RIP

Trillingen

Het is herfst in Nederland. Mijn favoriete seizoen. Ik voel me thuis in de herfst, heb het gevoel dat de herfst altijd bij mij past. Bij mijn gemoedstoestand, bij mezelf, bij wie ik ben. Niet heel positief en vrolijk, maar gewoon boem. In de herfst klopt mijn leven zoals het zou moeten. Ik voel me goed, zit goed in mijn vel en in mijn leven. Het loopt natuurlijk niet op rolletjes maar dat zou me ook totaal niet tof lijken ;)

Twee vrienden van me. Allebei eerlijke mensen en heel erg wijs. De één heeft ontzettend veel levenservaring ondanks zijn jonge leeftijd, de ander heeft veel ervaring met het bovennatuurlijke. Beide zijn ze geïntereseerd in de 'andere' kant van het leven, andere geloven, bezigheden, rituelen, sporten. Ze oefenen dit ook daadwerkelijk uit in de praktijk. Heel mooi. Allebei deze personen zitten niet goed in hun vel. Er is iets, er klopt iets niet. De één maakt zich zorgen om de wereld, ervaart een gevoel van lusteloosheid. De ander valt herhaaldelijk in valkuilen die hij niet kan verklaren, is bang dat hij ies niet verwerkt heeft. We praten erover via de digitale snelweg, roepen vragen bij elkaar op en proberen antwoorden te vinden. Het is moeilijk, waar ligt de oplossing? Er wordt gedacht aan een verandering in het trillingsniveau. Iets waar ik mij in kan vinden. Dit ook met het ook op De Verandering die gaat komen. Maar stel dat het daar mee te maken heeft, of juist ook helemaal niet, hoe kun je daar mee omgaan? Moet je stug doorgaan met de weg die je volgt, moet je een afslag nemen? Moet je je slechte gevoel veranderen, of juist accepteren? Hoe weet je waar je naar toe moet en hoe geluk voelt?

Sporty Spice

Sja. De titel zegt het al: sport.

SPORT.
Sport.

Op zich beweeg ik vrij veel. Ik loop veel, ik ga overal met de fiets naar toe, ik ben op mijn werk veel in beweging, ik heb een gezonde dosis seks ;) maar toch: ik moet eigenlijk gaan sporten. Vind ik zelf. Een paar redenen:
1. Momenteel sport ik niet. Nix, noppus. Op maandagavond zit ik bij een zelf-opgericht dansgroepje, maar daar wordt vooral gekletst en daarnaast misschien een half uurtje gedanst. Dus dat zie ik niet als sport. Verder doe ik niets aan sport. En ik vind het wel belangrijk om iets te doen.
2. Ik merk aan mijn energie-niveau dat ik niet meer sport. Mijn conditie is minder (nog niet helemaal weg gelukkig) en daardoor voel ik me sneller 'slecht' of 'zwak'. Ik weet dat sporten gezond is en wil me ook gezond voelen. Want zo voel ik me nu dus niet.
3. Toen ik zojuist naar So you think you can dance keek, zag ik allemaal mooie afgetrainde buiken bij de meisjes. Ik ben niet dik, totaal niet, maar een afgetrainde buik heb ik nou ook weer niet. En dat zou ik wel graag willen.
4. Ik heb ook echt zin om te sporten! Maar dan komt het probleem om de hoek kijken...

= PROBLEEM =
Ik weet niet WAT ik moet gaan sporten. Wat, waar, met wie... Een paar mogelijkheden waar ik aan heb gedacht:
- Zumba: klinkt leuk, ziet er leuk uit, gezellige muziek... maar van een sportinstructrice gehoord dat het vrij easy is, vooral als je veel ervaring met dansen hebt, en dat het dan weinig 'oplevert' qua conditie oid. Valt dus af!
- Mountainbiken: ik heb een super mountainbike in de garage staan, weinig op gefietst maar echt een prima ding. Kostte ook aardig wat centjes. Alleen wordt het nu herfst en sja, als het hard waait of regent heb ik geen zin om te fietsen...
- Hardlopen: kan je op je eigen tempo, wanneer jij zin hebt, geen rekening met anderen houden... maar ik hou gewoon echt niet van rennen. Mijn moeder heeft een loopband, misschien moet ik het toch gaan proberen. Of Start to run with Evy, zo'n hardloopprogramma. Hebben bijna al mijn vriendinnen gedaan, mijn zusje, mijn moeder. Is met leuke muziekjes, lekker opbouwend tempo. En wind maakt dan niet zoveel uit. Maar ik vind het niet leuk als mensen me zien rennen. Dus zou ik dit 's avonds kunnen gaan doen. Wat op zich prima is, want 's avonds verveel ik me soms.

Pfff. Ik laat het even bezinken (dus hoef ik nog even niet te sporten).

