
Wat moet ik met jou
maandag 7 oktober 2013
Meisje
Ineens was ze daar, 'Meisje'
In haar groovy vintage kleding
blondgeverfde haren en
smetteloze rode lippenstift
Ze was als een frisse jeugdige verschijning
op het feest en danste
alsof haar leven er van af hing, spetterend
En lachte, lachte naar de vrouw
Even gepraat, gelachen en ook gedanst
waardevolle momenten van contact
Bleek laterna
Want toen ontstond de droom...
De vrouw droomde over Meisje
Samen waren ze bij elkaar
En ze hadden lol en leuke dingen
en liefde smolt er tussendoor
Zachtjes sijpelend
Als een fluistering
want deze liefde was onbekend
doch ook heel erg welkom
Meisje meisje meisje
Een mooie naam siert haar
mooie persoonlijkheid
De vrouw is inmiddels wakker geworden
Ze wou dat ze nog
haar droom droomde
En de vrouw denkt na
In haar groovy vintage kleding
blondgeverfde haren en
smetteloze rode lippenstift
Ze was als een frisse jeugdige verschijning
op het feest en danste
alsof haar leven er van af hing, spetterend
En lachte, lachte naar de vrouw
Even gepraat, gelachen en ook gedanst
waardevolle momenten van contact
Bleek laterna
Want toen ontstond de droom...
De vrouw droomde over Meisje
Samen waren ze bij elkaar
En ze hadden lol en leuke dingen
en liefde smolt er tussendoor
Zachtjes sijpelend
Als een fluistering
want deze liefde was onbekend
doch ook heel erg welkom
Meisje meisje meisje
Een mooie naam siert haar
mooie persoonlijkheid
De vrouw is inmiddels wakker geworden
Ze wou dat ze nog
haar droom droomde
En de vrouw denkt na
dinsdag 24 september 2013
Frissigheden
Ik weet het. Het is geen woord. Maar toch. Het klinkt leuk.
Frissigheden.
Vandaag zijn er frissigheden gebeurd. En wel de volgende: Toen ik klaar was met eten en afwassen, ging ik de theedoos bijvullen. Ik besefte op een gegeven moment dat ik de tijd nam om een leeg theedoosje helemaal los te maken (dus de plakranden rustig los te maken ipv te scheuren). Dat voelde goed. Geen haast.
Er is een initiatief in Eindhoven waar ik heel graag een handje mee wil helpen. Een project wat jongeren de kans geeft om hun visie te presenteren, om daar anderen mee te inspireren. Vandaag ben ik - na het kijken van een promo-film- nog enthousiaster geworden en heb ik een mail gestuurd. Nog geen reactie, maar goed, er is contact gelegd.
Ik heb daarjuist een webinar gevolgd van een opleiding die ik misschien wil gaan volgen. Het webinar heeft me over de streep getrokken, ja ik wil! Ik wil graag beginnen! En wel nu! Maar helaas vindt de opleiding dit jaar ergens plaats wat voor mij, als ov-afhankelijke-persoon, niet gunstig is. Dus kan ik pas in maart 2014 starten.... maar dat is goed! Want alles is goed!
Mijn oude stagebegeleidster heeft me benaderd voor een tijdelijke functie als orthopedagoog op een school. Heel tof.... haar collega gaat met zwangerschapsverlof en ANNanas lijkt het erg leuk, maar er is zeker geen uitzicht op verlenging na deze vacature.... Dus even goed over nadenken. Maar het feit dat zij mij aan wil dragen binnen haar team vind ik echt super!
Dus. Tot zover.
Nu snap je frissigheden misschien ook wel.
En anders, pech gehad.
Adios .
Frissigheden.
Vandaag zijn er frissigheden gebeurd. En wel de volgende: Toen ik klaar was met eten en afwassen, ging ik de theedoos bijvullen. Ik besefte op een gegeven moment dat ik de tijd nam om een leeg theedoosje helemaal los te maken (dus de plakranden rustig los te maken ipv te scheuren). Dat voelde goed. Geen haast.
Er is een initiatief in Eindhoven waar ik heel graag een handje mee wil helpen. Een project wat jongeren de kans geeft om hun visie te presenteren, om daar anderen mee te inspireren. Vandaag ben ik - na het kijken van een promo-film- nog enthousiaster geworden en heb ik een mail gestuurd. Nog geen reactie, maar goed, er is contact gelegd.
Ik heb daarjuist een webinar gevolgd van een opleiding die ik misschien wil gaan volgen. Het webinar heeft me over de streep getrokken, ja ik wil! Ik wil graag beginnen! En wel nu! Maar helaas vindt de opleiding dit jaar ergens plaats wat voor mij, als ov-afhankelijke-persoon, niet gunstig is. Dus kan ik pas in maart 2014 starten.... maar dat is goed! Want alles is goed!
Mijn oude stagebegeleidster heeft me benaderd voor een tijdelijke functie als orthopedagoog op een school. Heel tof.... haar collega gaat met zwangerschapsverlof en ANNanas lijkt het erg leuk, maar er is zeker geen uitzicht op verlenging na deze vacature.... Dus even goed over nadenken. Maar het feit dat zij mij aan wil dragen binnen haar team vind ik echt super!
Dus. Tot zover.
Nu snap je frissigheden misschien ook wel.
En anders, pech gehad.
Adios .
zaterdag 21 september 2013
Pijntjes
Het is zaterdagavond. Nog net geen middernacht. Ze zit thuis op de bank. Ze is nog geen dertig maar voelt zich toch ouder. Haar lijf werkt niet mee. Al enkele weken is het haar rechter-enkel, achillespees, die niet meewerkt en dagelijks voor pijn zorgt. Met name tijdens het lopen, traplopen, fietsen en slapen.
En dan is er ongeveer elke maand die rug, die verdomde rug, die steeds erger pijn doet. Ze moest daarstraks gewoon even janken van de pijn, en dat zal ze niet snel doen. Dus dan maar filmpje gekeken thuis op de bank. Op zaterdagavond. Met een theetje. Telefoon weggestopt, gewoon zijzelf zonder de wereld. Ook wel eens fijn. Maar toch... de pijn moet eens stoppen.
Misschien toch maar volgende week naar de huisarts. Ze wil het niet toegeven, wil niet zeuren over pijntjes want ze is nog zo jong. Maar nu moet ze wel. Want het is nu niet meer grappig.
En dan is er ongeveer elke maand die rug, die verdomde rug, die steeds erger pijn doet. Ze moest daarstraks gewoon even janken van de pijn, en dat zal ze niet snel doen. Dus dan maar filmpje gekeken thuis op de bank. Op zaterdagavond. Met een theetje. Telefoon weggestopt, gewoon zijzelf zonder de wereld. Ook wel eens fijn. Maar toch... de pijn moet eens stoppen.
Misschien toch maar volgende week naar de huisarts. Ze wil het niet toegeven, wil niet zeuren over pijntjes want ze is nog zo jong. Maar nu moet ze wel. Want het is nu niet meer grappig.
woensdag 11 september 2013
Frisse lucht
De avond viel. In de regen liep ze naar zijn huis toe. Ze vond het heerlijk, de zon scheen terwijl dikke druppels op haar paraplu vielen. Toen ze omhoog keek zag ze twee regenbogen, en ze glimlachte. Ze had zin in de afspraak.
Aangekomen bij huisnummer dertig was het leuk. Gezellig, samen wat drinken en olijfjes eten, huisje bekijken, informatie opzoeken over fruitvliegjes, en daarna samen koken en eten. Ook de afwas was leuk. Maar daarna.
Zij kreeg onverwacht minder goed nieuws te horen (niet heel ernstig, maar wel mogelijkheid tot ernstig qua gezondheid van familielid). Zei het tegen hem, hij reageerde even kort en zei dat iemand uit zijn omgeving ook zoiets had gehad. Voelde voor haar heel vervelend want zij voelde zich zwak worden. Het deed haar veel, het bericht met het nieuws.
Even later vertelde hij weer over zichzelf, over zijn - in zijn ogen - "depressie" van een tijd terug. Overal, bij alles wat hij zei of liet zien of wat in huis was, kwam zijn ex in voor. En dat vond zij niet tof, zelfs vervelend. Ze merkte dat ze afwezig werd. Wat hij zei kwam niet meer binnen. Ze zat wat op een stoel, en vroeg zich af wat ze in godsnaam nog te zoeken had daar. Ze wilde niet luisteren naar verhalen over zijn ex. Ze wilde frisse lucht, naar buiten toe.
Ze pakte haar spullen, zei gedag en vertrok. Beetje abrupt misschien, maar ze moest. Eenmaal buiten een flink stuk gelopen naar een bushalte verderop. Toen ze in de bus zat, besefte ze dat ze gewoon eerlijk moest zijn naar hem toe. Dus ze appte hem. Vertelde dat ze zich ongemakkelijk voelde bij verhalen over zijn ex. Hij reageerde even kort, zoals hij altijd kort kan reageren.
En nu?
Geen idee.
Geen flauw idee.
Aangekomen bij huisnummer dertig was het leuk. Gezellig, samen wat drinken en olijfjes eten, huisje bekijken, informatie opzoeken over fruitvliegjes, en daarna samen koken en eten. Ook de afwas was leuk. Maar daarna.
Zij kreeg onverwacht minder goed nieuws te horen (niet heel ernstig, maar wel mogelijkheid tot ernstig qua gezondheid van familielid). Zei het tegen hem, hij reageerde even kort en zei dat iemand uit zijn omgeving ook zoiets had gehad. Voelde voor haar heel vervelend want zij voelde zich zwak worden. Het deed haar veel, het bericht met het nieuws.
Even later vertelde hij weer over zichzelf, over zijn - in zijn ogen - "depressie" van een tijd terug. Overal, bij alles wat hij zei of liet zien of wat in huis was, kwam zijn ex in voor. En dat vond zij niet tof, zelfs vervelend. Ze merkte dat ze afwezig werd. Wat hij zei kwam niet meer binnen. Ze zat wat op een stoel, en vroeg zich af wat ze in godsnaam nog te zoeken had daar. Ze wilde niet luisteren naar verhalen over zijn ex. Ze wilde frisse lucht, naar buiten toe.
Ze pakte haar spullen, zei gedag en vertrok. Beetje abrupt misschien, maar ze moest. Eenmaal buiten een flink stuk gelopen naar een bushalte verderop. Toen ze in de bus zat, besefte ze dat ze gewoon eerlijk moest zijn naar hem toe. Dus ze appte hem. Vertelde dat ze zich ongemakkelijk voelde bij verhalen over zijn ex. Hij reageerde even kort, zoals hij altijd kort kan reageren.
En nu?
Geen idee.
Geen flauw idee.
donderdag 5 september 2013
Vanavond filmpje?
Zooo daar is ANNanas weer! Ze blogt inmiddels op een nieuwe, openbare blog. Met een frisse blik, maar met dezelfde schrijfstijl. MAAR niet alle onderwerpen komen aan bod. Want mijn moeder, mijn collega of mijn buurman hoeven niet te weten van welke mannen mijn hart sneller gaat kloppen of wie er afgelopen weekend huilend in mijn bed lag. Dat ik me scheef boen om de kots uit mijn matras te krijgen of ik na een one night stand twijfel of ik verliefd ben. En er dan achter kom dat meneer gokverslaafd is, of ADHD heeft. Of dat ik een enorm tof gesprek voer met een knappe vent, en even later via via te horen krijg dat hij me niet leuk vind omdat ik 'geen tieten' heb. My god. Nee, dat deel ik niet met iedereen. Hellow. Maar wil het wel kwijt, om mijn eigen gevoel even op papier te zetten en natuurlijk ook om mijn trouwe lezers te laten smullen van deze sappige verhalen uit mijn glorieuze liefdesleven :p
Momenteel speelt nog steeds Methylfenidaat. Update: twee weken terug samen naar een cabaret-voorstelling geweest. Ik was blij hem te zien, liep naast hem en wilde hem graag aanraken. Voelde een soort van trots om naast hem te mogen lopen. Fijn gevoel. Alleen waren al zijn vrienden er ook.... was evengoed heel gezellig hoor, goed gepraat over zijn zieke moeder en andere serieuze dingen en ook leuke dingen. Toen we naar huis fietsten en we allebei een andere kant op moesten, streek hij even over mijn rug en zei tot ziens. Ik wist niet wat het betekende.
Verder dagelijks wel een appje, wat soms resulteert in enkel een antwoord en soms in een leuk/lang/interessant/luchtig gesprek. Vanuit hem en vanuit mij. Hij stuurt met name foto's. Grappig. Zo blijven we op de hoogte van elkaars leven. Afgelopen zondag waren we weer aan het appen. Opeens zeiden we tegelijk: "Vanavond filmpje?" Dus toen kwam hij 's avonds film kijken bij mij. Leuk leuk. Beetje spannend maar dat probeerde ANNanas weg te stoppen door niets te verwachten van de avond. De avond was leuk, uiteindelijk nog muziek geluisterd en biertje gedronken en oh ja, film gekeken. Hij legde op een gegeven even zijn hand op mijn been. Ik deed niks. Nee, natuurlijk niet. Ik vroeg me weer allerlei dingen af. Wat denkt hij? Wat zou hij willen? Wat wil ik? Ik wil hem zoenen! Maar nee dat is raar en dadelijk duwt hij me weg. En wil hij me alleen maar voor de seks terwijl ik hem serieus best leuk vind. Verliefd? Nee niet verliefd. Zou het wel op hem kunnen worden denk ik. Nee niet aan denken!
Het lastige is dat ik niets kan met die signalen van 'aanraken'. Want dan kan hij net zo goed puur alleen seks willen en oke, hartstikke leuk, maar ANNanas wil zich daar niet voor laten gebruiken. Want zo is ze niet.
En nu.... nu niks. Afwachten tot ik een keer heel dronken ben en ik durf te zeggen dat ik hem leuk vind.
