Twee uur dertig

Oke. Ze weet dat het laat is. Het is midden in de nacht. De klok sloeg zojuist twee uur dertig, half drie. Maar goed. Ze wil evengoed nog iets kwijt. Het maakt niet uit hoe laat het is, tijd is niet belangrijk. Tenminste, nu niet. 

Iemand gespot. De foto zei genoeg: ANNanas-type! Dus aangemeld op social media. Vandaag voor het eerst contact mee gehad. Na even praten gelijk telefoonnummers uitgewisseld en verder gepraat via whatsapp. Leuk! ANNanas zat bij een kampvuur waar ook andere mensen bij zaten. Ze moest telkens lachen om de uitspraken van 'Iemand'. Ze was in haar nopjes. 

En nu is ze nog steeds in haar nopjes. Het is fijn om iemand nieuws te leren kennen, het is fijn om aandacht te krijgen van iemand/Iemand. Ze kent deze persoon niet. Eigenlijk helemaal niet. Enkel van een paar foto's, muzieksmaak en een eerste korte kennismaking. Maar het voelt goed. Het voelt prettig, welkom. 

Het plan is om snel iets af te spreken. Niet te lang lullen via whatsapp, dat maakt het alleen maar onnatuurlijker om elkaar in real life te zien. Want ja, dat is toch wel wat ze graag wil. 

Komend weekend? 

=) 

Biedt zich aan:

Biedt zich aan: creatieve duizendpoot met kleurrijke gedachtes, die graag mensen vooruit helpt! 

Trefwoorden: jeugdigen, adolescenten en jong-volwassenen met problemen | ontwikkeling, levensvragen, (school)loopbaan et cetera | laagdrempelig | tijd voor aandacht en persoonlijke groei | een goed gesprek | zingeving en inzichten. 
Maar ook: samen wroeten in de tuin en plantjes bewonderen | wandelen door de bossen | stilstaan | drama-oefeningen. 

Daarnaast: theaterstukken op maat, inspirerend en gedurfd | schrijven van verhalen, blogs, columns, scripts | out of the box denken | organisatietalent en regelneef | creëert graag samen maar denkt ook soms alleen. 

Wie: ANNanas. 

(Dit is een opdracht voor mijn cursus. Ik moet met de wereld delen wat ik wil, waar ik naar op zoek ben, wat ik te bieden heb. Bovenstaande zijn ideeën die door mijn hoofd spelen en die ik tijdens deze cursus verder uitdiep) 

Kraanvogel

Vandaag was ik op station Eindhoven. Er stond een vrouw op de trappen waar ik langs moest. Ze had een grote mand vast waarin allerlei gekleurde vouwblaadjes zaten. Deze deelde ze uit aan alle voorbijgangers, met een mooie glimlach en het simpele woord 'alsjeblieft!'. De vouwblaadjes waren kraanvogels die ze gevouwen had. Ik kreeg een groene kraanvogel. Er zat een briefje in met daarop de volgende tekst: "Ik heb 1000 origami kraanvogels gevouwen. Dit is er een van en hij is voor jou. Ik wil dat je weet dat ik je een geweldige dag toewens. Hopelijk helpt deze kraanvogel daarbij. :) "

Door de dag heen heb ik meerdere malen aan deze kraanvogel gedacht. Het was vandaag voor mij een fijne dag (en dat ondanks de warmte, ondanks het saaie werk, ondanks vermoeidheid, sorry ik wil niet zeuren maar ik doe het toch even heel stiekem). 

Zulke initiatieven zouden er meer moeten zijn. Ze maken de wereld een beetje mooier. 

Bedankt, mevrouw! 

Dit moment

Puur gedachten van dit moment: 

- Het allermooiste wat ooit iemand tegen mij gezegd heeft is: "Het mooist aan jou vind ik dat je gedachten zo kleurrijk zijn". Soms wordt ik nog emotioneel als ik aan deze zin denk. Want een mooier compliment heb ik nog nooit gehad (het was Koala die dit zei....) 

