Priem priem priem

Goed boek (neeh, geweldig goed boek):

De eenzaamheid van de priemgetallen, written by Paolo Giordano.

Een aanrader voor mensen die geïnteresseerd zijn in de denkpatronen van andere mensen, de psyche van personen die anders zijn dan 'de rest'.

Op sommige momenten zelfs herkenbaar.

Het is niet waar.

Super super kut.

April 2010: Mamma krijgt te horen dat ze borstkanker heeft.
April 2010: Tante 1 (zus van pappa) krijgt te horen dat ze borstkanker heeft.
December 2010: Tante 2 (andere zus van pappa) krijgt te horen dat ze borstkanker heeft.

Mamma is gelukkig niet erfelijk belast, dus wij ook niet (wij = me and ma sistahs).
Gingen we van uit.
Maar nu kan het ook via de andere kant.
Of niet?
Lastig raar onduidelijk maar vooral ONGELOFELIJK.

DEPT and me

Me = very happy! Me = a girl. Me luvvvs shoppin'!

Lastig hoor, iemand die overstag is gegaan om mee te gaan shoppen, maar dan achter je aan huppelt als een verloren niemandje. Iemand die op het briljante idee komt: "Waarom hebben ze niet gewoon in alle winkels een lekkere bank staan waar de mannen op kunnen gaan zitten als hun vrouw winkelt?" Iemand zonder mening: "Ja ik weet niet of dat jou staat, ik heb daar echt geen kijk op, dat moet je niet aan mij vragen!" Iemand die weinig energie heeft: "We gaan nu géén winkel meer in!"

In Eindhoven naar The Bubble geweest. Never been there before. Gaaf gebouw, indrukwekkend en spannend vormgegeven. Zit een ge-wel-di-ge DEPT-winkel in. En natuurlijk een DEPT-outfit gekocht :D voor komend party-weekend!

En ook al had Iemand geen mening, en had Iemand geen zin om te shoppen: het was echt zeker wel een geslaagde dag (omdat ik natuurlijk een nieuwe DEPT-outfit heb gekocht en niet omdat ik Iemand erg leuk en aardig vind en graag tijd in zijn gezelschap spendeer ofzooow).

In de kast zit... een monster

Een vriend heeft mijn ogen geopend. Dat is heel fijn, als je zelf ergens mee zit waar je niet uit kan komen. Hij opende mijn ogen en ik was opgelucht. Ik wist waarom ik dingen deed en hoe ik dingen op moet gaan lossen. Dat ik voornamelijk aan mijn eigen geluk moet denken. Dus dat ga ik nu doen. Al vind ik het lastig moet ik zeggen. Vrij lastig ja.

Altijd blijven wachten op de tijd. De tijd beslist. Wel een geruststelling he :) Nou ja voor mij in ieder geval wel.

Heb een nieuw boek binnen: 'De Helaasheid der Dingen' van Dimitri Verhulst. Heb zojuist even mijn 'uitgavenpatroon' van Juni t/m Aug. bekeken en uitgerekend en het valt me mee. Wat me opvalt is dat ik regelmatig boeken koop. Maar ik zou het 'later' heerlijk vinden om een reusachtige boekenkast te hebben :D Maar dat wisten de vaste lezers zeker al lang ;)

Adios amigo's, ik ga wandelen.

Imelda May!

Supergave swingende rock'n roll blues muziek! Heeeeeerlijk! Even blijven luisteren, begint rustig, maar swingt later echt de pan uit :D



http://www.youtube.com/watch?v=RwmhMzuBA2Y&feature=related

Hela hola

Sooooo; long time ago! Ik was het zelf eigenlijk vergeten. Ja. Dat ik een blog had. Tjeemig he.... onvoorstelbaar eigenlijk. Om me voor te schamen. Het is dat Lief mij eraan herinnerde: "Ik heb laatst je blog gelezen, vanaf het begin." Mijn blog? MIJN BLOG!