Momenteel speelt nog steeds Methylfenidaat. Update: twee weken terug samen naar een cabaret-voorstelling geweest. Ik was blij hem te zien, liep naast hem en wilde hem graag aanraken. Voelde een soort van trots om naast hem te mogen lopen. Fijn gevoel. Alleen waren al zijn vrienden er ook.... was evengoed heel gezellig hoor, goed gepraat over zijn zieke moeder en andere serieuze dingen en ook leuke dingen. Toen we naar huis fietsten en we allebei een andere kant op moesten, streek hij even over mijn rug en zei tot ziens. Ik wist niet wat het betekende.
Verder dagelijks wel een appje, wat soms resulteert in enkel een antwoord en soms in een leuk/lang/interessant/luchtig gesprek. Vanuit hem en vanuit mij. Hij stuurt met name foto's. Grappig. Zo blijven we op de hoogte van elkaars leven. Afgelopen zondag waren we weer aan het appen. Opeens zeiden we tegelijk: "Vanavond filmpje?" Dus toen kwam hij 's avonds film kijken bij mij. Leuk leuk. Beetje spannend maar dat probeerde ANNanas weg te stoppen door niets te verwachten van de avond. De avond was leuk, uiteindelijk nog muziek geluisterd en biertje gedronken en oh ja, film gekeken. Hij legde op een gegeven even zijn hand op mijn been. Ik deed niks. Nee, natuurlijk niet. Ik vroeg me weer allerlei dingen af. Wat denkt hij? Wat zou hij willen? Wat wil ik? Ik wil hem zoenen! Maar nee dat is raar en dadelijk duwt hij me weg. En wil hij me alleen maar voor de seks terwijl ik hem serieus best leuk vind. Verliefd? Nee niet verliefd. Zou het wel op hem kunnen worden denk ik. Nee niet aan denken!
Het lastige is dat ik niets kan met die signalen van 'aanraken'. Want dan kan hij net zo goed puur alleen seks willen en oke, hartstikke leuk, maar ANNanas wil zich daar niet voor laten gebruiken. Want zo is ze niet.
En nu.... nu niks. Afwachten tot ik een keer heel dronken ben en ik durf te zeggen dat ik hem leuk vind.
vrijdag 9 augustus 2013
Wandeling
Samen lopen ze die avond door het bos
Zij loopt voorop en kiest zij-weggetjes
Hij is druk in zijn hoofd en
gewoon druk zoals hij druk kan zijn
Samen praten ze over dingen die spelen
Bieden elkaar ruimte en luisteren
Spreken soms voor elkaar en lachen dan
"Mag ik even uitpraten?" *glimlach*
Een bankje, een drankje
Hij heeft tot haar verbazing goed gezorgd
Nooit van hem verwacht want
het besef dat hij zo veranderd is
Vroegere herinneringen, veelal negatief
Kan ze beter laten gaan en ook
alle verwachtingen
Ineens is ze zich bewust van prettig gevoel
Omdat het leuk is met hem
Gewoon leuk
En goed
met Methylfenidaat
Zij loopt voorop en kiest zij-weggetjes
Hij is druk in zijn hoofd en
gewoon druk zoals hij druk kan zijn
Samen praten ze over dingen die spelen
Bieden elkaar ruimte en luisteren
Spreken soms voor elkaar en lachen dan
"Mag ik even uitpraten?" *glimlach*
Een bankje, een drankje
Hij heeft tot haar verbazing goed gezorgd
Nooit van hem verwacht want
het besef dat hij zo veranderd is
Vroegere herinneringen, veelal negatief
Kan ze beter laten gaan en ook
alle verwachtingen
Ineens is ze zich bewust van prettig gevoel
Omdat het leuk is met hem
Gewoon leuk
En goed
met Methylfenidaat
dinsdag 6 augustus 2013
Wasbar
Ah hoe tof!! Een wasbar! Als ik weer eens naar Gent ga, wil ik zeker een bezoekje brengen aan deze twee toffe gastheren.
maandag 5 augustus 2013
Regenboog-hoofd
Wat zijn onze hersenen toch van immense invloed op ons 'zijn', ons zogenaamde welzijn. Natuurlijk, we zijn wie we zijn, door onze hersenen. Ze maken ons, ons persoon, onze eigen ik. 'Wie ie je bent' en hoe je je ontwikkelt speelt zich allemaal af in die donkere bovenkamer. Nou ja, donker... soms denk ik dat het bij mij daarboven roze met paars en geel is. En op zijn tijd wat glitters die er door heen dwarrelen.
Maar soms ook niet. Dan zijn de kleuren even wat doffer. Zoals nu.
Dopamine, endorfine, het chemische proces verloopt zoals het zou moeten verlopen in mijn Regenboog-hoofd. Ik ben niet abnormaal of gek (nou ja, een klein beetje.... *knipoog*). Afgelopen week, de contacten die ik met Iemand had; ik was blij, zelfs een tikkeltje euforisch. Lekker hoor, die neurotransmitters. Echter was dit gevoel van korte duur, want toen ik he-le-maal niks meer van hem hoorde, veranderde mijn proces in iets verdrietigs. Jammer maar helaas, dat was mijn manier om ermee om te gaan. Mijn manier om de buitenwereld te laten merken dat het me niet veel deed. Terwijl ik, ergens diep van binnen, toch een klein krasje voelde op mijn hart. Of, nou ja, in de wand/slijmvliezen/whatever van mijn hart (let wel: mijn hart heeft hij nog niet geraakt!). Want - waar ik zo vaak bang voor ben - het voelt toch als een afwijzing. En een afwijzing is niet leuk.
Maar, na een paar dagen vol afleiding, was ik er ook al snel klaar mee. Iemand is iemand die ANNanas enorm kan boeien, maar tegelijkertijd een veel te vrijgevochten type blijkt. Hoewel, een beetje vind ik wel leuk. Zo ben ik zelf ook (tot bepaalde grenzen haha). Gisteren was ik op een festival, en het leukst vond ik de momenten dat ik in mijn uppie bij een band/djs stond te kijken. Ik mocht los van mezelf. Zonnebril op, niemand die me kende (althans dat sprak ik mezelf toe), biertje in de hand en bewegen op die beat. NICE! Dus toen barste het in mijn Regenboog-hoofd van de glitters. En op het festival was ook Methylfenidaat, waar ik echt een hele toffe avond mee heb doorgebracht! Samen bier drinken, bands kijken, dansen, lachen. Toen ik om 2u in slaap viel in het gras, maakte hij me wakker. Toen zijn we naar huis gefietst (een uur fietsen...) en toen was de keuze al snel gemaakt dat de avond nog jong was =)
zondag 28 juli 2013
Twee uur dertig
Oke. Ze weet dat het laat is. Het is midden in de nacht. De klok sloeg zojuist twee uur dertig, half drie. Maar goed. Ze wil evengoed nog iets kwijt. Het maakt niet uit hoe laat het is, tijd is niet belangrijk. Tenminste, nu niet.
Iemand gespot. De foto zei genoeg: ANNanas-type! Dus aangemeld op social media. Vandaag voor het eerst contact mee gehad. Na even praten gelijk telefoonnummers uitgewisseld en verder gepraat via whatsapp. Leuk! ANNanas zat bij een kampvuur waar ook andere mensen bij zaten. Ze moest telkens lachen om de uitspraken van 'Iemand'. Ze was in haar nopjes.
En nu is ze nog steeds in haar nopjes. Het is fijn om iemand nieuws te leren kennen, het is fijn om aandacht te krijgen van iemand/Iemand. Ze kent deze persoon niet. Eigenlijk helemaal niet. Enkel van een paar foto's, muzieksmaak en een eerste korte kennismaking. Maar het voelt goed. Het voelt prettig, welkom.
Het plan is om snel iets af te spreken. Niet te lang lullen via whatsapp, dat maakt het alleen maar onnatuurlijker om elkaar in real life te zien. Want ja, dat is toch wel wat ze graag wil.
Komend weekend?
=)
Iemand gespot. De foto zei genoeg: ANNanas-type! Dus aangemeld op social media. Vandaag voor het eerst contact mee gehad. Na even praten gelijk telefoonnummers uitgewisseld en verder gepraat via whatsapp. Leuk! ANNanas zat bij een kampvuur waar ook andere mensen bij zaten. Ze moest telkens lachen om de uitspraken van 'Iemand'. Ze was in haar nopjes.
En nu is ze nog steeds in haar nopjes. Het is fijn om iemand nieuws te leren kennen, het is fijn om aandacht te krijgen van iemand/Iemand. Ze kent deze persoon niet. Eigenlijk helemaal niet. Enkel van een paar foto's, muzieksmaak en een eerste korte kennismaking. Maar het voelt goed. Het voelt prettig, welkom.
Het plan is om snel iets af te spreken. Niet te lang lullen via whatsapp, dat maakt het alleen maar onnatuurlijker om elkaar in real life te zien. Want ja, dat is toch wel wat ze graag wil.
Komend weekend?
=)
vrijdag 26 juli 2013
Biedt zich aan:
Biedt zich aan: creatieve duizendpoot met kleurrijke gedachtes, die graag mensen vooruit helpt!
Trefwoorden: jeugdigen, adolescenten en jong-volwassenen met problemen | ontwikkeling, levensvragen, (school)loopbaan et cetera | laagdrempelig | tijd voor aandacht en persoonlijke groei | een goed gesprek | zingeving en inzichten.
Maar ook: samen wroeten in de tuin en plantjes bewonderen | wandelen door de bossen | stilstaan | drama-oefeningen.
Daarnaast: theaterstukken op maat, inspirerend en gedurfd | schrijven van verhalen, blogs, columns, scripts | out of the box denken | organisatietalent en regelneef | creëert graag samen maar denkt ook soms alleen.
Wie: ANNanas.
(Dit is een opdracht voor mijn cursus. Ik moet met de wereld delen wat ik wil, waar ik naar op zoek ben, wat ik te bieden heb. Bovenstaande zijn ideeën die door mijn hoofd spelen en die ik tijdens deze cursus verder uitdiep)
Trefwoorden: jeugdigen, adolescenten en jong-volwassenen met problemen | ontwikkeling, levensvragen, (school)loopbaan et cetera | laagdrempelig | tijd voor aandacht en persoonlijke groei | een goed gesprek | zingeving en inzichten.
Maar ook: samen wroeten in de tuin en plantjes bewonderen | wandelen door de bossen | stilstaan | drama-oefeningen.
Daarnaast: theaterstukken op maat, inspirerend en gedurfd | schrijven van verhalen, blogs, columns, scripts | out of the box denken | organisatietalent en regelneef | creëert graag samen maar denkt ook soms alleen.
Wie: ANNanas.
(Dit is een opdracht voor mijn cursus. Ik moet met de wereld delen wat ik wil, waar ik naar op zoek ben, wat ik te bieden heb. Bovenstaande zijn ideeën die door mijn hoofd spelen en die ik tijdens deze cursus verder uitdiep)
woensdag 24 juli 2013
Kraanvogel
Vandaag was ik op station Eindhoven. Er stond een vrouw op de trappen waar ik langs moest. Ze had een grote mand vast waarin allerlei gekleurde vouwblaadjes zaten. Deze deelde ze uit aan alle voorbijgangers, met een mooie glimlach en het simpele woord 'alsjeblieft!'. De vouwblaadjes waren kraanvogels die ze gevouwen had. Ik kreeg een groene kraanvogel. Er zat een briefje in met daarop de volgende tekst: "Ik heb 1000 origami kraanvogels gevouwen. Dit is er een van en hij is voor jou. Ik wil dat je weet dat ik je een geweldige dag toewens. Hopelijk helpt deze kraanvogel daarbij. :) "
Door de dag heen heb ik meerdere malen aan deze kraanvogel gedacht. Het was vandaag voor mij een fijne dag (en dat ondanks de warmte, ondanks het saaie werk, ondanks vermoeidheid, sorry ik wil niet zeuren maar ik doe het toch even heel stiekem).
Zulke initiatieven zouden er meer moeten zijn. Ze maken de wereld een beetje mooier.
Bedankt, mevrouw!
Door de dag heen heb ik meerdere malen aan deze kraanvogel gedacht. Het was vandaag voor mij een fijne dag (en dat ondanks de warmte, ondanks het saaie werk, ondanks vermoeidheid, sorry ik wil niet zeuren maar ik doe het toch even heel stiekem).
Zulke initiatieven zouden er meer moeten zijn. Ze maken de wereld een beetje mooier.
Bedankt, mevrouw!
maandag 22 juli 2013
Dit moment
Puur gedachten van dit moment:
- Het allermooiste wat ooit iemand tegen mij gezegd heeft is: "Het mooist aan jou vind ik dat je gedachten zo kleurrijk zijn". Soms wordt ik nog emotioneel als ik aan deze zin denk. Want een mooier compliment heb ik nog nooit gehad (het was Koala die dit zei....)
- Ik ben bezig met het opzetten van een nieuwe blog. Dat is goed, dat is fijn, dat is een stap vooruit. Schrijven is mijn ding. MAAR ik zat zojuist wat te bladeren door deze blog, gewoon bij 'vroeger' zoals 2007, en werd ineens een beetje weemoedig. Want, als ik een nieuwe blog ga beginnen, dan horen de nieuwe verhalen niet meer bij de oude verhalen. Dan is er een gap. Wil ik dat wel? En tegelijkertijd vraag ik mij af waarom deze weemoedige gedachte bij me opkomt, is het gewoon wéér het verlaten van mijn comfortzone wat ik lastig vindt? Een geruststellende gedachte is dat ik mijn huidige blog eventueel kan uitprinten in boekvorm. Zodat ik hem altijd bij de hand heb, en niemand mijn teksten van me af kan pakken.
- De behoefte aan een metgezel was deze dagen vrij hoog. Geen idee hoe het kan of waarom het steeds maar weer door mijn hoofd spookte. Het was er.
- Vandaag lekker gezwommen! Ik ben niet iemand die enorm van bikini-time houdt en gaat flaneren over het strand, maar vandaag ging het me goed af. Fijn.