I wish...

Fantastische reportage in Harpers Bazaar, door Tim Burton. Geweldig, wat een sfeer. Een greep uit de foto's:

Vrijdagavond

En toen was het vrijdagavond.

Paar keer de afgelopen week heb ik me afgevraagd: wat ga ik vrijdagavond doen? Ik wist van tevoren dat mijn vriendinnen nix - althans niet in de buurt - gingen doen. Niet verrassend. Een goede vriend had een afspraak met iemand; hij ging dus niet uit. Verder bedacht ik me dat mijn lover wel naar de kroeg zou gaan, dus één van de weinige opties was om met hem en zijn matties mee te gaan. Want thuis zitten: nee, liever niet. Drukke week gehad en wel zin in een lekker koud glaasje rosé en gezellige mensen om me heen.


En toen was het dus vrijdagavond.

Ik was in een bui dat ik het niet zag zitten om in mijn eentje naar de kroeg te gaan. Ja, i know, ben onlangs verhuisd en woon nu pak 'n beet 100 meter van de kroeg af. Maar... in mijn eentje daar naar binnen; soms vind ik het leuk, soms wil ik het niet. Dus kwam - na een lief smsje - mijn lover me ophalen.
"We gaan met auto's ergens anders naar toe", zegt hij vrolijk (hij is immer vrolijk).

KUT.

Ikke niet leuk vinden. Totaal niet. De plek waar de jongens heen zouden gaan vind ik niet leuk en dat wéét mijn lover. Mijn bui veranderde 360 graden en ikzelf dus ook. Mijn hele avond naar de klote.

En nu is het bijna middernacht en kijk ik terug op mijn vrijdagavond. Ik ben er niet tevreden over. Totaal niet. Beetje tv gekeken, beetje geïnternet. Sociale contacten nul komma nul. Maar het kut-gevoel is gelukkig weg. Er was een leuk tv-programma op de buis. En ik denk dat mijn lover nu misschien beter begrijpt dat ik hem zo ontzettend graag in zijn waarde laat en dat hij van mij altijd mag doen wat hij wil, maar dat ik het ook wel eens fijn vind om samen met hem op de bank te hangen, maakt mij niet uit als dat een vrijdagavond is. Leeftijdsverschil... tsja, het laat zijn sporen na. Maar tot nu toe dealen we er goed mee :) eens kijken hoe dit zich ontwikkelt.

En ja ik hou heel veel van jou :D

Pfffffffffffffffffffffffffffffff.

Ik moet het toch maar toegeven... ik ben moe. Heel moe. En ik weet even niet waar ik mijn rust in kan vinden.
Afgelopen tijd druk bezig geweest met het zoeken van een baan. En uiteindelijk gevonden. Niet helemaal tevreden, dus dat onderwerp werkt nog in mijn hoofd. Hiernaast veel tijd gespendeerd aan vrijwilligerswerk, meerdere avonden per week. Goed werk, leuk werk, interessant werk. Maar tijdrovend. En gisteren is bekend geworden dat ik over een krappe 3 weken ga verhuizen. Ja. Even tussen de bedrijven door. Want de weken eromheen werk ik fulltime en het weekend na de verhuisdatum ben ik een weekendje weg.

Laatst dacht ik nog: Zo, ik kan best veel hebben, het is heerlijk om het druk te hebben, om niet voor de tv te hangen, om nuttig bezig te zijn. Maandag op mijn werk 10 uur gewerkt, zonder pauze. Dinsdag 8 uur, met 20 minuten pauze. Ik dacht: Dat kan ik gewoon, ik ben echt een die hard, cool! Ik vroeg me diezelfde dag nog af hoe een burn-out eigenlijk begint, want ik was me er bewust van dat ik het druk had. Waar zou je zoiets het eerste aan kunnen merken? En eigenlijk is twee dagen later de ommeslag geweest. Waarom precies deze week, geen idee. Ik begon het vooral 's avonds te merken. Lig ik in bed, kan ik niet in slaap komen. Het lukt gewoon niet. Ik ga de hele dag na, ik denk aan de gekste dingen waar ik normaal nooit aan denk, ik denk aan tachting dingen tegelijk. En dan weet ik ondertussen: de tijd gaat verder, ik mis mijn slaap. Dat is frustrerend. Normaal gesproken val ik super makkelijk in slaap. Mijn moeder heeft al jaren slaapproblemen, bij haar komt het overduidelijk door: drukte....
Ook merk ik het tegenover de mensen om mij heen. Voornamelijk tegenover mijn Lief. Ik heb het idee dat ik kortaf ben, niet meer zo relax als ik normaal ben. Maar ik weet niet of dat klopt. Ik voel het wel aan mezelf, aan mijn gedrag. Wil aandacht aan hem schenken, maar ben er met mijn hoofd niet bij.


