Pfffffffffffffffffffffffffffffff.

Ik moet het toch maar toegeven... ik ben moe. Heel moe. En ik weet even niet waar ik mijn rust in kan vinden.
Afgelopen tijd druk bezig geweest met het zoeken van een baan. En uiteindelijk gevonden. Niet helemaal tevreden, dus dat onderwerp werkt nog in mijn hoofd. Hiernaast veel tijd gespendeerd aan vrijwilligerswerk, meerdere avonden per week. Goed werk, leuk werk, interessant werk. Maar tijdrovend. En gisteren is bekend geworden dat ik over een krappe 3 weken ga verhuizen. Ja. Even tussen de bedrijven door. Want de weken eromheen werk ik fulltime en het weekend na de verhuisdatum ben ik een weekendje weg.

Laatst dacht ik nog: Zo, ik kan best veel hebben, het is heerlijk om het druk te hebben, om niet voor de tv te hangen, om nuttig bezig te zijn. Maandag op mijn werk 10 uur gewerkt, zonder pauze. Dinsdag 8 uur, met 20 minuten pauze. Ik dacht: Dat kan ik gewoon, ik ben echt een die hard, cool! Ik vroeg me diezelfde dag nog af hoe een burn-out eigenlijk begint, want ik was me er bewust van dat ik het druk had. Waar zou je zoiets het eerste aan kunnen merken? En eigenlijk is twee dagen later de ommeslag geweest. Waarom precies deze week, geen idee. Ik begon het vooral 's avonds te merken. Lig ik in bed, kan ik niet in slaap komen. Het lukt gewoon niet. Ik ga de hele dag na, ik denk aan de gekste dingen waar ik normaal nooit aan denk, ik denk aan tachting dingen tegelijk. En dan weet ik ondertussen: de tijd gaat verder, ik mis mijn slaap. Dat is frustrerend. Normaal gesproken val ik super makkelijk in slaap. Mijn moeder heeft al jaren slaapproblemen, bij haar komt het overduidelijk door: drukte....
Ook merk ik het tegenover de mensen om mij heen. Voornamelijk tegenover mijn Lief. Ik heb het idee dat ik kortaf ben, niet meer zo relax als ik normaal ben. Maar ik weet niet of dat klopt. Ik voel het wel aan mezelf, aan mijn gedrag. Wil aandacht aan hem schenken, maar ben er met mijn hoofd niet bij.


Kortom: ik ben moe.

De komende 3 weken ben ik nog steeds ontzettend druk.

Dus?