Mijn vader

Vandaag was ik bij mn ouders thuis koffie drinken en lunchen. Mijn vader klaagde dat hij zich al zeker een week niet goed voelde: duizelig, misselijk, soms werd het zwart voor zijn ogen. Nee, het was zeker geen griep, het was wat anders, zei hij. Hij zat gewoon niet lekker in zijn vel. Was de afgelopen week al 2 kilo afgevallen (hij weegt 69 bij 1.80!). Had pijn in zijn rug, armen, nek. Ik dacht: spanning? Wij, zijn dochters, zeiden dat hij de huisarts maar snel moest bellen. Maar dat wilde hij in de eerste instantie niet. Hij wuifde het weg. Durfde het niet denk ik. Hij zei: "Je weet toch wel dat er maar één ding is waar ik meteen aan denk." Hij kon het woord gewoon niet uitspreken, het woord waar zijn vader een zijn oudste broer aan zijn overleden, kanker. Ik weet het goed, als mijn vader ziek is, dan is hij meteen bang dat hij het ook heeft. Het is een angst die hij heeft gekregen toen zijn broer hieraan is overleden, en een angst die volgens mij nooit meer weg gaat. Daarom durft hij ook nooit de huisarts te bellen. Gelukkig hebben we mijn vader vanochtend zo ver gekregen om toch te bellen. Hij kon er voor de middag nog terecht.

Tijdens de lunch zei hij dat hij een hoge bloeddruk had, en dat er voor de zekerheid bloed was geprikt. Verder dacht de huisarts dat het stress was. Ze kon het al merken aan de manier waarop mijn vader sprak. Ook op zijn werk loopt het niet lekker (***). Dus de grootste zorgen liggen waarschijnlijk daar. Ik vind het sneu voor mijn vader. "Ik meld me donderdag ziek," zei hij. Ik zei: "Dat zou ik ook doen. En daarna snel een gesprek aanvragen met je baas." Hij keek twijfelend.

Mijn vader wordt komend jaar zestig jaar. Hij moet nog 34 maanden werken en dan kan ie stoppen. Ik maak me wel zorgen, hoop niet dat hij overspannen thuis komt te zitten. Als iemand enig idee heeft hoe ik hem kan helpen... Ik weet het zelf ook niet goed. Ik heb een goeie band met mijn vader hoor, maar wel vrij oppervlakkig. We praten nooit over gevoelens of iets dergelijks, die kent hij niet eens volgens mij.

Goed gesprek

Een lekker dagje vandaag. Weinig productief in de zin van 'actief', maar wel genoeg zinnige dingen gedaan. Gisteravond verjaardag gehad van een friend, was gezellig maar niet uber te gek. Just a little chat hier en daar. Erachter gekomen dat twee friends van me vroeger een klotetijd op de basisschool hebben gehad, iets wat ik niet wist, en waar ik op zich wel van onder de indruk was. Het deed wat met me. Mijn basisschooltijd was eerder zonder al te veel zorgen, bij mij begon het meer op de middelbare school.... al die shit. Maar daar ga ik het niet over hebben nu.

Vanavond naar een party in de neighbourhood waar een viertal bands komen. Heb er wel zin in. Lekker biertjes nuttigen en kletsen met mensen. Ik hoop dat ik bepaalde mensen tegenkom, dat heb ik wel vaker als ik me voorbereid op een feest. Dan wil ik dat ik speciale personen tegenkom, mensen waar ik een band mee heb, waar ik goed mee kan praten, die dingen bij me losmaken. Dan hoop ik op een 'goed gesprek', waar ik iets aan heb, waar ik iets mee kan. Waar ik verder mee kan. Waar ik me goed of juist kut bij voel. Een voorbeeld hiervan is een dierbare ex-boyfriend van me. Ik hoop altijd hem tegen te komen, met hem te spreken....Tegenkomen is wel een paar keer gebeurd afgelopen paar jaren, maar echt spreken... Dat niet. Wel over koetjes en kalfjes, maar dat bedoel ik niet. En dat betreur ik. Ik heb hem nog dingen te zeggen, bepaalde dingen zijn gewoon niet goed afgerond naar mijn gevoel. Ze zijn in het ongewisse, en dat vind ik niet prettig. Let wel, ik praat hier over 6 a 7 jaar geleden, maar nog loop ik ermee rond. Maar steeds als ik ergens ben waar hij ook is, dan gebeurt het niet. Hij komt sowieso geen praatje met me aanknopen, daar is hij te schijterig voor. En ik wil wel, maar dan denk ik: Oh dat doe ik dadelijk wel. En dan is het dadelijk en dan is de avond alweer afgelopen.

Wie weet, vanavond.... I'll let you know.