- Morgen moet ik weer gaan werken en ik heb er he-le-maal geen zin in. Ben klaar daar. Nou ja, sommige kindjes wil ik wel graag zien :) maar dat is het enige.
Dahag!
woensdag 17 juli 2013
Bloemen-liefde
Bekenden van mij, nou ja, oude bekenden (want heb ze een paar jaar niet meer gesproken) hebben een leuke onderneming. Ze verzorgen bloemenregens. Vroeger (lees; in mijn puberale periode) heb ik nog wel eens bloemen voor ze geplukt. In een weiland, of in een kas. Door heel Nederland. Ik kreeg een blauwe overal aan en een wit t-shirt, mega on-chamant maar dat deed er niet toe. Want; we gingen bloemen plukken. En enkel dat was het doel van de dag. Een team met kunstzinnige types, lekker apart, waar ANNanas zich goed bij thuis voelde. Deze bloemen werden later ingezet voor een bloemenregen. Soms vanuit een helikopter, soms vanaf een brug. Op dance-festivals was het erg geliefd.
Gisteren was er een bloemenregen op een wandelevenement in Gelderland. Zie hier een mooi filmpje. Ook weer ter inspiratie. Want; bloemen zijn zo prachtig, kleurrijk, lief.
dinsdag 16 juli 2013
WOW wat een dag
Laat ik beginnen met de tekst van Loesje "WOW wat een dag". Want dat is het, een dag met een wow-effect. Om wat exacter te zijn was het een avond met een wow-effect. Een avond die me een enorme glimlach gaf, een blij gevoel in mijn lijf en mijn hoofd. Een avond die me ook raakte, diep van binnen. Een avond met Vriendin Mooi. Zonder Vriendin Mooi was deze avond hoogstwaarschijnlijk geen WOW-avond geweest. Want Vriendin Mooi is slim, oprecht, recht door zee. Ze weet wat ze aan mij moet vragen om me na te laten denken over mezelf. Ze vindt het zelf ook fijn om bevraagd te worden want ook in haar leven 'spelen' dingen (oh ja, heerlijk woord, dingen). We spreken zonder regelmaat maar regelmatig genoeg af en komen dan tot de mooiste ontdekkingen. Over onszelf, over elkaar, over onze levens.
Ik heb dingen over mezelf geleerd vanavond, dingen ingezien die ik voorheen niet zag. Wat betreft werk en ondernemen: ik moet het dichtbij mezelf zoeken. Waar ben ik goed in, wat vind ik superleuk om te doen, wat kan ik makkelijk doen, waar kan ik mijn ei in kwijt, wat doe ik al sinds de basisschool? Juist ja, schrijven. Uiteindelijk was dit mijn eigen concrete idee, maar die schop onder mijn kont, of juist de bevestiging, had ik nodig van Vriendin Mooi.
Na de heerlijke makreelfilet en de kruidige groentencurry kwam ook ineens een gezamenlijke passie van ons naar boven: speciale kinderen. Kinderen die kleur geven aan het leven, die zijn wie ze willen zijn, die ongeremd zijn. Twee enorm blije gezichten, hardop gelach over het volle terras. Het enthousiasme voelde we tot in onze tenen. Een idee was geboren....
En ook zijn er, lekker in het zonnetje, uitspraken over en weer gegaan die wat zwaarder van aard waren. Twijfels. Gebeurtenissen of rolpatronen van vroeger. Hoe het verleden ons heeft gemaakt wie we zijn, en wat voor invloed dat nu mogelijkerwijs nog op ons heeft. En ook keuzes die we gemaakt hebben, ooit. Confronterend doch interessant. Iets waar ik van besef dat ik ermee verder moet.
Want ik kom er zelf niet uit.
En dat is niet erg.
Ik heb dingen over mezelf geleerd vanavond, dingen ingezien die ik voorheen niet zag. Wat betreft werk en ondernemen: ik moet het dichtbij mezelf zoeken. Waar ben ik goed in, wat vind ik superleuk om te doen, wat kan ik makkelijk doen, waar kan ik mijn ei in kwijt, wat doe ik al sinds de basisschool? Juist ja, schrijven. Uiteindelijk was dit mijn eigen concrete idee, maar die schop onder mijn kont, of juist de bevestiging, had ik nodig van Vriendin Mooi.
Na de heerlijke makreelfilet en de kruidige groentencurry kwam ook ineens een gezamenlijke passie van ons naar boven: speciale kinderen. Kinderen die kleur geven aan het leven, die zijn wie ze willen zijn, die ongeremd zijn. Twee enorm blije gezichten, hardop gelach over het volle terras. Het enthousiasme voelde we tot in onze tenen. Een idee was geboren....
En ook zijn er, lekker in het zonnetje, uitspraken over en weer gegaan die wat zwaarder van aard waren. Twijfels. Gebeurtenissen of rolpatronen van vroeger. Hoe het verleden ons heeft gemaakt wie we zijn, en wat voor invloed dat nu mogelijkerwijs nog op ons heeft. En ook keuzes die we gemaakt hebben, ooit. Confronterend doch interessant. Iets waar ik van besef dat ik ermee verder moet.
Want ik kom er zelf niet uit.
En dat is niet erg.
maandag 15 juli 2013
Inspiratie
Sinds twee weken ben ik bezig met een cursus. De cursus heet "Wat wil ik nou echt? En nu aan de slag!" en geeft me dagelijks een opdracht, tekst, filmpje, waar ik iets mee moet. Op die manier denk ik na over mezelf, over mijn leven, over mijn werk, en over mijn wensen en verlangens. Het leuke is dat er ook contact is met mede-cursisten, via een forum. Als ik mijn dagelijkse opdracht doe, kom ik ook vaak op andere inspiratie-sites terecht, lees verhalen van mensen die hun eigen onderneming hebben, et cetera.
Vandaag een paar filmpjes, ter inspiratie. Ik wordt er blij van.
Over de kracht van clownerie. Vooral de contacten met het meisje op de houten steiger, vind ik prachtig om te bekijken, ontroerend zelfs.
Over twee kinderen, heerlijke ventjes. "I don't like to do what everybody else is doing, I wanna do my own thing."
donderdag 11 juli 2013
woensdag 10 juli 2013
Zooitje ongeregeld
Waar liggen de grenzen in een vriendschap? Wanneer weet je dat je actie moet ondernemen bij een vriend of vriendin, omdat hij of zij zich anders gedraagt en je je daar zorgen om maakt?
Situatie: Vriendin Carrie (dat is niet haar echte naam natuurlijk maar het is een personage uit een welbekende HBO-serie die heel goed bij haar past) is vanaf de middelbare school onderdeel van onze vriendinnengroep. Deze groep bestond toentertijd uit allerlei eigenwijze en alternatieve meiden, een zogenaamd zooitje ongeregeld. Veel leuke, heftige, grappige, ludieke, serieuze dingen meegemaakt. Inmiddels is deze groep niet meer hoe zij vroeger was. En dat is niet erg, mensen veranderen, afstanden worden letterlijk of figuurlijk groter, mensen maken keuzes. Maar vriendin Carrie is nog een onderdeel van het restant van de groep wat over is. En ikzelf ook.
Vriendin Carrie is een hoogvlieger eersteklas. Studeren, carrière maken, veel - heel veel - geld verdienen, dure dingen kopen, en dat alles ook graag en vaak benoemen. Heeft het hart op de juiste plek, maar een valkuil is voor haar dat ze zich gaat bemoeien met een ander. Bovendien hecht zij - naar mijn idee - de laatste tijd teveel waarde aan status, inkomen, rang. Dit is iets wat mij persoonlijk enorm tegenstaat (ik zou zelfs beste vrienden kunnen worden met iemand uit de goot) (Oke, bij wijze van spreken). Voor mijzelf heb ik een tijd terug de keuze gemaakt om mijn energie te stoppen in mensen waar ik me prettig bij voel, maar waar ik naar mijn gevoel ook iets van terug krijg, en waarbij ik mezelf mag zijn zoals ik ben. Want vooral dat laatste mis ik bij vriendin Carrie. Ik voelde me gewoon niet meer 'goed genoeg' bij haar. En bij die keuze heb ik me neergelegd, ik heb de afgelopen maanden weinig contact met haar gehad, maar vond het ook prima.
Echter, vandaag kwam ik erachter dat ook de overige vriendinnen uit onze groep dit ervaren met vriendin Carrie. Een afstand die groter wordt. En toen kwam bij mij de vraag: moeten we hier iets mee? Wat betekent vriendschap, mag je elkaar erop wijzen dat je verandert? Iedereen mag toch veranderen? Ik wil zelf ook graag geaccepteerd worden zoals ik ben, moet ik dan niet ook vriendin Carrie accepteren zoals ze is?
Zelf denk ik dat er dingen spelen bij vriendin Carrie (haha lekker abstract, 'dingen spelen'...). Ze kan alleen nog maar over serieuze dingen praten, wil alles zo goed mogelijk doen, een lachje kan er niet meer af. Zelfs een supergrappig grapje (heus!) vindt ze niet grappig. Heeft ze, door 'de dingen die er mogelijkerwijs spelen', haar levenslust verloren? Zit ze in een dip waarvan wij, haar vriendinnen, niets af weten?
Kortom: mogen we haar confronteren met wat wij zien en beleven? Of moeten we haar de ruimte geven en accepteren dat mensen veranderen?
Situatie: Vriendin Carrie (dat is niet haar echte naam natuurlijk maar het is een personage uit een welbekende HBO-serie die heel goed bij haar past) is vanaf de middelbare school onderdeel van onze vriendinnengroep. Deze groep bestond toentertijd uit allerlei eigenwijze en alternatieve meiden, een zogenaamd zooitje ongeregeld. Veel leuke, heftige, grappige, ludieke, serieuze dingen meegemaakt. Inmiddels is deze groep niet meer hoe zij vroeger was. En dat is niet erg, mensen veranderen, afstanden worden letterlijk of figuurlijk groter, mensen maken keuzes. Maar vriendin Carrie is nog een onderdeel van het restant van de groep wat over is. En ikzelf ook.
Vriendin Carrie is een hoogvlieger eersteklas. Studeren, carrière maken, veel - heel veel - geld verdienen, dure dingen kopen, en dat alles ook graag en vaak benoemen. Heeft het hart op de juiste plek, maar een valkuil is voor haar dat ze zich gaat bemoeien met een ander. Bovendien hecht zij - naar mijn idee - de laatste tijd teveel waarde aan status, inkomen, rang. Dit is iets wat mij persoonlijk enorm tegenstaat (ik zou zelfs beste vrienden kunnen worden met iemand uit de goot) (Oke, bij wijze van spreken). Voor mijzelf heb ik een tijd terug de keuze gemaakt om mijn energie te stoppen in mensen waar ik me prettig bij voel, maar waar ik naar mijn gevoel ook iets van terug krijg, en waarbij ik mezelf mag zijn zoals ik ben. Want vooral dat laatste mis ik bij vriendin Carrie. Ik voelde me gewoon niet meer 'goed genoeg' bij haar. En bij die keuze heb ik me neergelegd, ik heb de afgelopen maanden weinig contact met haar gehad, maar vond het ook prima.
Echter, vandaag kwam ik erachter dat ook de overige vriendinnen uit onze groep dit ervaren met vriendin Carrie. Een afstand die groter wordt. En toen kwam bij mij de vraag: moeten we hier iets mee? Wat betekent vriendschap, mag je elkaar erop wijzen dat je verandert? Iedereen mag toch veranderen? Ik wil zelf ook graag geaccepteerd worden zoals ik ben, moet ik dan niet ook vriendin Carrie accepteren zoals ze is?
Zelf denk ik dat er dingen spelen bij vriendin Carrie (haha lekker abstract, 'dingen spelen'...). Ze kan alleen nog maar over serieuze dingen praten, wil alles zo goed mogelijk doen, een lachje kan er niet meer af. Zelfs een supergrappig grapje (heus!) vindt ze niet grappig. Heeft ze, door 'de dingen die er mogelijkerwijs spelen', haar levenslust verloren? Zit ze in een dip waarvan wij, haar vriendinnen, niets af weten?
Kortom: mogen we haar confronteren met wat wij zien en beleven? Of moeten we haar de ruimte geven en accepteren dat mensen veranderen?
maandag 24 juni 2013
Zie je wel...
Wat wil ik met mijn leven, wat wil ik met mezelf, wat wil ik met de liefde? Wat wil ik nou eigenlijk? WAT WIL IK? Die vraag die telkens weer terug komt... soms vallen er dingen op zijn plek, heb ik het gevoel dat ik een goeie richting op ga. Maar soms ook loop ik een beetje vast. Wil ik dingen, maar weet ik niet wat ik wil en hoe ik dan toch in godsnaam bij een antwoord kan komen. Zoals nu. Weer. Altijd maar weer.
Het liefst ga ik ergens voor, wil ik me helemaal voor iets geven, alles. Voor een nieuwe baan, een nieuwe opleiding, een nieuwe liefde, een nieuw huis. Alles nieuw. NIEUW, onbekend, spannend, fris, energiek. Ik heb behoefte aan vernieuwing. Terwijl ik tegelijkertijd heel erg vasthoud aan alles wat ik op dit moment heb, mijn zekerheid.
Eerst was er een mogelijke nieuwe opleiding, interessant, passend, goed gevoel, super enthousiast, maar dat enthousiaste gevoel is een beetje gedempt. Waarom, geen idee. Toen was er een nieuw huisje, meteen contact gelegd, maar ook dat ligt sindsdien stil. En dan was er ook op het werk een tijdelijke verandering van locatie en dus een ander team, wat vandaag ook terug is gedraaid naar een veel kortere periode... Afgelopen jaar vol goede moed met een vriend een theatergroepje opgezet, paar optredens gehad, maar ook weer afgekapt... Ontbreekt het mij aan doorzettingsvermogen, daadkracht? Neen, dat gevoel heb ik niet. Maar wat dan? Waar ligt mijn passie? Wie is ANNanas?
