Dertig

Nog 2,5 uur en dan ben ik dertig. Ik moet er veel aan denken vandaag en raak zelfs een beetje geëmotioneerd. Zojuist een geleide meditatie gedaan, over zelfwaardering. Goed voor me.

Vanaf mijn dertigste ga ik het anders doen. Ik wil me niet meer laten leven, door wie of wat dan ook. Ik ga bewuster na wat ik zelf wil en ga daarbij ook meer op zoek naar mijn eigen gevoel. Want de laatste tijd ben ik mijn eigen gevoel een beetje kwijt lijkt wel. Er zit een dun muurtje om me heen en dat wil ik toch weer af gaan brokkelen. Ik merk het telkens om me heen. Een collega die - bij troubles op het werk en soms hevige emoties bij anderen - aan mij vraagt of ik er nou nooit kwaad of gefrustreerd om wordt. Een vriendin die in mijn plaats teleurstelling voelt als ik weer eens afgewezen wordt door iemand die ik leuk vind. Nee, want ANNanas blijft altijd maar kalm. En dat kan serieus een kracht zijn, maar ook een valkuil worden....

Ik wordt me er wel steeds meer van bewust wat voor invloed mijn opvoeding heeft gehad op wie ik nu ben. Ooit schreef ik, naar aanleiding van een energetisch consult, dat mijn ouders me nooit erkenning hebben gegeven voor wie ik ben. Maar het besef komt nu, dat dat nog steeds zo is. Ze laten me niet in mijn waarde. Voorbeeld: ik geef aan niet mee te willen naar de grote familiedag omdat ik daar niet gelukkig van word. Zij wordenboos op me en zeggen dat ik me moet schamen. Als ik met mijn moeder koffie drink, wij twee samen, en ik vertel dat ik er voorzichtig over denk om naar Eindhoven te verhuizen in de toekomst (en zelfs uitleg waarom), krijg ik een bedenkelijke blik en verder geen reactie... hierdoor wordt de weinig emotionele band die we hebben alleen maar gevoellozer. Ik doe daadwerkelijk mijn best om bijvoorbeeld over Eindhoven te vertellen, dat was serieus een hoge berg voor mij. Maar ik krijg er niks voor terug. Dat doet pijn. Heb er net ook even om moeten huilen. Word je dertig, ga je je dit beseffen... heel dubbel. En ik weet zeker dat mijn ouders van me houden, honderd procent. Daar twijfel ik niet over. Maar het echte gevoel tonen ken ik niet van hun. Nu is mijn moeder de hele dag al bezig om iets te knutselen voor mijn dertigste verjaardag, dat is zeker houden van op haar manier.

Misschien moet ik leren om niet teveel vanuit mijn eigen behoefte te denken, maar meer vanuit hun mogelijkheden. Mijn moeder heeft vroeger zeer heftige dingen meegemaakt waardoor haar emotionele ontwikkeling vast en zeker enorm beschadigd is. Zij is wie ze is.

Hm, nu ik dit schrijf en bovenstaande conclusie trek, voel ik wel ineens een soort van rust. Zou dit nu het losmakingsproces zijn?

"Ik zie je vast nog wel"

Geen gedicht vandaag ofzo. Gewoon woorden, die in me opkomen. Omdat ik iemand heb ontmoet waarvan ik behoorlijk onder de indruk was. Mijn eerste impressie kan ik niet eens meer terughalen...

Ik ontmoette haar op zaterdag. Tezamen met 24 andere nieuwe mensen, maar zij viel mij op, door haar verwilderde kapsel, lef, en de flow die ze met zich meedroeg. Ontspannen, cool. Die dag weinig met haar samengewerkt, 's avonds in de bus naar het station zaten we naast elkaar. We praatten, over relaties en zo. Over muziek die we gezamenlijk leuk vinden. Stelden vragen aan elkaar waar we diep over na moesten denken. Ik voelde me prettig, begrepen, geaccepteerd. Verder niks bijzonders. Maar de twinkeling in haar ogen als ze me aankeek, bleef me bij.

Die avond, op de terugweg, in de trein, helemaal alleen. Gedachtes, gevoelens. Besef dat ik haar wel heel leuk vind. Apart gevoel, zo bij een soort collega. Ontmoet tussen zovelen anderen, maar zo opvallend voor mij.

De zondag ontmoetten we elkaar weer, dag 2 van de training. Haar blik zocht mij, en weer die twinkeling. Tot mijn geluk moesten we die 2e dag veel samenwerken. Even voelde ik me ongemakkelijk, maar ze stelde me gerust. En het was tijdens een oefening, in een groepje met 3 anderen, dat ik beseft dat ik haar misschien wel meer dan leuk en speciaal vond... aangetrokken, nieuwsgierig, bewondering. Aan het einde van de dag moesten we anoniem iets schrijven op een a4tje wat op de rug van iedere deelnemer geplakt zat. Ik schreef bij haar "ik vind het leuk dat ik je heb mogen leren kennen =)". Toen zij iets bij mij schreef, zei ze tegen mij dat ze eigenlijk zoveel wilde schrijven, maar mij vast nog wel vaker zou zien. Wow. Darvan was ik enorm onder de indruk. Bam. Bij het naar huis gaan voelde ik me bijna een verliefde puber en durfde ik geen speciaal afscheid van haar te nemen, bang voor een rood hoofd. Wat wel gebeurde was oogcontact, wij zo tussen de rest. Dat vond ik fijn.

Nu zijn we vrienden op fb. Zij valt op vrouwen, weet ik nu, maar wist ik eigenlijk al. En ik? Val ik ook op vrouwen?

Wordt hopelijk vervolgd...

Wat moet ik met jou

Je trekt me aan en steeds

voelt het voor mij heel goed
Ergens weet ik dat het een beetje vreemd
of misschien onverstandig is maja,
wil ik wel verstandig zijn?

Je geeft me complimenten
stelt leuke vragen en onthoudt
zelfs mijn verjaardag
'Ik onthoud dingen
die me interesseren,' aldus jij

De kaarten zeggen dat het
iets gaat worden, iets leuks
Jij en ik, en ik moet zachtjes lachen
want ik ben blij maar ook
stiekem een beetje bang

De stap komt steeds dichterbij
dat ik me kwetsbaar op ga stellen
tegenover jou, want dat is
wat mij nu te doen staat
Ik, hand in hand met Lef

En hoe het dan verder gaat
geen idee en ik wil het
eigenlijk niet eens weten
Je bent zo interessant  en vol vuur
Wat moet ik met jou