Ik weet wel een paar leuke woorden...

Ik had een oplossing. Een oplossing voor Het Probleem. We hebben een ontzettend grote zolder, en ik zou een gedeelte van de zolder gaan ombouwen tot een eigen kamertje voor mij. Net groot genoeg voor een bank, tv en mijn schildersezel. Zou ik eindelijk mijn prive-kamertje hebben. Zusje zei: "Als je dat gaat doen, zorg ik ervoor dat je nooit meer in de woonkamer kunt zitten." Ook zei ze: "Als jij een eigen kamer maakt, wil ik er ook een," (wat let je! dacht ik). Uiteindelijk is ze het er niet mee eens. En is het dus weer (of nog steeds) een kwestie van negeren hier in huize Zusjes. Me don't like.

Vanmiddag komen onze ouders. Om te praten. Hoe het verder moet. We komen er zelf niet uit. Ik weet dat ik volwassen ben (nou...... :) ), maar er hangt altijd een spanning tussen zusje en mij, en daarom ga ik niet uit mezelf op een volwassen manier met haar praten. Kan ik niet. Heel gek. Met haar kan ik dat niet. Het loopt toch altijd uit op schelden en negeren.

Alles wat ik wil is wat meer privacy. In de vorm van een eigen kamertje erbij. Waar ik me terug kan trekken, gewoon in mijn eentje of met vriendlief of met vrienden. Dan heeft zij de hele woonkamer! Maar nee. Wil ze echt niet. Is ze misschien bang om, de avonden dát ik thuis ben, ook alleen voor de tv te hangen? Zou het dat misschien zijn? Maja ik ga echt niet uit medelijden bij haar zitten. Lastig hoor...

Somebody get me outta here

Samenwonen. Fiscaal partnerschap. Familie-banden. Gedoe.
Ik woon nu een half jaar samen met mijn zusje. Klinkt leuk, ik had er zin in, keek er naar uit. Appartement in allerlei gave kleuren geverfd, tweedehands meubeltjes gekocht, leuk ingericht. Allebei een eigen slaapkamer, de rest is gezamelijk. Maar vanaf het begin af aan zijn er irritaties. Behoorlijke irritaties.
Mijn zusje is een... eigenaardig persoon. Snel boos, snel op de kast. Slordig ook. Maar dat wist ik allemaal van tevoren. Toch ben ik ermee in zee gegaan. Gelukkig niet heel diep het water in, gewoon een huurhuis hoor. Dus ik zit nergens aan vast o.i.d. Maar.... natuurlijk zit ik wel ergens aan vast. Aan mijn zusje.
En nu is het soms zo erg dat ik daadwerkelijk twijfel om te gaan verhuizen. Ergernissen stapelen zich op. En het zal ook best wel aan mij liggen hoor! Dat zal ik niet ontkennen. Maar als ik mij objectief probeer op te stellen zie ik zeker in dan het merendeel van 'de problemen' (die ik ervaar) van mijn zusje afkomstig zijn. Het gaat om kleine dingen zoals: het putje van de wasbak in de keuken en badkamer nooit schoonmaken, vieze snotzakdoeken overal laten liggen (zelfs weggeduwd onder een kussen op de bank!), haar laptop altijd in de lader laten zitten (en dus in het stopcontact, en kost dus dag en nacht stroom), vieze make-up wattestaafjes op het schap in de badkamer laten liggen, en zo voorts. Ook zit ze iedere avond thuis daar ze geen hobby's heeft en niet lid is van verenigingen (terwijl ik doordeweeks met geluk één avond thuis ben). Op vrijdag en zaterdag gaat ze 's avonds wel uit.
En daarbij komt het gedoe met de Belastingsdienst... We zijn fiscaal partner geworden omdat we op die manier huurtoeslag kregen. Dat betekent dat vanzelfssprekend onze zorgtoeslag samengevoegd wordt en op mijn rekening wordt gestort. Maar; how about de inkomstenbelasting? Ik moest laatst iets van 100 euro betalen, maar daar staat dan niet bij of dat enkel over MIJN inkomsten gaan of over onze GEZAMELIJKE inkomsten. En hoe ga je zoiets berekenen? Natuurlijk wilde zuslief niet betalen. Want het staat niet zwart op wit of het ook op haar betrekking heeft. Heeft ze gelijk in hoor. Maar ja, weer iets om me aan te ergeren... (wordt opgelost; over 2 weken gesprek met mijn belastingsadviseur).
Laatste bijkomstigheid: Laatst vroeg ik vriendlief of hij na de zomer kostgeld moet betalen bij zijn ouders. Hij is dan klaar met studeren en gaat dan werken, en woont dus nog bij zijn ouders. Mijn broertje moest toen kostgeld gaan betalen. En vriendlief moet dat waarschijnlijk ook. Hij zei: "Maar dan ga ik liever bij jou wonen dan bij mijn ouders, als ik er al geld voor moet gaan betalen!" Volgens mij was dit een serieuze mededeling. En ik zou het te gek vinden als hij bij mij in zou trekken. Maar... zusje zal dat nooit of te nimmer goedkeuren. Een tijdje terug had ik het er met haar over, en ze zei dat ze echt niet met een stelletje in één huis ging wonen. Oké, punt voor haar. Maar ik... sta weer met mijn rug tegen de muur.

Black is beautiful

Agyness Deyn heeft haar haren zwart geverfd! Misschien al maanden geleden of zo, maar ik heb het vandaag pas ontdekt, op een mode-blog die ik sporadisch bekijk. Ik vind het mooi, zwart bij Agyness!

RAAF

Tijd terug (best een hele tijd terug) naar een theatervoorstelling geweest. Raaf, door De Vogelfabriek. Spelers: Tygo Gernandt, Egbert-Jan Weber, Sanne Vogel. En de laatste is tegenwoordig mijn idool :)



Maar: WAT EEN GEWELDIGE VOORSTELLING. Drie spelers op een dak. Veel video-materiaal, veel muziek. Prachtige dialogen, monologen. En de rollen, ook heel mooi. Een autist (gespeeld door Egbert-Jan, ik zag meteen dat het om het Syndroom van Asperger ging, tanx to my education), gepassioneerd door raven. Hij weet alles van ze. Zijn broer (Tygo), gesloten jongen, past op zijn broer. Samen wonen ze op het dak van een leegstaande parkeergarage, waar zich ook een nest met raven bevindt. Een naïef meisje (Sanne), dat op zoek is naar iets nieuws. Zij is nieuwsgierig en breekt in in het leven van de broers.

Ik was zo onder de indruk van deze voorstelling, van het einde, van de boodschappen die erin zitten. Heel indrukwekkend. Zelfs de dag erna was ik nog bezig met hoe en waarom.


De Vogelfabriek (Broer Robin en Zus Sanne) maakt volgens mij alleen maar vette en toffe dingen. Binnenkort ga ik naar de Laatste Avond Idealen. Ben benieuwd!