Kortom: ik ben moe.

De komende 3 weken ben ik nog steeds ontzettend druk.

Dus?

Mr Cabdriver

Vanmiddag heerste in mijn gevoelswereld eenzaamheid. Vanochtend gewerkt, daarna geluncht bij mijn ouders. Ik besloot om lekker relaxed bij mijn ouders thuis in bad te gaan (in mijn huis is geen bad, alleen een douche waarvan het water totaal niet goed door het putje gaat, dan heb je net shampoo in je haar, moet je de douche weer uitzetten, anders stroomt ie over! Maar dat is een ander verhaal). Ik deed allerlei meidendingen, zoals benen scheren, scrubben, haarmaskertje, et cetera. Daarna met natte haren op mijn fietsje naar huis. Thuis aangekomen keek ik op de klok. Fuck, het was pas 14:23 uur. Nog een halve dag te gaan... Ik 'hoefde' niets; mijn kamer had ik twee dagen geleden al gepoetst, de rattenkooi stonk niet, de vissenkom was niet extreem vies, mountainbiken kon niet want het regende, solliciteren had geen zin want dat had ik deze week al meer dan genoeg gedaan, vrienden bellen op een saaie middag doe ik nooit dus dit keer ook niet. Dus had ik een middag niets te doen.

Zucht.

Eerst ging ik op een internetforum om daar eens wat rond te neuzen. Dat doe ik vaker, als ik niets te doen heb. En dat verdrijft de tijd wel een beetje, maar ik kan daar denk ik maximaal drie kwartier mijn tijd aan spenderen. Ik las over andermans kwaaltjes, poezen die in huis plassen, andere mensen die ook solliciteren, meiden die een depressieve vriend hebben, beroemdheden in bikini enzovoorts. Ik werd er niet echt vrolijk van. Wordt ik sowieso nooit echt van computeren.
Daarna ging ik op uitzendinggemist.nl een aflevering van BNN kijken, Sterretje Gezocht. Leuk programma maar béétje inhoudsloos. Ik vond het grappig om te kijken, moest lachen en had respect voor de sterretjes. Maar hierna voelde ik me nóg lustelozer en saaier en stommer.
Ik schetste mijn situatie voor mezelf: Vrouw, 25 jaar, hoog opgeleid, woont in kamer van 16m2 en heeft geen vast werk.... shit, hier werd ik nog negatiever van :S

* Het stomme is dat ik goed weet wat ik moet doen, wil ik me beter voelen. Ten eerste moet ik vast werk vinden waar ik me goed bij voel, wat ik leuk vind, wat past bij mij. Daarna moet ik een andere woonruimte zoeken, groter. Oke, staat dat op mijn lijstje voornemens voor het komende half jaar. *

Plotseling werd ik op MSN aangesproken door een bekende soosganger. "Proficiat", zei hij tegen me. Ik wist even niet waar hij op doelde... Wat bleek: ik had de eerste prijs gewonnen met een online prijsvraag! Ik had dus twee entreekaarten gewonnen voor een festivalletje hier in de buurt wat volgende weekend plaats gaat vinden! En je raadt het al: ineens was mijn pessimistische bui over. Blijdschap heerstte en spontaan belde ik mijn moeder om het goede nieuws mede te delen. Volgens mij dacht ze echt: Waarom belt ze me in godsnaam om te vertellen dat ze kaarten heeft gewonnen??? maar ik was blij en wou het delen. Achteraf denk ik: Tsja, ik had mijn moeder niet perse hoeven bellen.
(En dat het hier om twee entreekaarten van samen 18 euro gaat, doet er niet toe. Het gaat om het idee!)

Leukerd

Het was vrijdagnacht. Ik had dus wijn gedronken met vriendinnen (Zie: Le vin). Mijn bedoeling was om nog naar de kroeg te gaan, maar ik was behoorlijk aangeschoten, dus ik besloot om mijn Lief te bellen en naar huis te gaan. Gelukkig wilde mijn Lief ook naar huis :D Thuis aangekomen ging ik chillen op het dakterras. Hoppa, rugleuning van de tuinstoel omlaag en lekker liggen. Kijken naar de sterren die ik niet zag. Praten, lachen, langzaam indommelen maar ook langzaam weer bij bewustzijn raken. Het was gezellig, dat herinner ik me nog goed.

Lief had honger en bakte wat snacks. Ik riep dat ie voorzichtig moest doen. Hij stond in de opening van de keukendeur en ik lag gelukkig te wezen in mn tuinstoel.

Le vin

Wijn drinken met vriendinnen is een leuke bezigheid. Gisteren was het weer zover.