Maar hier ben ik weer. Fris en fruitig :D

Naar Polen geweest, twee weken terug, Krakau. Prachtige stad met enorm veel geschiedenis. Auschwitz gezien. Kippenvel over mijn hele lichaam. Tranen in mijn ogen toen we over de Way of Death liepen. Probeerde me te voelen als hoe 'zij' zich vroegen hebben moeten voelen. Gewoon echt akelig.

...

Verder gaat het prima. Vanochtend iets geks gedaan: foto's gemaakt van het kale hoofd van mijn moeder. Ik vroeg of ze dat wou, en dat wou ze inderdaad graag. Dus deed ik dat.


Deze week heb ik nog vrij. Ik heb niet veel op de planning staan. Zal ik weer gaan schrijven? Het voelt steeds alsof het moet. Maar al die keren dat ik het geprobeerd heb, kwam ik misschien 1 pagina verder, en dan was ik er bij lange na niet tevreden over...


Tsja. We zien wel.

100e

Intrigerende beelden. Of ik ze mooi vind, weet ik niet. Ik zie de humor er wel van in. Ze zeggen dat je niet de leider moet volgen, maar je eigen stijl. Daar ben ik het dan wel weer mee eens.

Heeft overigens voor veel woede in Sicilië gezorgd.

Niet zo....

Niet zo happy. Beetje down. Weekendje naar Parijs geweest met schoonfamilie, en vond het echt niet tof om thuis te komen. Nee, helemaal niet. Alleen wel fijn om mn ratjes weer te zien. Daarnaast: onzekerheden over mn werk (ben aan het solliciteren) dus onzekerheden over mijn inkomen. Ook wil ik zo snel mogelijk samenwonen maar dat kan nog wel jaren duren omdat Lief zoveel jonger is en daar nu nog niet klaar voor is. Mijn moeder is ziek en ook dat is nog onzeker en klote. Alles bij elkaar iets teveel voor mij... maja we blijven voortgaan.

En daarbij heb ik nog wel een nieuwe geweldige hobby ontdekt: Harry Potter. Ga nu aan boek 2 beginnen. In het Engels, dan leer ik er ook nog wat van. Wat een gewéldig verhaal! Ik heb me er altijd van gedistantieerd, omdat ik niet aan de hype mee wou doen, maar nu... ik begrijp jullie mensen :)

Jump a little higher

Er is een oplossing voor het Probleem. Het Probleem is opgelost. Nou ja... enigszins dan. We hebben nu allebei een bank op onze kamer en een tv. Zodat we ons 'terug kunnen trekken' in onze eigen kamer. Leuk, ik was het er mee eens. Leek me een goed idee. Maar... nu staat die bank al zeker 3 weken in mijn kamer en ik moet zeggen dat ik er pas 1 x op heb gezeten met vriendlief.
Ja.
En dan besef ik me ook: het is geen oplossing voor het Probleem. Het Probleem ligt ergens anders, ligt bij mij. Ik wil een woning voor mezelf en vriendlief. Dat wil ik echt heel erg graag. Met een tuintje erbij.

Laatst droomde ik dat vriendlief er klaar voor was, om samen te gaan wonen. Het was een fijne droom! Maar toen werd ik wakker en besefte ik... hm, nog lang niet.

Jammer. Maar ik wacht wel :)

Let it snow let it snow

Het sneeuwde gisteren! Nou ja, nee, het waren hagel-korrels! En ik was op een festival en het was leuk! En toen de hagel kwam was het nog steeds leuk, het was heel gek (het is april mensen!). Mensen gingen ook hagel-sneeuw-ballen maken, omdat het zo gek was!

Ik weet wel een paar leuke woorden...

Ik had een oplossing. Een oplossing voor Het Probleem. We hebben een ontzettend grote zolder, en ik zou een gedeelte van de zolder gaan ombouwen tot een eigen kamertje voor mij. Net groot genoeg voor een bank, tv en mijn schildersezel. Zou ik eindelijk mijn prive-kamertje hebben. Zusje zei: "Als je dat gaat doen, zorg ik ervoor dat je nooit meer in de woonkamer kunt zitten." Ook zei ze: "Als jij een eigen kamer maakt, wil ik er ook een," (wat let je! dacht ik). Uiteindelijk is ze het er niet mee eens. En is het dus weer (of nog steeds) een kwestie van negeren hier in huize Zusjes. Me don't like.