- Ik ben bezig met het opzetten van een nieuwe blog. Dat is goed, dat is fijn, dat is een stap vooruit. Schrijven is mijn ding. MAAR ik zat zojuist wat te bladeren door deze blog, gewoon bij 'vroeger' zoals 2007, en werd ineens een beetje weemoedig. Want, als ik een nieuwe blog ga beginnen, dan horen de nieuwe verhalen niet meer bij de oude verhalen. Dan is er een gap. Wil ik dat wel? En tegelijkertijd vraag ik mij af waarom deze weemoedige gedachte bij me opkomt, is het gewoon wéér het verlaten van mijn comfortzone wat ik lastig vindt? Een geruststellende gedachte is dat ik mijn huidige blog eventueel kan uitprinten in boekvorm. Zodat ik hem altijd bij de hand heb, en niemand mijn teksten van me af kan pakken. 

- De behoefte aan een metgezel was deze dagen vrij hoog. Geen idee hoe het kan of waarom het steeds maar weer door mijn hoofd spookte. Het was er. 

- Vandaag lekker gezwommen! Ik ben niet iemand die enorm van bikini-time houdt en gaat flaneren over het strand, maar vandaag ging het me goed af. Fijn. 

- Morgen moet ik weer gaan werken en ik heb er he-le-maal geen zin in. Ben klaar daar. Nou ja, sommige kindjes wil ik wel graag zien :) maar dat is het enige. 

Dahag! 

Bloemen-liefde

Bekenden van mij, nou ja, oude bekenden (want heb ze een paar jaar niet meer gesproken) hebben een leuke onderneming. Ze verzorgen bloemenregens. Vroeger (lees; in mijn puberale periode) heb ik nog wel eens bloemen voor ze geplukt. In een weiland, of in een kas. Door heel Nederland. Ik kreeg een blauwe overal aan en een wit t-shirt, mega on-chamant maar dat deed er niet toe. Want; we gingen bloemen plukken. En enkel dat was het doel van de dag. Een team met kunstzinnige types, lekker apart, waar ANNanas zich goed bij thuis voelde. Deze bloemen werden later ingezet voor een bloemenregen. Soms vanuit een helikopter, soms vanaf een brug. Op dance-festivals was het erg geliefd. 

Gisteren was er een bloemenregen op een wandelevenement in Gelderland. Zie hier een mooi filmpje. Ook weer ter inspiratie. Want; bloemen zijn zo prachtig, kleurrijk, lief. 

WOW wat een dag

Laat ik beginnen met de tekst van Loesje "WOW wat een dag". Want dat is het, een dag met een wow-effect. Om wat exacter te zijn was het een avond met een wow-effect. Een avond die me een enorme glimlach gaf, een blij gevoel in mijn lijf en mijn hoofd. Een avond die me ook raakte, diep van binnen. Een avond met Vriendin Mooi. Zonder Vriendin Mooi was deze avond hoogstwaarschijnlijk geen WOW-avond geweest. Want Vriendin Mooi is slim, oprecht, recht door zee. Ze weet wat ze aan mij moet vragen om me na te laten denken over mezelf. Ze vindt het zelf ook fijn om bevraagd te worden want ook in haar leven 'spelen' dingen (oh ja, heerlijk woord, dingen). We spreken zonder regelmaat maar regelmatig genoeg af en komen dan tot de mooiste ontdekkingen. Over onszelf, over elkaar, over onze levens. 

Ik heb dingen over mezelf geleerd vanavond, dingen ingezien die ik voorheen niet zag. Wat betreft werk en ondernemen: ik moet het dichtbij mezelf zoeken. Waar ben ik goed in, wat vind ik superleuk om te doen, wat kan ik makkelijk doen, waar kan ik mijn ei in kwijt, wat doe ik al sinds de basisschool? Juist ja, schrijven. Uiteindelijk was dit mijn eigen concrete idee, maar die schop onder mijn kont, of juist de bevestiging, had ik nodig van Vriendin Mooi. 

Na de heerlijke makreelfilet en de kruidige groentencurry kwam ook ineens een gezamenlijke passie van ons naar boven: speciale kinderen. Kinderen die kleur geven aan het leven, die zijn wie ze willen zijn, die ongeremd zijn. Twee enorm blije gezichten, hardop gelach over het volle terras. Het enthousiasme voelde we tot in onze tenen. Een idee was geboren.... 

En ook zijn er, lekker in het zonnetje, uitspraken over en weer gegaan die wat zwaarder van aard waren. Twijfels. Gebeurtenissen of rolpatronen van vroeger. Hoe het verleden ons heeft gemaakt wie we zijn, en wat voor invloed dat nu mogelijkerwijs nog op ons heeft. En ook keuzes die we gemaakt hebben, ooit. Confronterend doch interessant. Iets waar ik van besef dat ik ermee verder moet. 