En dan is er ook nog de liefde... Waar ik vroeger veel te snel verliefd werd op een persoon, heb ik mezelf geleerd dat gevoel niet te snel meester van me te laten maken. Afstand, weinig gevoel, onderdrukken. Mezelf niet te snel blootgeven over mijn gevoel. Want telkens weer krijg ik de deksel kei hard op mijn neus. Drie serieuze relaties, allemaal beëindigd. Maar.... nu begin ik het toch wel te missen. Een vriendin confronteerde me afgelopen weekend met de vraag "Heb je zelf geen behoefte aan iemand waarbij je je eigen gevoel kwijt kan?" JA natuurlijk heb ik daar behoefte aan. Soms denk ik er niet over na, en besef ik het niet. Speelt het even niet in mijn leven, ben ik veel meer met andere dingen bezig. Leuk, prima, rust. Maar hoe graag zou ik een mens ontmoeten waar ik alles waar ik mee zit tegen kan vertellen, die me lief en mooi vindt. Ik kan wel tegen mezelf zeggen in de spiegel 'je bent mooi' en dat doe ik ook soms, maar als die woorden oprecht uit het hart van een ander komen.... dat is toch anders.
Morgen heb ik een afspraak met een persoon die ik leuk vindt. Methylfenidaat zal ik hem maar noemen, ja, die persoon van dat stukje met die traan. Die zijn verhaal tegen mij heeft verteld. Die ik leuk vind. Maar waar ik ook bewust een soort afstand bij hou. De uitnodiging voor deze afspraak kwam van zijn kant, het verraste me, ik had het niet verwacht. WANT ik verwacht natuurlijk altijd maar weer een afwijzing. Want zo gaat het normaliter in mijn leven. Dus ik duw een positieve verwachting maar weg. Want dan gaat het makkelijker. Zelfbescherming ten top.
Ook nu wacht ik tot morgenavond op een afwijzend appje.... En als het dan zover is, zucht ik diep, en denk ik 'Zie je wel....' En ga ik weer fluitend verder met iets anders. Want heej, mijn leven is leuk en goed en fijn.
Haha, leuke contradictie.... =)
Het liefst ga ik ergens voor, wil ik me helemaal voor iets geven, alles. Voor een nieuwe baan, een nieuwe opleiding, een nieuwe liefde, een nieuw huis. Alles nieuw. NIEUW, onbekend, spannend, fris, energiek. Ik heb behoefte aan vernieuwing. Terwijl ik tegelijkertijd heel erg vasthoud aan alles wat ik op dit moment heb, mijn zekerheid.
Eerst was er een mogelijke nieuwe opleiding, interessant, passend, goed gevoel, super enthousiast, maar dat enthousiaste gevoel is een beetje gedempt. Waarom, geen idee. Toen was er een nieuw huisje, meteen contact gelegd, maar ook dat ligt sindsdien stil. En dan was er ook op het werk een tijdelijke verandering van locatie en dus een ander team, wat vandaag ook terug is gedraaid naar een veel kortere periode... Afgelopen jaar vol goede moed met een vriend een theatergroepje opgezet, paar optredens gehad, maar ook weer afgekapt... Ontbreekt het mij aan doorzettingsvermogen, daadkracht? Neen, dat gevoel heb ik niet. Maar wat dan? Waar ligt mijn passie? Wie is ANNanas?
En dan is er ook nog de liefde... Waar ik vroeger veel te snel verliefd werd op een persoon, heb ik mezelf geleerd dat gevoel niet te snel meester van me te laten maken. Afstand, weinig gevoel, onderdrukken. Mezelf niet te snel blootgeven over mijn gevoel. Want telkens weer krijg ik de deksel kei hard op mijn neus. Drie serieuze relaties, allemaal beëindigd. Maar.... nu begin ik het toch wel te missen. Een vriendin confronteerde me afgelopen weekend met de vraag "Heb je zelf geen behoefte aan iemand waarbij je je eigen gevoel kwijt kan?" JA natuurlijk heb ik daar behoefte aan. Soms denk ik er niet over na, en besef ik het niet. Speelt het even niet in mijn leven, ben ik veel meer met andere dingen bezig. Leuk, prima, rust. Maar hoe graag zou ik een mens ontmoeten waar ik alles waar ik mee zit tegen kan vertellen, die me lief en mooi vindt. Ik kan wel tegen mezelf zeggen in de spiegel 'je bent mooi' en dat doe ik ook soms, maar als die woorden oprecht uit het hart van een ander komen.... dat is toch anders.
Morgen heb ik een afspraak met een persoon die ik leuk vindt. Methylfenidaat zal ik hem maar noemen, ja, die persoon van dat stukje met die traan. Die zijn verhaal tegen mij heeft verteld. Die ik leuk vind. Maar waar ik ook bewust een soort afstand bij hou. De uitnodiging voor deze afspraak kwam van zijn kant, het verraste me, ik had het niet verwacht. WANT ik verwacht natuurlijk altijd maar weer een afwijzing. Want zo gaat het normaliter in mijn leven. Dus ik duw een positieve verwachting maar weg. Want dan gaat het makkelijker. Zelfbescherming ten top.
Ook nu wacht ik tot morgenavond op een afwijzend appje.... En als het dan zover is, zucht ik diep, en denk ik 'Zie je wel....' En ga ik weer fluitend verder met iets anders. Want heej, mijn leven is leuk en goed en fijn.
Haha, leuke contradictie.... =)
dinsdag 11 juni 2013
Doorzichtige lijntjes
Dit stuk gaat over de doorzichtige lijntjes die er tussen gevoel en verstand lopen. Het contrast, dat alles laat overlappen, en wat het leven (en de mens an sich) soms lastig doch interessant maakt.
Haar dopamine-niveau alsmede haar cortisol-niveau stijgen lichtelijk als Methylfenidaat in de buurt is. En ze zal er niet om liegen, de oxytocine in haar hersenen stijgt ook. Ze wil hier niet mee zeggen dat ze verliefd is, want dat is ze niet. Maar haar lichaam, haar hormonen, haar gevoel, spreken soms toch haar verstand tegen. Maar lichamelijke affectie is iets anders dan verstand. HAAR verstand was niet verstandig, maar zijn verstand wel. Omdat zij, diep vanuit haar gevoel, iets pakkends zei, wat hem raakte. BAM.
Maandagavond. Wandelen in een mooi bos, eenzame boomstronken bewonderen, irritatie door muggen, genieten van de anonimiteit want geen mens om hen heen. Praten over levens, over hobby's (serieus, de vraag "En wat zijn jouw hobby's" kwam ter sprake.... Hehe), over werk, over geld de de betekenis er van. Zijn materialisme, haar anti-materialisme. Terugreis, zonsondergang. Tuin, biertje, nog een biertje. Open gesprekken, hij die zich afvraagt waarom hij bepaalde dingen vertelt tegen haar. Zij die stil is en luistert, soms confronteert. De huis-vleermuis die weer rondjes in de tuin vliegt, een egel die besluit zijn verstopplek te verlaten en zich te laten zien. Donkerte. Nacht. Tijd om naar huis te gaan. Hij loopt mee naar haar deur, zij vraagt "Ehm wat wil je, kom je nog even binnen of ga je?" Binnen nog een biertje, samen op de bank. Ineens, een zoen. Even maar, wederkerig, maar zij kapt het af. Het is te onverwacht, te plotseling. Een conversatie over blijven slapen ja of nee. Hij vraagt zich af wat verstandig is. Zij zegt dat zij het niet weet (gedachte: "Ja blijf slapen, ik heb ontzettende zin in jou want dat was laatst ook zo fijn en mijn lichaam smacht er naar! MAAR ik wil niet een vervanger voor je ex - en voor je liefdesverdriet - zijn, geen speeltje of leuk ding waar je even gebruik van kan maken omdat je zo boos bent op je ex" *hunker hunker*) en ze vervolgde haar verhaal met "Ik weet het niet goed, maar ik wil geen vervanger voor je ex zijn". Hierdoor schoten zijn hersenkronkels nog meer in de knoop, en was hij de verstandige in deze.
Achteraf nog via social media deze situatie geëvalueerd. Het leuke wat er tussen hen is moet nu niet kapot gaan door dingen te doen waar ze niet allebei vanuit dezelfde gedachte achter staan. Hij die denkt dat hij over zijn vorige relatie heen is, zij die weet dat het niet zo is. Hij is te gefrustreerd, hij is te boos, vol wrok. Zij die trots op zichzelf is omdat hij niet is blijven slapen, omdat ze het juiste tegen hem gezegd heeft op het juiste moment. Ze heeft hem aan het denken gezet over zichzelf. Goed van haar!
Haar dopamine-niveau alsmede haar cortisol-niveau stijgen lichtelijk als Methylfenidaat in de buurt is. En ze zal er niet om liegen, de oxytocine in haar hersenen stijgt ook. Ze wil hier niet mee zeggen dat ze verliefd is, want dat is ze niet. Maar haar lichaam, haar hormonen, haar gevoel, spreken soms toch haar verstand tegen. Maar lichamelijke affectie is iets anders dan verstand. HAAR verstand was niet verstandig, maar zijn verstand wel. Omdat zij, diep vanuit haar gevoel, iets pakkends zei, wat hem raakte. BAM.
Maandagavond. Wandelen in een mooi bos, eenzame boomstronken bewonderen, irritatie door muggen, genieten van de anonimiteit want geen mens om hen heen. Praten over levens, over hobby's (serieus, de vraag "En wat zijn jouw hobby's" kwam ter sprake.... Hehe), over werk, over geld de de betekenis er van. Zijn materialisme, haar anti-materialisme. Terugreis, zonsondergang. Tuin, biertje, nog een biertje. Open gesprekken, hij die zich afvraagt waarom hij bepaalde dingen vertelt tegen haar. Zij die stil is en luistert, soms confronteert. De huis-vleermuis die weer rondjes in de tuin vliegt, een egel die besluit zijn verstopplek te verlaten en zich te laten zien. Donkerte. Nacht. Tijd om naar huis te gaan. Hij loopt mee naar haar deur, zij vraagt "Ehm wat wil je, kom je nog even binnen of ga je?" Binnen nog een biertje, samen op de bank. Ineens, een zoen. Even maar, wederkerig, maar zij kapt het af. Het is te onverwacht, te plotseling. Een conversatie over blijven slapen ja of nee. Hij vraagt zich af wat verstandig is. Zij zegt dat zij het niet weet (gedachte: "
Achteraf nog via social media deze situatie geëvalueerd. Het leuke wat er tussen hen is moet nu niet kapot gaan door dingen te doen waar ze niet allebei vanuit dezelfde gedachte achter staan. Hij die denkt dat hij over zijn vorige relatie heen is, zij die weet dat het niet zo is. Hij is te gefrustreerd, hij is te boos, vol wrok. Zij die trots op zichzelf is omdat hij niet is blijven slapen, omdat ze het juiste tegen hem gezegd heeft op het juiste moment. Ze heeft hem aan het denken gezet over zichzelf. Goed van haar!
zondag 9 juni 2013
Vooroordelen
Soms is het jammer hoe de mens in elkaar zit. De mens is hoe dan ook een wezen met vooroordelen. Hoe empatisch of geïnteresseerd je ook bent, ieder mens doet er aan mee. Of je het nou wil of niet.
In het dorp waar ik woon (waar alles zo snel gaat), gaat een roddel rond over Mate en mij. Mate en ik waren altijd al vrienden. Sinds een paar maanden is zijn relatie spijtig genoeg uit gegaan. Mate vond steun bij een paar vrienden, waaronder ook ik. Hij heeft uren bij mij gespendeerd, veel gepraat, gehuild, zich dingen afgevraagd. We wandelen ook heel veel. We zijn allebei mensen die enorm van de natuur houden en graag flinke afstanden wandelen. Dus ziet men ons regelmatig samenzijn. En in ons dorp is dan al snel een roddel in het leven geroepen 'Mate en ANNanas hebben iets samen'. Ja, we hebben een superfijne vriendschap, filosoferen over het leven, over de toekomst, over persoonlijke groei, over relaties, over hoe en waarom. We drinken bier en lachen. Dat zijn de dingen die we samen hebben. Maar niet het 'iets' dat men denkt...
En sinds een week heeft ANNanas weer contact met een oude bekende (zie "Weg", genaamd Methylfenidaat). Een mannelijk persoon waar ze ooit iets kortstondigs mee heeft gehad. Van de buitenkant is hij ruig, stoer, ontzettend nuchter, machtig. Ik was verrast dat deze persoon blijkbaar ook een hele andere kant heeft. Hij heeft zijn verhaal verteld, heeft natuurlijk een hele ontwikkeling doorgemaakt en is veranderd. Hij praatte heel open, liet zijn tranen stromen, filosofeerde met me mee over het leven en over de betekenis van relaties, het vast willen houden van iets wat er niet meer is. Dat een relatie een mooie toevoeging moet zijn op je eigen geluk, en je niet enkel je geluk uit een relatie moet halen. Ik kreeg een prettig gevoel om bij Methylfenidaat te zijn. Dit vertelde ik aan mijn twee goeie vrienden (Vriend Pizza en Mate) en hun reacties waren niet heel fijn om te krijgen. Mate haalde zijn schouders op en reageerde lacherig. Vriend Pizza zei tegen me dat hij Methylfenidaat niet vertrouwt. Dat is niet tof om te horen van vrienden. Maar dat is de buitenkant van Methylfenidaat, nog steeds die ruige man. En Vriend Pizza en Mate kennen deze Methylfenidaat niet goed, maar reageren dus vanwege hun vooroordelen op deze manier.
