Wandeling

Samen lopen ze die avond door het bos
Zij loopt voorop en kiest zij-weggetjes
Hij is druk in zijn hoofd en 
gewoon druk zoals hij druk kan zijn

Samen praten ze over dingen die spelen
Bieden elkaar ruimte en luisteren
Spreken soms voor elkaar en lachen dan
"Mag ik even uitpraten?" *glimlach* 

Een bankje, een drankje
Hij heeft tot haar verbazing goed gezorgd
Nooit van hem verwacht want
het besef dat hij zo veranderd is

Vroegere herinneringen, veelal negatief
Kan ze beter laten gaan en ook
alle verwachtingen 
Ineens is ze zich bewust van prettig gevoel 

Omdat het leuk is met hem
Gewoon leuk
En goed
met Methylfenidaat 

Wasbar

Ah hoe tof!! Een wasbar! Als ik weer eens naar Gent ga, wil ik zeker een bezoekje brengen aan deze twee toffe gastheren. 

Regenboog-hoofd

Wat zijn onze hersenen toch van immense invloed op ons 'zijn', ons zogenaamde welzijn. Natuurlijk, we zijn wie we zijn, door onze hersenen. Ze maken ons, ons persoon, onze eigen ik. 'Wie ie je bent' en hoe je je ontwikkelt speelt zich allemaal af in die donkere bovenkamer. Nou ja, donker... soms denk ik dat het bij mij daarboven roze met paars en geel is. En op zijn tijd wat glitters die er door heen dwarrelen. 

Maar soms ook niet. Dan zijn de kleuren even wat doffer. Zoals nu. 

Dopamine, endorfine, het chemische proces verloopt zoals het zou moeten verlopen in mijn Regenboog-hoofd. Ik ben niet abnormaal of gek (nou ja, een klein beetje.... *knipoog*). Afgelopen week, de contacten die ik met Iemand had; ik was blij, zelfs een tikkeltje euforisch. Lekker hoor, die neurotransmitters. Echter was dit gevoel van korte duur, want toen ik he-le-maal niks meer van hem hoorde, veranderde mijn proces in iets verdrietigs. Jammer maar helaas, dat was mijn manier om ermee om te gaan. Mijn manier om de buitenwereld te laten merken dat het me niet veel deed. Terwijl ik, ergens diep van binnen, toch een klein krasje voelde op mijn hart. Of, nou ja, in de wand/slijmvliezen/whatever van mijn hart (let wel: mijn hart heeft hij nog niet geraakt!). Want - waar ik zo vaak bang voor ben - het voelt toch als een afwijzing. En een afwijzing is niet leuk. 

Maar, na een paar dagen vol afleiding, was ik er ook al snel klaar mee. Iemand is iemand die ANNanas enorm kan boeien, maar tegelijkertijd een veel te vrijgevochten type blijkt. Hoewel, een beetje vind ik wel leuk. Zo ben ik zelf ook (tot bepaalde grenzen haha). Gisteren was ik op een festival, en het leukst vond ik de momenten dat ik in mijn uppie bij een band/djs stond te kijken. Ik mocht los van mezelf. Zonnebril op, niemand die me kende (althans dat sprak ik mezelf toe), biertje in de hand en bewegen op die beat. NICE! Dus toen barste het in mijn Regenboog-hoofd van de glitters. En op het festival was ook Methylfenidaat, waar ik echt een hele toffe avond mee heb doorgebracht! Samen bier drinken, bands kijken, dansen, lachen. Toen ik om 2u in slaap viel in het gras, maakte hij me wakker. Toen zijn we naar huis gefietst (een uur fietsen...) en toen was de keuze al snel gemaakt dat de avond nog jong was =)