Vanmiddag komen onze ouders. Om te praten. Hoe het verder moet. We komen er zelf niet uit. Ik weet dat ik volwassen ben (nou...... :) ), maar er hangt altijd een spanning tussen zusje en mij, en daarom ga ik niet uit mezelf op een volwassen manier met haar praten. Kan ik niet. Heel gek. Met haar kan ik dat niet. Het loopt toch altijd uit op schelden en negeren.

Alles wat ik wil is wat meer privacy. In de vorm van een eigen kamertje erbij. Waar ik me terug kan trekken, gewoon in mijn eentje of met vriendlief of met vrienden. Dan heeft zij de hele woonkamer! Maar nee. Wil ze echt niet. Is ze misschien bang om, de avonden dát ik thuis ben, ook alleen voor de tv te hangen? Zou het dat misschien zijn? Maja ik ga echt niet uit medelijden bij haar zitten. Lastig hoor...

Somebody get me outta here

Samenwonen. Fiscaal partnerschap. Familie-banden. Gedoe.
Ik woon nu een half jaar samen met mijn zusje. Klinkt leuk, ik had er zin in, keek er naar uit. Appartement in allerlei gave kleuren geverfd, tweedehands meubeltjes gekocht, leuk ingericht. Allebei een eigen slaapkamer, de rest is gezamelijk. Maar vanaf het begin af aan zijn er irritaties. Behoorlijke irritaties.
Mijn zusje is een... eigenaardig persoon. Snel boos, snel op de kast. Slordig ook. Maar dat wist ik allemaal van tevoren. Toch ben ik ermee in zee gegaan. Gelukkig niet heel diep het water in, gewoon een huurhuis hoor. Dus ik zit nergens aan vast o.i.d. Maar.... natuurlijk zit ik wel ergens aan vast. Aan mijn zusje.
En nu is het soms zo erg dat ik daadwerkelijk twijfel om te gaan verhuizen. Ergernissen stapelen zich op. En het zal ook best wel aan mij liggen hoor! Dat zal ik niet ontkennen. Maar als ik mij objectief probeer op te stellen zie ik zeker in dan het merendeel van 'de problemen' (die ik ervaar) van mijn zusje afkomstig zijn. Het gaat om kleine dingen zoals: het putje van de wasbak in de keuken en badkamer nooit schoonmaken, vieze snotzakdoeken overal laten liggen (zelfs weggeduwd onder een kussen op de bank!), haar laptop altijd in de lader laten zitten (en dus in het stopcontact, en kost dus dag en nacht stroom), vieze make-up wattestaafjes op het schap in de badkamer laten liggen, en zo voorts. Ook zit ze iedere avond thuis daar ze geen hobby's heeft en niet lid is van verenigingen (terwijl ik doordeweeks met geluk één avond thuis ben). Op vrijdag en zaterdag gaat ze 's avonds wel uit.
En daarbij komt het gedoe met de Belastingsdienst... We zijn fiscaal partner geworden omdat we op die manier huurtoeslag kregen. Dat betekent dat vanzelfssprekend onze zorgtoeslag samengevoegd wordt en op mijn rekening wordt gestort. Maar; how about de inkomstenbelasting? Ik moest laatst iets van 100 euro betalen, maar daar staat dan niet bij of dat enkel over MIJN inkomsten gaan of over onze GEZAMELIJKE inkomsten. En hoe ga je zoiets berekenen? Natuurlijk wilde zuslief niet betalen. Want het staat niet zwart op wit of het ook op haar betrekking heeft. Heeft ze gelijk in hoor. Maar ja, weer iets om me aan te ergeren... (wordt opgelost; over 2 weken gesprek met mijn belastingsadviseur).
Laatste bijkomstigheid: Laatst vroeg ik vriendlief of hij na de zomer kostgeld moet betalen bij zijn ouders. Hij is dan klaar met studeren en gaat dan werken, en woont dus nog bij zijn ouders. Mijn broertje moest toen kostgeld gaan betalen. En vriendlief moet dat waarschijnlijk ook. Hij zei: "Maar dan ga ik liever bij jou wonen dan bij mijn ouders, als ik er al geld voor moet gaan betalen!" Volgens mij was dit een serieuze mededeling. En ik zou het te gek vinden als hij bij mij in zou trekken. Maar... zusje zal dat nooit of te nimmer goedkeuren. Een tijdje terug had ik het er met haar over, en ze zei dat ze echt niet met een stelletje in één huis ging wonen. Oké, punt voor haar. Maar ik... sta weer met mijn rug tegen de muur.