Maar goed. Vanmiddag ga ik weer iets leuks doen met Methylfenidaat. =)
In het dorp waar ik woon (waar alles zo snel gaat), gaat een roddel rond over Mate en mij. Mate en ik waren altijd al vrienden. Sinds een paar maanden is zijn relatie spijtig genoeg uit gegaan. Mate vond steun bij een paar vrienden, waaronder ook ik. Hij heeft uren bij mij gespendeerd, veel gepraat, gehuild, zich dingen afgevraagd. We wandelen ook heel veel. We zijn allebei mensen die enorm van de natuur houden en graag flinke afstanden wandelen. Dus ziet men ons regelmatig samenzijn. En in ons dorp is dan al snel een roddel in het leven geroepen 'Mate en ANNanas hebben iets samen'. Ja, we hebben een superfijne vriendschap, filosoferen over het leven, over de toekomst, over persoonlijke groei, over relaties, over hoe en waarom. We drinken bier en lachen. Dat zijn de dingen die we samen hebben. Maar niet het 'iets' dat men denkt...
En sinds een week heeft ANNanas weer contact met een oude bekende (zie "Weg", genaamd Methylfenidaat). Een mannelijk persoon waar ze ooit iets kortstondigs mee heeft gehad. Van de buitenkant is hij ruig, stoer, ontzettend nuchter, machtig. Ik was verrast dat deze persoon blijkbaar ook een hele andere kant heeft. Hij heeft zijn verhaal verteld, heeft natuurlijk een hele ontwikkeling doorgemaakt en is veranderd. Hij praatte heel open, liet zijn tranen stromen, filosofeerde met me mee over het leven en over de betekenis van relaties, het vast willen houden van iets wat er niet meer is. Dat een relatie een mooie toevoeging moet zijn op je eigen geluk, en je niet enkel je geluk uit een relatie moet halen. Ik kreeg een prettig gevoel om bij Methylfenidaat te zijn. Dit vertelde ik aan mijn twee goeie vrienden (Vriend Pizza en Mate) en hun reacties waren niet heel fijn om te krijgen. Mate haalde zijn schouders op en reageerde lacherig. Vriend Pizza zei tegen me dat hij Methylfenidaat niet vertrouwt. Dat is niet tof om te horen van vrienden. Maar dat is de buitenkant van Methylfenidaat, nog steeds die ruige man. En Vriend Pizza en Mate kennen deze Methylfenidaat niet goed, maar reageren dus vanwege hun vooroordelen op deze manier.
Maar goed. Vanmiddag ga ik weer iets leuks doen met Methylfenidaat. =)
Blote voeten
De vrouw wandelde op blote voeten door het bos. Van tevoren masseerde ze de drie punten die het eerst contact maken met de aarde, zoals de wandelcoach het de vrouw geleerd had. Het lopen voelde zacht, ze voelde zich dichter bij de aarde. Het daadwerkelijke bewust contact maken lukte niet heel goed omdat ze tijdens de wandeling in gesprek was met een mede-wandelaar, "Mr. KB". Ze praatten over de betekenis van dromen, van nachtmerries, over twee gezamenlijke vrienden van hen waar ze zich zorgen om hadden gemaakt, over het opfleuren van het buitenterras van Mr. KB. Ze bewonderden de prachtige natuur om hen heen, het pad waar de vrouw hen naar toe leidde vindt zij 1 van de mooiste paden in de omgeving. Het is op ongeveer 500 meter afstand van het huis van Mr. KB, maar hij kende het pad nog niet (!). En op blote voeten in het bos beviel de vrouw uitermate goed. Mr. KB at brandneteltoppen en brandde daarmee zijn keel. De vrouw lachte.
De lezing over Life-coaching was inspirerend. In het begin had de vrouw haar twijfels, maar de vrouw is altijd sceptisch over dingen die zij niet kent dus dat is te verklaren =) Ook haar mede lezing-ganger, "Mate", was voor aanvang erg stil en afwachtend. Maar toen begon de spreker..... Het voelde als een warm bad, alles wat er verteld werd klopte volgens de vrouw, paste bij haar visie. Het leek alsof ze een nieuw weggetje had gevonden in haar zoektocht. De vrouw en Mate moesten nog 2 uur terugreizen met de trein, en ze waren zo enthousiast en blij, dat ze een blik bier, een klein flesje rode wijn en sushi kochten en in de trein nuttigden. Blijdschap mag gevierd worden!
maandag 3 juni 2013
WEG
"Ik slik methylfenidaat," zei hij. "Oh," zei de vrouw met een lichte verwondering in haar stem, "slik jij Ritalin? Heb je ook een diagnose dan?" De man staarde naar het plafond en knikte. "Ja, ik heb sinds drie maanden een diagnose." Zijn kin trilde een beetje. De vrouw wreef zachtjes over zijn arm. Tijdens de daaropvolgende stilte biggelde er een traan over zijn wang.
Wat is het mooi om mensen beter te leren kennen. Wat is het interessant om te merken dat iemand zich open durft te stellen aan jou. Dat de verwachtingen die je bij mensen hebt, vaak niet blijken te kloppen.
WEG met die verwachtingen.
Wat is het mooi om mensen beter te leren kennen. Wat is het interessant om te merken dat iemand zich open durft te stellen aan jou. Dat de verwachtingen die je bij mensen hebt, vaak niet blijken te kloppen.
WEG met die verwachtingen.
vrijdag 31 mei 2013
Wijsheid
Het was zondagavond. Ze was op de kermis, waar ongeveer alle dorpsgenoten, vrienden en kennissen waren. Ze had het niet naar haar zin, ze kwam niet in de flow. De biertjes smaakten niet lekker, de gesprekken kwamen niet op gang, ze had een gevoel dat ze niet op de juiste plek was. Ze besloot om naar haar gevoel te luisteren, en om in haar eentje naar de bioscoop te gaan. Dit beviel heel goed. Anoniem. Niemand waar ze rekening mee hoefde te houden. Ze hoefde niet te praten, niet te delen, niet voor een ander te denken. Alleen zij. Alleen de vrouw.
Het was maandagavond. De vrouw had het gevoel dat ze op weg was naar een sollicitatiegesprek. Ze wist dat het belangrijkste van de avond was dat ze zichzelf was. Maar ook voelde ze haar hart bonzen. Klamme handen. Zonnebril op, zonnebril af. In werkelijkheid stond ze te wachten op een onbekend persoon. Ze had een afspraak met iemand die ze nog nooit live ontmoet had. Wel via whatsapp regelmatig gesproken, en eerst ook via een datingsite. Jawel. Die contacten verliepen erg leuk, waardoor een ontmoeting een logisch gevolg was. En de ontmoeting volgde die avond... Na een paar wijntjes vond de vrouw het leuker. In het begin was het te ongemakkelijk voor haar. Drie praatte veel, voor haar was het vreemd om zoveel te praten, om geen moment van stilte kunnen ervaren. Zij houdt van stilte, zo erg, dat ze het tijdens de date miste. Bovendien had ze het gevoel dat ze zichzelf moest bewijzen, wat een onnatuurlijk gevoel was. Het werd toch een gezellig avond, want na de fles wijn die ze gedeeld hadden dronken ze nog een extra glaasje. De vrouw had oprechte interesse voor Drie. Maar haar gevoel kon ze niet toelaten. Ook in de dagen na de date was haar gevoel even kwijt. Ze wist niet zo goed waar ze het zoeken moest. Maar dat was niet vervelend. Dat was goed.
Het was woensdagavond. De afspraak met de wandelcoach was gepland in een bos. De vrouw was ontspannen toen ze de wandelcoach ontmoette. Vertelde haar verhaal, vertelde haar visie, stelde haar vragen. De wandelcoach liet haar toe, stimuleerde haar om te vertellen, maar leerde haar ook dichter bij haar gevoel te komen. Want dat is het punt waar de vrouw zich op dit moment in ontwikkelt. Gevoel. De wandelcoach vertelde dat de vrouw goed op weg was om zichzelf persoonlijk meer te ontwikkelen. Ze vond de vrouw een wijs persoon. Voor de vrouw voelde deze avond als een bevestiging. Een bevestiging van dat ze zelf, in haar eentje, op de juiste manier bezig was om zichzelf te leren kennen. Iets wat ze van tevoren al had gedacht, maar waarvoor ze misschien toch even de mening voor nodig had van een 'professional'. Het voelde als een 'GO!'
Wat is de wereld mooi, en wat is een mens toch een mooi en interessant wezen. Schouderklopje voor mezelf, ik vind mezelf mooi!
donderdag 23 mei 2013
Stap voor stap
Niet alles gaat zoals je hoopt dat het zou gaan. Maar toch heb je er vrede mee.
De auditie was bijvoorbeeld heel erg leerzaam voor mij. Het was een behoorlijke stap om in mijn eentje iets te ondernemen, om me helemaal te geven voor een groep onbekende personen. Het was een erg leuke avond en ik heb genoten. Het bericht vandaag dat ik niet door ben kwam voor mij niet onverwacht. De feedback op mijn solo was positief, alleen was mijn spel nog te klein en ingetogen. Ook dat is niet nieuw, maar wel een bevestiging van mijn gevoel. Bovendien heeft deze auditie me doen beseffen dat ik het zelf erg lekker vindt om fysiek theater te spelen, dus heb ik zojuist een mail gestuurd naar een organisator van een cursus hier in de buurt.
Volgende week heb ik een afspraak met een wandelcoach. Ik moet weten waar ik naar toe moet met mijn leven. Heb trouwens wel het gevoel dat ik lichtelijk in de buurt van een pad aan het geraken ben, wat heel goed voelt.
Wat ook niet helemaal loopt zoals ik gehoopt had, maar wat nu toch wel goed voelt, is het contact met De Vreemdeling. De afstand waarborgen lukte niet gelijk. Ik bleef gevoelens voor hem hebben. Weer besproken, elkaar een paar weken niet gezien. En nu ben ik gaan beseffen dat mijn gevoelens voor hem eigenlijk niet heel diep zaten. Want hoe minder ik hem zag en sprak, hoe verder mijn gevoelens wegsijpelden. Stukje bij beetje verdwenen ze. Ik hoefde er niet eens zelf actief aan te werken. En laatst sprak ik De Vreemdeling weer live, en toen voelde het zelfs even raar om hem weer te zien. Niet vervelend, maar onwennig. Ik voelde me even ongemakkelijk. Omdat ik mezelf niet meer blootstelde aan hem. Maar ik heb er vrede mee, het is makkelijker zo. Wie weet kunnen we vrienden zijn, ik weet het niet, we zullen het zien in de toekomst. Verder blijf ik erbij, dat als zijn leven anders in elkaar zou zitten, we zeker een hele goeie match zouden zijn... Maar dat is eenmaal niet!
Hoppa, weer een paar stapjes verder! ANNanas gaat lekker slapen nu.
De auditie was bijvoorbeeld heel erg leerzaam voor mij. Het was een behoorlijke stap om in mijn eentje iets te ondernemen, om me helemaal te geven voor een groep onbekende personen. Het was een erg leuke avond en ik heb genoten. Het bericht vandaag dat ik niet door ben kwam voor mij niet onverwacht. De feedback op mijn solo was positief, alleen was mijn spel nog te klein en ingetogen. Ook dat is niet nieuw, maar wel een bevestiging van mijn gevoel. Bovendien heeft deze auditie me doen beseffen dat ik het zelf erg lekker vindt om fysiek theater te spelen, dus heb ik zojuist een mail gestuurd naar een organisator van een cursus hier in de buurt.
Volgende week heb ik een afspraak met een wandelcoach. Ik moet weten waar ik naar toe moet met mijn leven. Heb trouwens wel het gevoel dat ik lichtelijk in de buurt van een pad aan het geraken ben, wat heel goed voelt.
Wat ook niet helemaal loopt zoals ik gehoopt had, maar wat nu toch wel goed voelt, is het contact met De Vreemdeling. De afstand waarborgen lukte niet gelijk. Ik bleef gevoelens voor hem hebben. Weer besproken, elkaar een paar weken niet gezien. En nu ben ik gaan beseffen dat mijn gevoelens voor hem eigenlijk niet heel diep zaten. Want hoe minder ik hem zag en sprak, hoe verder mijn gevoelens wegsijpelden. Stukje bij beetje verdwenen ze. Ik hoefde er niet eens zelf actief aan te werken. En laatst sprak ik De Vreemdeling weer live, en toen voelde het zelfs even raar om hem weer te zien. Niet vervelend, maar onwennig. Ik voelde me even ongemakkelijk. Omdat ik mezelf niet meer blootstelde aan hem. Maar ik heb er vrede mee, het is makkelijker zo. Wie weet kunnen we vrienden zijn, ik weet het niet, we zullen het zien in de toekomst. Verder blijf ik erbij, dat als zijn leven anders in elkaar zou zitten, we zeker een hele goeie match zouden zijn... Maar dat is eenmaal niet!
Hoppa, weer een paar stapjes verder! ANNanas gaat lekker slapen nu.
zondag 12 mei 2013
De luchtzoeker
Ze was in een kringloopwinkel. Daar kocht ze wat tijdschriften. Thuis las ze een van die tijdschriften. Het had het thema ´Vind je weg´. Het sloot naadloos aan op de zoektocht waar ze mee bezig is.
Ze heeft een elemententest ingevuld. Daar komt het volgende uit: "De luchtzoeker. Je bent een zeer talentvol mens, je mag alleen wat meer 'opstijgen'. Waar is de levensfilosoof in jou die keuzes overweegt en overzicht houdt op de verschillende aspecten van je leven? Je kunt nog veel meer uit je leven halen als je leert reflecteren op jezelf. Zo kun je een visie ontwikkelen op je eigen leven, maar ook op je relatie tot anderen. Deze vragen helpen je op weg: Wat vind jij nu echt zinvol? Sta eens stil bij de wijze waarop je naar de wereld kijkt. Bedenk een paar manieren om het op je werk of thuis (nog) meer naar je zin te hebben. Wat is jouw passie? Wat is je missie? Zet het voor jezelf eens op papier." En hier moet ze het dus mee doen. Het klopt helemaal. Alles wat hierboven staat beschreven klopt. Ze wist het al, maar het wordt bevestigd. Ze weet niet wat haar passie, missie, visie is. Ze weet dat ze veel meer uit het leven kan halen. Ze zoekt. Ze zoekt de lucht.