Want ik kom er zelf niet uit. 
En dat is niet erg. 

Inspiratie

Sinds twee weken ben ik bezig met een cursus. De cursus heet "Wat wil ik nou echt? En nu aan de slag!" en geeft me dagelijks een opdracht, tekst, filmpje, waar ik iets mee moet. Op die manier denk ik na over mezelf, over mijn leven, over mijn werk, en over mijn wensen en verlangens. Het leuke is dat er ook contact is met mede-cursisten, via een forum. Als ik mijn dagelijkse opdracht doe, kom ik ook vaak op andere inspiratie-sites terecht, lees verhalen van mensen die hun eigen onderneming hebben, et cetera. 

Vandaag een paar filmpjes, ter inspiratie. Ik wordt er blij van. 

Over de kracht van clownerie. Vooral de contacten met het meisje op de houten steiger, vind ik prachtig om te bekijken, ontroerend zelfs. 

Over twee kinderen, heerlijke ventjes. "I don't like to do what everybody else is doing, I wanna do my own thing."

Verbazing

"Je verbaast me telkens weer!" 

*Glimlach* 

Zooitje ongeregeld

Waar liggen de grenzen in een vriendschap? Wanneer weet je dat je actie moet ondernemen bij een vriend of vriendin, omdat hij of zij zich anders gedraagt en je je daar zorgen om maakt? 

Situatie: Vriendin Carrie (dat is niet haar echte naam natuurlijk maar het is een personage uit een welbekende HBO-serie die heel goed bij haar past) is vanaf de middelbare school onderdeel van onze vriendinnengroep. Deze groep bestond toentertijd uit allerlei eigenwijze en alternatieve meiden, een zogenaamd zooitje ongeregeld. Veel leuke, heftige, grappige, ludieke, serieuze dingen meegemaakt. Inmiddels is deze groep niet meer hoe zij vroeger was. En dat is niet erg, mensen veranderen, afstanden worden letterlijk of figuurlijk groter, mensen maken keuzes. Maar vriendin Carrie is nog een onderdeel van het restant van de groep wat over is. En ikzelf ook. 

Vriendin Carrie is een hoogvlieger eersteklas. Studeren, carrière maken, veel - heel veel - geld verdienen, dure dingen kopen, en dat alles ook graag en vaak benoemen. Heeft het hart op de juiste plek, maar een valkuil is voor haar dat ze zich gaat bemoeien met een ander. Bovendien hecht zij - naar mijn idee - de laatste tijd teveel waarde aan status, inkomen, rang. Dit is iets wat mij persoonlijk enorm tegenstaat (ik zou zelfs beste vrienden kunnen worden met iemand uit de goot) (Oke, bij wijze van spreken). Voor mijzelf heb ik een tijd terug de keuze gemaakt om mijn energie te stoppen in mensen waar ik me prettig bij voel, maar waar ik naar mijn gevoel ook iets van terug krijg, en waarbij ik mezelf mag zijn zoals ik ben. Want vooral dat laatste mis ik bij vriendin Carrie. Ik voelde me gewoon niet meer 'goed genoeg' bij haar. En bij die keuze heb ik me neergelegd, ik heb de afgelopen maanden weinig contact met haar gehad, maar vond het ook prima. 

Echter, vandaag kwam ik erachter dat ook de overige vriendinnen uit onze groep dit ervaren met vriendin Carrie. Een afstand die groter wordt. En toen kwam bij mij de vraag: moeten we hier iets mee? Wat betekent vriendschap, mag je elkaar erop wijzen dat je verandert? Iedereen mag toch veranderen? Ik wil zelf ook graag geaccepteerd worden zoals ik ben, moet ik dan niet ook vriendin Carrie accepteren zoals ze is? 

Zelf denk ik dat er dingen spelen bij vriendin Carrie (haha lekker abstract, 'dingen spelen'...). Ze kan alleen nog maar over serieuze dingen praten, wil alles zo goed mogelijk doen, een lachje kan er niet meer af. Zelfs een supergrappig grapje (heus!) vindt ze niet grappig. Heeft ze, door 'de dingen die er mogelijkerwijs spelen', haar levenslust verloren? Zit ze in een dip waarvan wij, haar vriendinnen, niets af weten? 

Kortom: mogen we haar confronteren met wat wij zien en beleven? Of moeten we haar de ruimte geven en accepteren dat mensen veranderen?