Black is beautiful

Agyness Deyn heeft haar haren zwart geverfd! Misschien al maanden geleden of zo, maar ik heb het vandaag pas ontdekt, op een mode-blog die ik sporadisch bekijk. Ik vind het mooi, zwart bij Agyness!

RAAF

Tijd terug (best een hele tijd terug) naar een theatervoorstelling geweest. Raaf, door De Vogelfabriek. Spelers: Tygo Gernandt, Egbert-Jan Weber, Sanne Vogel. En de laatste is tegenwoordig mijn idool :)



Maar: WAT EEN GEWELDIGE VOORSTELLING. Drie spelers op een dak. Veel video-materiaal, veel muziek. Prachtige dialogen, monologen. En de rollen, ook heel mooi. Een autist (gespeeld door Egbert-Jan, ik zag meteen dat het om het Syndroom van Asperger ging, tanx to my education), gepassioneerd door raven. Hij weet alles van ze. Zijn broer (Tygo), gesloten jongen, past op zijn broer. Samen wonen ze op het dak van een leegstaande parkeergarage, waar zich ook een nest met raven bevindt. Een naïef meisje (Sanne), dat op zoek is naar iets nieuws. Zij is nieuwsgierig en breekt in in het leven van de broers.

Ik was zo onder de indruk van deze voorstelling, van het einde, van de boodschappen die erin zitten. Heel indrukwekkend. Zelfs de dag erna was ik nog bezig met hoe en waarom.


De Vogelfabriek (Broer Robin en Zus Sanne) maakt volgens mij alleen maar vette en toffe dingen. Binnenkort ga ik naar de Laatste Avond Idealen. Ben benieuwd!

Long time ago

Berlijn, tot nu toe indrukwekkendste stad van Europa. Lang geleden, maar oh zo mooi. En deze foto heb ik daar gemaakt, en ik ben er trots op. Waarom weet ik ook niet precies, het lijkt net alsof ik in een vage dronken bui per ongeluk de camera erbij heb gepakt. Maar goed. Me likes it.

Hét

Zo mooi.... zucht.


Diane Kruger. Heb nog een film liggen waarin zij speelt, Goodbye Bafana. Moet ik nog steeds kijken met mijn lief. Misschien 2nite?

Valkuil

Sinds gisteren ziek. Thuis gebleven van het werk, van de andere afspraken die ik had. Al twee weken flink verkouden, extreem verkouden, en de nacht van dinsdag op woensdag niet geslapen vanwege kortademigheid en zware benauwdheid. Hoofdpijn, koorts, niet fit. Naar de huisarts geweest. En het is........ roffel roffel roffel..... opspelende astma. Jihaa leuk zeg! Nu moet ik 4 weken lang Ventolin en Flixotide nemen, twice a day. Ventolin had ik al in huis, vanwege eerdere astmatisch klachten. Huisarts vroeg waarom ik dat spul niet vaker gebruikte. Ik zei dat ik niet graag medicijnen gebruik. Ze zei dat ik het nu toch maar wel moest doen. Ik ging akkoord. Gebruik de meds nu 2 dagen, en het werkt zo goed, dat ik nu twijfel of ik het wel echt 4 weken ga gebruiken... me don't like meds.