Ze heeft ook via de antroposofische zienswijze een klein zelfonderzoekje gedaan. Hierin wordt ze bekeken via een vierledig mensbeeld: lichaam, ether, astraliteit en geest. De ontdekking die hieruit naar voren komt is dat ze misschien toch wel gaat reizen. Ondanks haar heimwee. De drang, het verlangen, de uitdaging is zo mooi en voelt zo goed dat ze vandaag denkt "Wie weet....."
Ze heeft een elemententest ingevuld. Daar komt het volgende uit: "De luchtzoeker. Je bent een zeer talentvol mens, je mag alleen wat meer 'opstijgen'. Waar is de levensfilosoof in jou die keuzes overweegt en overzicht houdt op de verschillende aspecten van je leven? Je kunt nog veel meer uit je leven halen als je leert reflecteren op jezelf. Zo kun je een visie ontwikkelen op je eigen leven, maar ook op je relatie tot anderen. Deze vragen helpen je op weg: Wat vind jij nu echt zinvol? Sta eens stil bij de wijze waarop je naar de wereld kijkt. Bedenk een paar manieren om het op je werk of thuis (nog) meer naar je zin te hebben. Wat is jouw passie? Wat is je missie? Zet het voor jezelf eens op papier." En hier moet ze het dus mee doen. Het klopt helemaal. Alles wat hierboven staat beschreven klopt. Ze wist het al, maar het wordt bevestigd. Ze weet niet wat haar passie, missie, visie is. Ze weet dat ze veel meer uit het leven kan halen. Ze zoekt. Ze zoekt de lucht.
Ze heeft ook via de antroposofische zienswijze een klein zelfonderzoekje gedaan. Hierin wordt ze bekeken via een vierledig mensbeeld: lichaam, ether, astraliteit en geest. De ontdekking die hieruit naar voren komt is dat ze misschien toch wel gaat reizen. Ondanks haar heimwee. De drang, het verlangen, de uitdaging is zo mooi en voelt zo goed dat ze vandaag denkt "Wie weet....."
zondag 5 mei 2013
Afraid?
* What would you do if you weren't afraid? *
ANNanas heeft vandaag een paar stappen in de juiste richting gezet.
In de richting van haar eigen persoonlijke groei. En passie.
- Ze heeft voor het eerst in haar leven serieus gemediteerd. Middels een geleide meditatie. Het voelde goed! Het lukte natuurlijk niet om alle gedachten tegen te houden, maar ze bereikte wel een paar momenten een totale ontspanning. Dit voelde goed.
- Ze heeft zich opgegeven voor een informatieavond over Life Coaching. Ze wil meer van het onderwerp weten, ze wil weten of het iets is wat ze zelf wil gaan leren. Binnenkort dus een avondje naar Utrecht!
- Het moeilijkste was vandaag luisteren naar haar verstand. Haar gevoel moest ze vandaag even uitschakelen. De tranen hebben al een paar keer achter haar ogen gedrukt, maar ze heeft haar beslissing gemaakt. De Vreemdeling en ANNanas blijft een mooie maar lastige combinatie. Het kan er niet zijn want ANNanas wil geen pijn.
- Het spannendste was vandaag het wel opgeven voor een auditie voor een theaterstuk! ANNanas kwam via via bij de oproep terecht. Het gaat over een fysiek theaterstuk over de dunne grens tussen normaal en abnormaal, over de vooroordelen over psychische aandoeningen. Het stuk moet nog vormgegeven worden door de acteurs en regisseur zelf, iets wat ANNanas zelf heerlijk vind. De kans was zeer groot dat ze niet uit zou worden genodigd voor de auditie, ze vragen semi-professionele en gevorderde amateur-spelers =) Maar ANNanas heeft bedacht dat haar eigen voordeel is dat ze werkt in de gezondheidszorg... wat heel interessant kan zijn bij het vormgeven van het stuk. ANNanas had het opgaveformulier ingevuld, daarna uit onzekerheid de pagina ge-delete, en daarna weer ingevuld en toch verstuurd. EN ZOJUIST HEEFT ZE BERICHT GEHAD DAT ZE MEE MAG DOEN MET DE AUDITIE!!! HOE VET IS DAT! Dingen vallen gewoon op hun plek lijkt wel... Het verdrietige gevoel dat ze had om De Vreemdeling is spontaan verdwenen, nu regeert euforie!
Goede nacht!
ANNanas heeft vandaag een paar stappen in de juiste richting gezet.
In de richting van haar eigen persoonlijke groei. En passie.
- Ze heeft voor het eerst in haar leven serieus gemediteerd. Middels een geleide meditatie. Het voelde goed! Het lukte natuurlijk niet om alle gedachten tegen te houden, maar ze bereikte wel een paar momenten een totale ontspanning. Dit voelde goed.
- Ze heeft zich opgegeven voor een informatieavond over Life Coaching. Ze wil meer van het onderwerp weten, ze wil weten of het iets is wat ze zelf wil gaan leren. Binnenkort dus een avondje naar Utrecht!
- Het moeilijkste was vandaag luisteren naar haar verstand. Haar gevoel moest ze vandaag even uitschakelen. De tranen hebben al een paar keer achter haar ogen gedrukt, maar ze heeft haar beslissing gemaakt. De Vreemdeling en ANNanas blijft een mooie maar lastige combinatie. Het kan er niet zijn want ANNanas wil geen pijn.
- Het spannendste was vandaag het wel opgeven voor een auditie voor een theaterstuk! ANNanas kwam via via bij de oproep terecht. Het gaat over een fysiek theaterstuk over de dunne grens tussen normaal en abnormaal, over de vooroordelen over psychische aandoeningen. Het stuk moet nog vormgegeven worden door de acteurs en regisseur zelf, iets wat ANNanas zelf heerlijk vind. De kans was zeer groot dat ze niet uit zou worden genodigd voor de auditie, ze vragen semi-professionele en gevorderde amateur-spelers =) Maar ANNanas heeft bedacht dat haar eigen voordeel is dat ze werkt in de gezondheidszorg... wat heel interessant kan zijn bij het vormgeven van het stuk. ANNanas had het opgaveformulier ingevuld, daarna uit onzekerheid de pagina ge-delete, en daarna weer ingevuld en toch verstuurd. EN ZOJUIST HEEFT ZE BERICHT GEHAD DAT ZE MEE MAG DOEN MET DE AUDITIE!!! HOE VET IS DAT! Dingen vallen gewoon op hun plek lijkt wel... Het verdrietige gevoel dat ze had om De Vreemdeling is spontaan verdwenen, nu regeert euforie!
Goede nacht!
donderdag 2 mei 2013
Tuinhuis
Ik wil graag verhuizen. Naar een tuinhuisje, aan de rand van het bos en met een stuk grond er omheen. Daar wil ik mijn eigen groentes en kruiden verbouwen, kippen houden, mijn eigen brood maken en op die manier enigszins zelfvoorzienend zijn. Het tuinhuisje is klein maar gezellig. Ik heb niet veel ruimte nodig om me fijn te voelen. Het is kleurrijk ingericht, schattig met veel bloemenprints overal. Er komen vaak mensen langs. Vrienden, maar ook mensen die mijn hulp nodig hebben. Als luisterend oor, als persoon die inzicht kan geven. Mijn werk is niet meer zo belangrijk als bron van inkomen, want geld interesseert me niet. Dat zeg ik nu ook wel eens, maar in feite kan dat niet met een huur van € 625 euro en dan nog de vaste lasten erbij...
Soms lijkt het of het leven in het dorp (!) waar ik woon te snel voor me gaat. Ik kan het niet allemaal bijhouden. Ik vlieg, of ik nou wil of niet. Er is teveel beweging om me heen en ik beweeg er in mee. Als ik eenmaal in de natuur ben voel ik me anders. Dat weet ik al mijn hele leven, alleen ben ik er nooit zoveel mee bezig geweest als de laatste paar dagen. Heb me onder andere verdiept in meditatie, in wandelcoaching, in het gelukkig zijn met jezelf. Zojuist kreeg ik zelfs door dat ik met alles wat ik hier typ, op de juiste weg zit. Mijn pad begint vorm te krijgen! Er worden dingen duidelijk. Dat is goed.
En nee, don't worry; ik ga niet zomaar verhuizen naar een tuinhuis in een bos.
Hoewel.... ;)
Soms lijkt het of het leven in het dorp (!) waar ik woon te snel voor me gaat. Ik kan het niet allemaal bijhouden. Ik vlieg, of ik nou wil of niet. Er is teveel beweging om me heen en ik beweeg er in mee. Als ik eenmaal in de natuur ben voel ik me anders. Dat weet ik al mijn hele leven, alleen ben ik er nooit zoveel mee bezig geweest als de laatste paar dagen. Heb me onder andere verdiept in meditatie, in wandelcoaching, in het gelukkig zijn met jezelf. Zojuist kreeg ik zelfs door dat ik met alles wat ik hier typ, op de juiste weg zit. Mijn pad begint vorm te krijgen! Er worden dingen duidelijk. Dat is goed.
En nee, don't worry; ik ga niet zomaar verhuizen naar een tuinhuis in een bos.
Hoewel.... ;)
woensdag 1 mei 2013
Stopknop
Moe en lusteloos.
Verdrietig gestemd om een stomme reden.
Geen zin in morgen.
Onduidelijkheid.
Dingen in mijn hoofd.
Waar zit de stopknop?
Verdrietig gestemd om een stomme reden.
Geen zin in morgen.
Onduidelijkheid.
Dingen in mijn hoofd.
Waar zit de stopknop?
maandag 29 april 2013
Kaders
Er zijn een aantal gedachtes die de er vandaag door me heen gingen en die ik graag wil vertellen. Ik dacht er aan hoe mooi vriendschap is. De afgelopen maand heb ik veel tijd gespendeerd met een aantal personen om mij heen, waar ik normaal gesproken misschien minder tijd mee door zou brengen of anders de tijd mee zou spenderen. Het zijn vooral gesprekken geweest (zowel live als via social media) waar ik energie in heb gestoken maar ook veel positieve energie uit heb kunnen halen. Ik heb een aantal mensen om mij heen beter leren kennen, en daardoor ben ik ze ook meer gaan waarderen. Puur om wie ze zijn, maar ook om hoe ze in het leven staan, om hoe ze met bepaalde dingen omgaan die momenteel in hun leven spelen. Maar ook waardeer ik hoe ze mij de juiste vragen stellen zodat ik tot nadenken kom, hoe ze mij inzichten geven om te reflecteren op mezelf. Want dat heb ikzelf vooral de afgelopen twee dagen nodig gehad. Mijn leven loopt momenteel voor een buitenstaander 'op rolletjes', maar mijn eigen gevoel spreekt dat tegen. Hoewel ik het afgelopen half jaar volmondig heb gezegd dat ik gelukkig ben, is er toch al geruime tijd een zoektocht gaande in mijzelf, naar wie ik ben en naar wat ik wil (zie ook "Leegte"). Om mezelf goed te leren kennen moet ik een confrontatie met mezelf aangaan. Met de manier waarop mijn leven op dit moment in elkaar steekt, zal ik die confrontatie niet kunnen aangaan. Ik geniet van de dingen die ik doe, maar niet op de juiste manier: ik race door het leven heen en ben me te weinig bewust van alles wat ik doe, van waarom ik het doe en wat het voor me betekent. Een agenda die constant volgepland is van uur tot uur, eten wat ik met regelmaat in een kwartier doe of aan de computer op mijn werk, sociale contacten inplannen, geen tijd hebben voor spontaniteit maar alles willen vastzetten. Voorheen kon ik niet omgaan met een leeg weekend, waarin ik niets had gepland. Waar ik precies bang voor was kan ik nog steeds niet pakken, maar ik weet wel dat ik nu probeer om juist niet teveel te plannen maar van het moment zelf uit te gaan. Waar heb ik op dat moment behoefte aan, wat komt er op dat moment op mijn pad, waar kies ik voor?
Het racen moet stoppen. Het racen is energiek, maar zonder racen ben en blijf ik evengoed een energiek persoon. Het gaat er om dat ik rust ga vinden, op meerdere manieren. Ik wil een minder volgepland leven, waardoor ik letterlijk wat meer 'open' momenten heb. In die momenten moet ik op zoek naar rust in mezelf. In die rust kan ik proberen meer naar mezelf te luisteren en uiteindelijk bij mijn diepe verlangens komen. Ik wil vaker in mijn eentje gaan wandelen, want op die momenten kom ik tot mezelf. Ik ga proberen om te leren mediteren, waarin ik mijn gedachten allemaal kan stoppen of tegenhouden en me kan focussen op mijn inner self. Met het regisseren van de puber-toneelgroep ga ik stoppen, omdat ik heb gemerkt dat ik het heel lastig en ook niet prettig vind om te werken binnen zoveel kaders. Ik kan niet veel met kaders, ik kom niet tot ontplooiing binnen kaders. Mijn dosis creativiteit en fantasie is enorm, maar komt er niet uit. Ik voel overal grenzen en beperkingen. Dit vind ik zelf een hele mooie ontdekking, ben me er nooit zo bewust van geweest maar nu krijg ik steeds meer tekens die hier op duiden. En in mijn gehele leven 'wat op rolletjes loopt' zit ik een beetje vast in die kaders. Dus ik ga op zoek naar de kaders en proberen om er deurtjes in te maken. Deurtjes naar mezelf.
Ik merk dat ik steeds dichter naar mezelf toe groei.
(Vriend Pizza, Mooie Vrouw, De Vreemdeling, E., C., M., G., bedankt!)
Het racen moet stoppen. Het racen is energiek, maar zonder racen ben en blijf ik evengoed een energiek persoon. Het gaat er om dat ik rust ga vinden, op meerdere manieren. Ik wil een minder volgepland leven, waardoor ik letterlijk wat meer 'open' momenten heb. In die momenten moet ik op zoek naar rust in mezelf. In die rust kan ik proberen meer naar mezelf te luisteren en uiteindelijk bij mijn diepe verlangens komen. Ik wil vaker in mijn eentje gaan wandelen, want op die momenten kom ik tot mezelf. Ik ga proberen om te leren mediteren, waarin ik mijn gedachten allemaal kan stoppen of tegenhouden en me kan focussen op mijn inner self. Met het regisseren van de puber-toneelgroep ga ik stoppen, omdat ik heb gemerkt dat ik het heel lastig en ook niet prettig vind om te werken binnen zoveel kaders. Ik kan niet veel met kaders, ik kom niet tot ontplooiing binnen kaders. Mijn dosis creativiteit en fantasie is enorm, maar komt er niet uit. Ik voel overal grenzen en beperkingen. Dit vind ik zelf een hele mooie ontdekking, ben me er nooit zo bewust van geweest maar nu krijg ik steeds meer tekens die hier op duiden. En in mijn gehele leven 'wat op rolletjes loopt' zit ik een beetje vast in die kaders. Dus ik ga op zoek naar de kaders en proberen om er deurtjes in te maken. Deurtjes naar mezelf.
Ik merk dat ik steeds dichter naar mezelf toe groei.
(Vriend Pizza, Mooie Vrouw, De Vreemdeling, E., C., M., G., bedankt!)
zaterdag 27 april 2013
Leegte
Het is weer eens zo'n avond. Zo'n avond dat ik niet weet wat ik wil. Begrijp me niet verkeerd, dit stuk gaat niet over 'vanavond'. Dit stuk gaat over 'mijn leven'. Want ik zit weer vast. Zoals ik al eerder vast zat. Zoals ik steeds maar weer vast kom te zitten. Zoals nu.
Mijn leven is op zich prima. Werk, vrijetijdsbesteding, contacten om me heen, hobby's. Maar ik word niet meer genoeg uitgedaagd. Ik wil vernieuwing. Ik kan niet lang eenzelfde ding blijven doen. Ik wil dingen bedenken, nieuwigheid in mijn leven, mijn fantasie gebruiken. Heb alleen totaal geen enkel benul van waar ik dat in godsnaam zoeken moet!!! En dat frustreert me zo enorm. Vandaag is zo'n dag dat ik hier erg veel over nagedacht heb, maar ik kom niet verder. En die frustratie hoopt zich op, waardoor ik een soort van verdriet voel. Leegte. Pff.
Steeds vaker denk ik niet-zo-heel-positief over mijn werk. Het is gelukkig nog niet zo dat ik er met tegenzin naar toe ga, maar ik merk wel dat ik me geen onderdeel voel van de organisatie waar ik werk. Ik irriteer me steeds vaker aan mijn collega's - welke overigens echt twee hele lieve mensen zijn -, ik heb totaal geen zin en het ontbreekt me aan discipline om me actief in te zetten voor cursussen. Het daadwerkelijke werken met de kinderen staat me ook steeds wat meer tegen. Dan vraag ik me af: 'Oke, is dit het dan?' Ik wil niet hogerop in dit werk, absoluut niet. Maar in deze functie wil ik ook niet heel lang meer blijven werken.
MAAR WAT WIL IK DAN????
Dingen benoemen die ik leuk vind om te doen, die ik interessant vind, dat kan ik. Maar wat ik hier vervolgens mee wil? Op zich heb ik zelfs wel zin om me helemaal om te laten scholen. Kunstacademie lijkt me leuk. Fotografie, theater, ontwerpen. Ik zou ook graag meer willen doen met schrijven. Bloggen, een boek schrijven, columns. Kleding is ook een passie, styling, ontwerpen, bekijken. Meubels. Eten en drinken. Praten met mensen. De werking van het brein. Psyche. Wie doet wat en waarom doet hij dat? Coaching. Mensen helpen met verder gaan, omhoog klimmen.
Ik zal toch eerst mezelf moeten helpen met een weg vinden. Een weg van waar ik naar toe wil. Maar hoe ga ik dat doen??
Ik wil enkel mezelf zijn. En gelukkig. Dat is voldoende.
Mijn leven is op zich prima. Werk, vrijetijdsbesteding, contacten om me heen, hobby's. Maar ik word niet meer genoeg uitgedaagd. Ik wil vernieuwing. Ik kan niet lang eenzelfde ding blijven doen. Ik wil dingen bedenken, nieuwigheid in mijn leven, mijn fantasie gebruiken. Heb alleen totaal geen enkel benul van waar ik dat in godsnaam zoeken moet!!! En dat frustreert me zo enorm. Vandaag is zo'n dag dat ik hier erg veel over nagedacht heb, maar ik kom niet verder. En die frustratie hoopt zich op, waardoor ik een soort van verdriet voel. Leegte. Pff.
Steeds vaker denk ik niet-zo-heel-positief over mijn werk. Het is gelukkig nog niet zo dat ik er met tegenzin naar toe ga, maar ik merk wel dat ik me geen onderdeel voel van de organisatie waar ik werk. Ik irriteer me steeds vaker aan mijn collega's - welke overigens echt twee hele lieve mensen zijn -, ik heb totaal geen zin en het ontbreekt me aan discipline om me actief in te zetten voor cursussen. Het daadwerkelijke werken met de kinderen staat me ook steeds wat meer tegen. Dan vraag ik me af: 'Oke, is dit het dan?' Ik wil niet hogerop in dit werk, absoluut niet. Maar in deze functie wil ik ook niet heel lang meer blijven werken.
MAAR WAT WIL IK DAN????
Dingen benoemen die ik leuk vind om te doen, die ik interessant vind, dat kan ik. Maar wat ik hier vervolgens mee wil? Op zich heb ik zelfs wel zin om me helemaal om te laten scholen. Kunstacademie lijkt me leuk. Fotografie, theater, ontwerpen. Ik zou ook graag meer willen doen met schrijven. Bloggen, een boek schrijven, columns. Kleding is ook een passie, styling, ontwerpen, bekijken. Meubels. Eten en drinken. Praten met mensen. De werking van het brein. Psyche. Wie doet wat en waarom doet hij dat? Coaching. Mensen helpen met verder gaan, omhoog klimmen.
Ik zal toch eerst mezelf moeten helpen met een weg vinden. Een weg van waar ik naar toe wil. Maar hoe ga ik dat doen??
Ik wil enkel mezelf zijn. En gelukkig. Dat is voldoende.
maandag 22 april 2013
Wie weet....
En dan komt er toch een keer de dag
Dat je beseft dat er knopen doorgehakt moeten worden
Omdat je voelt dat het probleem van een ander
Jouw eigen probleem aan het worden is
Diep van binnen wil je het niet
Maar van hetgeen wat je wel wilt
Word je niet gelukkig
Nu niet, maar zonder verandering nooit niet
In een hele korte tijd
Zo dicht naar elkaar toegegroeid
Wetende dat het niet verstandig was
Maar gevoel bleek telkens sterker
"Ik vind je lief" klinkt zo eerlijk en oprecht
En voelt heel erg goed en welkom
Is ook diep uit het hart gezegd
En ik vind jou lief is wederzijs, maar.....
Als er telkens tranen blijven komen
Is het niet wat je verdient
Jezelf beschermen door je eigen grenzen aan te geven
Want die zijn er, en daar liep je vandaag tegenaan
Het liefst zou je hem willen helpen
Met omhoog klauteren uit de spiraal
Hem willen vasthouden en er gewoon zijn
Maar dan ga je aan jezelf voorbij
Vreemdeling, ga verder met je leven
Met pijn in mijn hart zal ik er even geen deel meer van uit maken
En wie weet, ooit....
Dat je beseft dat er knopen doorgehakt moeten worden
Omdat je voelt dat het probleem van een ander
Jouw eigen probleem aan het worden is
Diep van binnen wil je het niet
Maar van hetgeen wat je wel wilt
Word je niet gelukkig
Nu niet, maar zonder verandering nooit niet
In een hele korte tijd
Zo dicht naar elkaar toegegroeid
Wetende dat het niet verstandig was
Maar gevoel bleek telkens sterker
"Ik vind je lief" klinkt zo eerlijk en oprecht
En voelt heel erg goed en welkom
Is ook diep uit het hart gezegd
En ik vind jou lief is wederzijs, maar.....
Als er telkens tranen blijven komen
Is het niet wat je verdient
Jezelf beschermen door je eigen grenzen aan te geven
Want die zijn er, en daar liep je vandaag tegenaan
Het liefst zou je hem willen helpen
Met omhoog klauteren uit de spiraal
Hem willen vasthouden en er gewoon zijn
Maar dan ga je aan jezelf voorbij
Vreemdeling, ga verder met je leven
Met pijn in mijn hart zal ik er even geen deel meer van uit maken
En wie weet, ooit....
zondag 21 april 2013
Nachtrust
De week verstreek. Samen hadden ze een soort van afgesproken dat ze elkaar maar even niet meer zo vaak moesten zien. En als ze elkaar wel zagen, geen lichamelijk contact meer moesten hebben. Dat hielden ze dus vol. Een hele week.
De Vreemdeling voelde zich die hele week al niet zo goed. Hij gaf aan dat hij zich kut voelde, maar via social media of telefoon was het lastig uiten. De vrouw gaf aan dat haar deur altijd voor hem open stond, ondanks haar drukke agenda. Ze wilde zelfs graag tijd voor hem maken. Want ze wilde hem helpen, steunen, er gewoon voor hem zijn. Ze gaf door rond welke tijdstippen ze thuis zou zijn gedurende het weekend. De Vreemdeling bedankte haar, maar zei nog te laten weten als hij er gebruik van zou maken.
Zaterdagavond. De vrouw kwam thuis na een lange dag werken. Tijdens het werk had ze meerdere malen gehoopt op een berichtje van De Vreemdeling. Maar helaas. Met enige vorm van teleurstelling maar toch goedgemutst liep ze haar woning in, zette de radio aan, en ineens ging de voordeurbel. Er gingen veel gedachten door haar heen, en toen ze de voordeur opende stond daar De Vreemdeling. Een hartklopping ging bij de vrouw over in een glimlach. Normaliter heeft ze een hekel aan verrassingen, maar deze verrassing mocht binnen komen. Hij had eten bij zich en ging koken.
Tijdens het eten werd er gepraat, gezucht, in ogen gewreven, vragen gesteld, nagedacht. Open en fijn, maar ook behoorlijk zwaar. Na de afwas zei De Vreemdeling dat hij de vrouw lief vond. De vrouw wist niet zo goed hoe ze moest reageren. 's Avonds waren de vrouw en De Vreemdeling op een feest, en besloten ergens in de nacht dat ze elkaar wel heel graag even zouden willen vasthouden. Dus dat deden ze, midden in de zaal. Dat was voor de vrouw een heel fijn en rustgevend gevoel. De afspraak die zij en De Vreemdeling een week eerder hadden gemaakt, werd die nacht verbroken. Gevoelens zijn nu eenmaal lastig te omzeilen of negeren.
Op zondagmiddag stond de vrouw op het station. Ze keek de trein na, waar De Vreemdeling in zat.
Dag Vreemdeling, dag leuke man, met je verhalen, met je leven, met je openheid, met je oprechtheid. Ik hoop je snel weer te zien.
dinsdag 16 april 2013
Tuin
Vandaag zat de vrouw in een tuin. Op een tuinstoel, zojuist netjes schoongemaakt. Een tuin waar ze een keer eerder even doorheen gelopen was. Een tuin die op het eerste gezicht saai was. Maar toen de vrouw vandaag in de tuin zat, was de tuin allesbehalve saai. Er waren witte bloemen (soort van lelietjes van dalen maar dan groter), toen de vrouw de geur opsnoof waren de bloemen nog mooier dan ze al waren. Er was een boom, nog zonder bladeren, maar wel met allerlei kronkelige takjes. Een soort sprookjesboom uit de Efteling, maar dan nog kaal. (En zonder gezicht. Bovendien kon deze boom - helaas - niet praten).
De vrouw hoorde geraas boven haar hoofd. Ze keek op. Er vloog een zwerm vogels laag over, ze vlogen telkens rondjes boven de tuin waar de vrouw zich in bevond. Het was machtig mooi om naar te kijken. De vrouw kreeg tranen in haar ogen. Dat kwam door de wind. Ze luisterde naar de kleine musjes die tsjirpten (ze zeiden "welgefeliciteerd!"), zag ze snel voorbij fladderen, vrolijk en speels. Het blauwe tuinhuisje was ineens niet meer lelijk, maar schattig.
Toen de thee op was en de wekker van haar telefoon niet zachter bleek te kunnen, ging ze naar haar werk. Kus op haar wang, kus op haar mond. Nog een dan.
Dag tuin, tot snel.
De vrouw hoorde geraas boven haar hoofd. Ze keek op. Er vloog een zwerm vogels laag over, ze vlogen telkens rondjes boven de tuin waar de vrouw zich in bevond. Het was machtig mooi om naar te kijken. De vrouw kreeg tranen in haar ogen. Dat kwam door de wind. Ze luisterde naar de kleine musjes die tsjirpten (ze zeiden "welgefeliciteerd!"), zag ze snel voorbij fladderen, vrolijk en speels. Het blauwe tuinhuisje was ineens niet meer lelijk, maar schattig.
Toen de thee op was en de wekker van haar telefoon niet zachter bleek te kunnen, ging ze naar haar werk. Kus op haar wang, kus op haar mond. Nog een dan.
Dag tuin, tot snel.
woensdag 10 april 2013
Wachten is niet erg
De vrouw wachtte op Vriendin Mooi (voorheen 'ex-studiegenoot' in Daydreaming DDW). Ze wachtte, en wachtte. Het was niet erg om te wachten. Want de vrouw keek er naar uit om Vriendin Mooi weer te zien en te spreken. Vriendin Mooi was verkeerd gefietst. Niet verrassend, wel grappig.