Dus ik zit thuis, op de bank, in bed, in bad. Ik loop wat rond in mijn pyjama. Wil graag naar buiten maar durf niet helemaal, want wil komend weekend niet ziek zijn. En ik surf wat op het net. En gisteren heb ik een nieuwe valkuil ontdekt: marktplaats. Twee jurkjes gekocht en een rokje. Hele leuke, hele aparte, echt mijn ding. Kleding die je niet zomaar makkelijk tegen het lijf loopt in de winkel. En het is natuurlijk ook geen echte valkuil. Want het lijkt mij best gezond om af en toe iets op internet te kopen. Leuke dingen voor jezelf. Als kadootje, omdat je ziek bent.

Poland

Vakantie geboekt! Eindelijk weer eens op vakantie, naar iets waar ik altijd al heen wou. Nou ja, als kind zijnde niet denk ik, maar sinds mijn 15e toch wel echt. Interesse in de wereld, in geschiedenis, in de mensheid. Hoe grof mensen kunnen zijn. Grof is niet eens het juiste woord, totaal niet. Hoe bruut, hoe hard, hoe onmenselijk.

Ja, we gaan naar Krakau. Met als hoofddoel om naar Auschwitz en Birkenau te gaan. En jawel, ook naar de zoutmijnen en raften over de rivieren, genieten van de stad en de onderkelderde huizen/cafés en de sfeer en alles. Maar bij vriendlief en mezelf is Auschwitz het hoofddoel. Ben er nu al een beetje bang voor. Nou ja, niet bang... als ik naar foto's kijk op google dan wordt het akelig in mijn hoofd. Dan denk ik: Nu niet, nu nog niet naar kijken.

Ik heb wel besloten dat we pas op de laatste dag ernaar toe gaan. Anders staat onze hele vakantie (5 dagen, zow!) in het teken van verderf en verdriet, dat wil ik niet.

En ik heb wel een supertof hostel uitgezocht :D lekker gezellig met vrolijke kleuren.

Als geen ander

Twijfels. Altijd maar weer die twijfels.

Over alles. Over alles wat je maar kan bedenken. Noem maar op, en ja hoor, twijfel. Ook over dingen waar ik niet over WIL twijfelen, maja, twijfel is geen wil. Twijfel IS.
Werk, kleding, kapsel, huis, eten, bioritme, huisarts, toekomst, leven, liefde, vriendschap, vrijwiligerswerk, jezelf profileren, hoe wat en waarom?

Pff...

Laten we maar springen

Twee weken terug begonnen met een nieuwe baan. Na 1,5 jaar gehobbeld te hebben van de ene baan naar de andere, allemaal niet passend bij mij en wie ik ben en wat ik wil, heb ik nu gelukkig toch iets gevonden wat iets meer in die richting komt. Eindelijk :)
Maar, tis heavy shit mensen. Echt waar. Ik werk met kinderen met, zoals het officieel genoemd wordt, een licht verstandelijke beperking (LVG). Dat wil zeggen dat hun IQ tussen 70 en 85 is, maar op het eerste gezicht is er niets aan hen te zien en zijn ze precies zoals ieder ander kind. Naast het benedengemiddelde IQ hebben ze gedragsproblemen, en daarvoor komen ze bij ons in behandeling. Na schooltijd. Toch kan ik hier - ooit - fulltime gaan werken, want je bent zo belachelijk veel tijd kwijt met vergaderen, verslagen, behandelplannen, telefoontjes, mails beantwoorden et cetera. Maar het is leuk en zeer interessant! Ook heftig, want ik heb nog nooit zo dicht bij die bewuste kant van de samenleving gestaan. Als je leest wat sommige van die kids mee hebben gemaakt... dan wordt je echt niet blij. Dan denk je: in wat voor kutwereld leven wij?

Me = finally happy with ma job :D

Great!

Super-geweldige-song!


Mumford & Sons, Little Lion Man.