In het prachtige restaurant bewonderden ze samen de mooie entourage (lees: authentiek fabriekspand met hippe accenten), lachten ze om vreemde culinaire hoogstandjes (wie gebruikt er nu het woord le crème fouetée voor slagroom?!), keken naar een mooie zonsondergang en waren nieuwsgierig naar elkaars leven. Vragen over toekomst, over eenzaamheid, over het wegstoppen van gevoel, over vriendschappen die niet meer zijn wat ze waren, over werk, over flirten met de manager, over veranderen, over het diepe gevoel van houden van. Ze spraken over het gezamenlijke gevoel iets nieuws te willen op het gebied van werk en dagbesteding, iets anders, iets voor zichzelf? Een bedrijf? Zestig uur in de week werken? Besloten om er binnenkort over te gaan brainstormen. De vrouw kijkt er nu al naar uit =)
De vrouw vertelde over de Vreemdeling. Vriendin Mooi stelde vragen en begreep dat de vrouw afwachtend is in de situatie waarin ze momenteel verkeert met de Vreemdeling. De Vreemdeling heeft een erg bizar verleden waardoor de vrouw merkt dat ze terughoudend is. Een conclusie waar de vrouw achter kwam door de vragen van Vriendin Mooi, was dat ze bij de eerstvolgende afspraak met de Vreemdeling gaat vragen om duidelijkheid. Ze weet namelijk totaal niet wat hij van haar vindt, hoe hij naar haar kijkt. Hoewel ze enorm diepzinnige gesprekken hebben gevoerd, hebben ze dit onderwerp gemeden. Ook weet ze zelf niet zo heel goed wat ze voor hem voelt (buiten dat het goed klikt, en hij leuk en sexy is), omdat ze haar eigen gevoel wegstopt. Uit veiligheid, zelfbescherming. Angst?
Toen de vrouw een uurtje later thuis zat, sprak ze de Vreemdeling. En warempel, waar ging het gesprek over.... Juist ja. Toeval bestaat niet.
De Vreemdeling zei dat hij het fijn had gevonden als de vrouw vanavond naast hem lag. Dat hij er aan had gedacht dat de vrouw vanavond in de buurt was. De vrouw zei dat ze er ook aan gedacht had, maar er ook niets mee gedaan had. Ze praatten over twijfels, over dingen invullen voor de ander, over dat ze eigenlijk totaal niet elkaars type zijn... maar elkaar evengoed heel leuk vinden. En Vreemdeling wist ook niet zo goed wat de vrouw nu van hem dacht, zeker sinds hij verteld heeft over zijn verleden. Ze besloten dat ze allebei zin hadden in een nieuwe afspraak en dat ze het dan hier over zouden gaan hebben. Want het is oprechter en mooier om het daar live over te hebben dan via de computer.
De vrouw eindigde het gesprek met de Vreemdeling met de woorden uit een bekend lied van vroeger: "Raar is leuk, gewoon dat is zo saai".
Weltrusten.
zaterdag 6 april 2013
Krrrrrak
Mooie beleving vanavond: In mijn eentje aan de wandel, door een natuurgebied. Ik open een poortje en het geluid dat het poortje maakt is zoooo prachtig. Het kraakt lichtelijk maar door de enorme stilte is de kraak duidelijk aanwezig en ik geniet er van.
Van een krakend poortje.
Hoe makkelijk kan het zijn.
Van een krakend poortje.
Hoe makkelijk kan het zijn.
dinsdag 2 april 2013
´Ik vind je leuk´
En toen besloot de vrouw
dat het tijd werd om eerlijk te zijn
Dus ze sprak de Vreemdeling aan
die ze een dag eerder al had gespot
Ze liep naar hem toe
en zei
'Ik vind je leuk'
'Ik vind je leuk' werd
lachen, eerlijkheid, prettig gezelschap
een verrassend gevoel van herkenning
'Ik vind je leuk' werd
een paar biertjes drinken
dansen op epische muziek
hij en zij - de rest om hen heen
Samen te voet
in de donkere nacht
Geen geluiden enkel hun eigen stemmen
Te laat, maar te mooi
'Ik vind je leuk' werd
'Ik vind je eigenlijk wel heel erg leuk'
dat het tijd werd om eerlijk te zijn
Dus ze sprak de Vreemdeling aan
die ze een dag eerder al had gespot
Ze liep naar hem toe
en zei
'Ik vind je leuk'
'Ik vind je leuk' werd
lachen, eerlijkheid, prettig gezelschap
een verrassend gevoel van herkenning
'Ik vind je leuk' werd
een paar biertjes drinken
dansen op epische muziek
hij en zij - de rest om hen heen
Samen te voet
in de donkere nacht
Geen geluiden enkel hun eigen stemmen
Te laat, maar te mooi
'Ik vind je leuk' werd
'Ik vind je eigenlijk wel heel erg leuk'
maandag 1 april 2013
Drunk
Gisteren was ik op een festival. Vrijgezelle vriend was er ook. Het was de eerstvolgende ontmoeting sinds 'Blijf je slapen?'. Hij leek me te negeren. Ik dacht 'tssssss'. Heb hem ook niet meer opgezocht of zo.
Het was druk. In de tuintent draaiden djs, waaronder Koala (ex ja) en Pruik (was eerst Persoon 1 in 'Omdat ik dat wil'), you know, de notoire vreemdganger, mattie van Koala. Ook een dag eerder heb ik weer lang bij Pruik gestaan. En een paar feestjes geleden ook. En met carnaval. Er is iets, er hangt iets in de lucht. Tussen hem en mij. Maar ik wil sterk zijn. Hij heeft een vriendin. Ik wil geen dief zijn. Ik ben eerlijk en dat wil ik blijven. Maar als ik alcohol op heb wordt ik zwak. Eergisteren moesten zijn vrienden hem en mij uit elkaar halen (uit ons gesprek zeg maar, ze trokken hem echt weg aan zijn armen). En gisteren stond hij op het podium en ik whatsappte hem. En ik hoop van ganser harte dat zijn vriendin nooit op zijn telefoon kijkt.... want ik stuurde: 'De volgende keer moeten we niet meer zo puberaal twijfelen'.
Oh my god. ANNanas was drunk!
Het was druk. In de tuintent draaiden djs, waaronder Koala (ex ja) en Pruik (was eerst Persoon 1 in 'Omdat ik dat wil'), you know, de notoire vreemdganger, mattie van Koala. Ook een dag eerder heb ik weer lang bij Pruik gestaan. En een paar feestjes geleden ook. En met carnaval. Er is iets, er hangt iets in de lucht. Tussen hem en mij. Maar ik wil sterk zijn. Hij heeft een vriendin. Ik wil geen dief zijn. Ik ben eerlijk en dat wil ik blijven. Maar als ik alcohol op heb wordt ik zwak. Eergisteren moesten zijn vrienden hem en mij uit elkaar halen (uit ons gesprek zeg maar, ze trokken hem echt weg aan zijn armen). En gisteren stond hij op het podium en ik whatsappte hem. En ik hoop van ganser harte dat zijn vriendin nooit op zijn telefoon kijkt.... want ik stuurde: 'De volgende keer moeten we niet meer zo puberaal twijfelen'.
Oh my god. ANNanas was drunk!
donderdag 28 maart 2013
Ontmoeting in de trein
's Middags, 11:30u, trein naar mijn werk. Op het station valt een mevrouw met een rood mutsje me op. Ze ziet er verstrooid uit, maar wel heel mooi. Ze rommelt in haar tas. Ik geniet van de zon.
Even later vraagt de mevrouw of ze even met mijn mobiel mag bellen, omdat ze haar eigen mobiel vergeten is. Dat mag van mij, ik vind het grappig. De vrouw geeft haar boodschap door en bedankt me hartelijk. We stappen de trein in.
Dan, een bedreiging met een mes in onze trein. Conducteurs schakelen een arrestatieteam in, die arriveren op het volgende station. Onze trein rijdt niet verder, omdat het wapen gezocht moet worden. Er komt een vervangende trein. De vrouw komt naar me toe en vraagt of ze weer even mag bellen. Ze moet doorgeven dat ze een half uurtje later aankomt op Utrecht CS. Dat vind ik prima. Op station Eindhoven scheiden onze wegen zich, zonder woorden.
's Avonds, 19:00u. Op station Eindhoven wacht ik op de trein naar huis. Ineens zie ik een rood mutsje, en jawel, het is dezelfde mevrouw als eerder op de dag. Ik lach naar haar, en aan haar reactie te zien herkent ze me ook, en vraagt of ze naast me mag komen zitten. We kletsen wat. Ook in de trein zitten we naast elkaar. Ze vertelt en vertelt, ik ontvang en geef weinig, maar het is mooi.
Ik schat haar rond de 66 jaar. Ze vertelt dat ze bij Amnesty werkte, vertelt waar ze woont, dat ze in 'de vrouwenraad' (?) heeft gezeten, en een erg actief leven heeft. Ze corrigeert zichzelf en zegt 'had'. Er is iets gebeurd in haar leven waardoor alles even in wat rustiger vaarwater gekomen is, maar dat terzijde. Ik ben niet eens nieuwsgierig naar wat er gebeurd is, ik vind het leuk om vanalles van haar te horen. Uiteindelijk komt het toch ter sprake. Ze vertelt het zelf. Haar zoon, 33 jaar, is afgelopen november om het leven gekomen door een koolmonoxide-vergiftiging. Zie dit artikel . Een ontzettend heftig verhaal. De vrouw huilt zachtjes naast me in de trein. Ik blijf rustig, zeg af en toe iets, maar weinig.
Ik vind het fijn dat ze naast me huilt. Later praten we over het starten van een nieuw leven, van proberen te genieten van kleine dingen, maar ook van de pijn die ze blijft voelen. Het is een heftige gebeurtenis, vertelt een kalm gesprek met diepe emoties. Op ons station van bestemming wenst ze me heel veel succes in de toekomst. Ik wens haar sterkte met het verwerken van het verlies.
Jammer, ik wou eigenlijk het volgende zeggen: "Francien, ik wil je bedanken voor je prachtige verhaal. Ik vond het fijn om naar je te luisteren, om te horen wat voor een mooi mens jouw zoon was, om te zien hoe erg jij van hem geniet en ook hoeveel pijn je hebt nu hij er niet meer is. Het is nog zo kort geleden, maar jij gaat er op een hele knappe manier mee om. Huil maar als je wil, lach als het lukt. Probeer te genieten van je kleindochter, geef haar de liefde die je niet meer aan je zoon kunt schenken. En ga inderdaad schrijven. Dat voelt prettig. Francien, het ga je goed."
Even later vraagt de mevrouw of ze even met mijn mobiel mag bellen, omdat ze haar eigen mobiel vergeten is. Dat mag van mij, ik vind het grappig. De vrouw geeft haar boodschap door en bedankt me hartelijk. We stappen de trein in.
Dan, een bedreiging met een mes in onze trein. Conducteurs schakelen een arrestatieteam in, die arriveren op het volgende station. Onze trein rijdt niet verder, omdat het wapen gezocht moet worden. Er komt een vervangende trein. De vrouw komt naar me toe en vraagt of ze weer even mag bellen. Ze moet doorgeven dat ze een half uurtje later aankomt op Utrecht CS. Dat vind ik prima. Op station Eindhoven scheiden onze wegen zich, zonder woorden.
's Avonds, 19:00u. Op station Eindhoven wacht ik op de trein naar huis. Ineens zie ik een rood mutsje, en jawel, het is dezelfde mevrouw als eerder op de dag. Ik lach naar haar, en aan haar reactie te zien herkent ze me ook, en vraagt of ze naast me mag komen zitten. We kletsen wat. Ook in de trein zitten we naast elkaar. Ze vertelt en vertelt, ik ontvang en geef weinig, maar het is mooi.
Ik schat haar rond de 66 jaar. Ze vertelt dat ze bij Amnesty werkte, vertelt waar ze woont, dat ze in 'de vrouwenraad' (?) heeft gezeten, en een erg actief leven heeft. Ze corrigeert zichzelf en zegt 'had'. Er is iets gebeurd in haar leven waardoor alles even in wat rustiger vaarwater gekomen is, maar dat terzijde. Ik ben niet eens nieuwsgierig naar wat er gebeurd is, ik vind het leuk om vanalles van haar te horen. Uiteindelijk komt het toch ter sprake. Ze vertelt het zelf. Haar zoon, 33 jaar, is afgelopen november om het leven gekomen door een koolmonoxide-vergiftiging. Zie dit artikel . Een ontzettend heftig verhaal. De vrouw huilt zachtjes naast me in de trein. Ik blijf rustig, zeg af en toe iets, maar weinig.
Ik vind het fijn dat ze naast me huilt. Later praten we over het starten van een nieuw leven, van proberen te genieten van kleine dingen, maar ook van de pijn die ze blijft voelen. Het is een heftige gebeurtenis, vertelt een kalm gesprek met diepe emoties. Op ons station van bestemming wenst ze me heel veel succes in de toekomst. Ik wens haar sterkte met het verwerken van het verlies.
Jammer, ik wou eigenlijk het volgende zeggen: "Francien, ik wil je bedanken voor je prachtige verhaal. Ik vond het fijn om naar je te luisteren, om te horen wat voor een mooi mens jouw zoon was, om te zien hoe erg jij van hem geniet en ook hoeveel pijn je hebt nu hij er niet meer is. Het is nog zo kort geleden, maar jij gaat er op een hele knappe manier mee om. Huil maar als je wil, lach als het lukt. Probeer te genieten van je kleindochter, geef haar de liefde die je niet meer aan je zoon kunt schenken. En ga inderdaad schrijven. Dat voelt prettig. Francien, het ga je goed."
Abonneren op:
Posts (Atom)
Over mij
- ANNanas
- Dingen uit mijn leven, die ik wil delen met jou. Wie ben ik? Wie ben jij? Soms weet ik het ook niet helemaal. Twijfels, altijd weer die twijfels. Verhalen en gebeurtenissen, mooi maar ook minder mooi. Just read my words, just enjoy my blog :)