Vriendin 1 dronk de hele avond Prosecco omdat ze dat lekker vond.
Vriendin 2 dronk rustig, ze moest de dag erna werken.
Vriendin 3 dronk vrij snel. Ze had niet gegeten van tevoren omdat ze dacht dat de hapjes die we kregen wel vullend genoeg waren.
Vriendin 4 en ik dronken bijna de gehele avond rosé.

Naarmate de avond vorderde, en de wijntjes ons lichaam veroverden, werden de gesprekken steeds intiemer.
Op een gegeven moment ging het gesprek over een massage-gel/glijmiddel van een niet nader te noemen merk. Ik zei: "Weet je wat ook lekker is? Als je een pepermuntje in je mond doet en - als ie op is - iemand oraal gaat bevredigen. Dat werkt tintelend." Hm, dat had de rest nog nooit geprobeerd. Zo zijn er nog een paar tips over de tafel gegaan. We moesten wel uitkijken dat we niet te hard praatten, de andere mensen hadden ons haast door.

En gezellig dat het was :D

Exuses-moi

Een prachtig gedicht voor de persoon die weet dat dit voor hem/haar bedoeld is :)



SORRY
het ging per ongeluk
de woorden stonden er
voordat ik er erg in had
zomaar
uit het niets
weet eigenlijk ook niet
waarom
en hoe het kon gebeuren

inmiddels
zijn ze verwijderd
en hoop ik
dat je me er niet meer
mee plaagt

Kermis 2009

De kermis in het dorp is afgelopen. Al een paar dagen geleden zijn de attracties afgebroken en inmiddels is alle zooi opgeruimd. Alleen ben ik er nú pas klaar voor om afstand te nemen en mijn ervaringen in deze blog te beschrijven...

Kermis is bij mij een moeilijk issue. Van tevoren moet ik er echt over nadenken; hoe ga ik het dit jaar aanpakken? Mijn eigen vriendinnen zijn namelijk niet zo'n kermis-typetjes, zij gaan dus niet. Mijn lover gaat dagelijks, maar hij zit in een bepaalde leeftijdscategorie dat hij niet lang op één plek blijft staan en dus de gehele tijd rondstruint over de kermis. Hij bezoekt in zijn eentje alle kroegen want hij heeft zoveel bekenden dat ie met iedereen wil socializen, en hij gaat zelfs in attracties! Maar goed, met wie moest ik dan naar de kermis? Lastig... Maar het is goed gekomen :D Natúúrlijk.

Op zaterdag was het niet zo leuk. Met een paar mensen hadden we ingedronken bij mij thuis, op mijn kamertje. Er waren meer mensen dan ik dacht en niet iedereen kon zitten :S (tsja, dat krijg je met een woonruimte van 16 m2). Eenmaal op de kermis bleek dat we allemaal naar één bepaalde kroeg wilden, behalve één persoon... sja, dat bevorderde de sfeer niet echt moet ik zeggen. Eenmaal in de kroeg kon ik mijn draai niet vinden. Mijn eigen vriendinnen waren er niet en ik had eigenlijk niets te melden aan de mensen bij wie ik stond. Ik had het gevoel dat ik niet dronken werd en was blij toen mijn lover me kwam opzoeken (jaja, ook met mij wil hij socializen!). We besloten om kipcorns te gaan bakken bij mij en lekker te gaan slapen.

Op zondag was het leuker. Ik had besloten om met andere mensen mee te gaan dan de dag ervoor, namelijk met mijn zusje en haar vriendinnen. Ook een stelletje ongeregeld... het was niet super, maar wel gezellig. Het avondeten van mijn zusje, een vriendin en mij bestond uit borrelnootjes. Zo'n nootjes die je op de kermis kunt kopen. Het lekkerst zijn ze als ze nog lekker warm zijn. Je ziet het vet in de papieren zak trekken, maar oh wat zijn deze nootjes lekker... Jummie.

Op maandag had ik eerst een ander feest, en kwam ik pas erg laat op de kermis. Even korte samenvatting van het feest: mijn buurmeisje was jarig en hield een tentfeest met een biertap en Sambuca, Rum en Merrys (heb ik nu al niet genoeg gezegd ;) ?). Na een poosje was iedereen gezellig en open met elkaar en ik zag een ontzettend leuke groene houten ouderwetse stoel staan waar ik op ging zitten (ik hou van ouwe houten stoelen!). Omdat alle stoelen bezet waren besloot mijn buurman samen met mij op de leuke groene stoel te gaan zitten. We zijn allebei niet echt dik dus dat paste prima. Het zag alleen misschien wel een beetje gek uit voor mijn lover, die rond 22u naar het feest kwam... Laat op de avond gingen we naar de kermis. Het was leuk, gezellig, kletsen, lachen, kietelen, maar ik was een beetje dronken. Ik gok dat dat van de Sambuca, Rum en Merrys kwam... Geen idee hoe laat ik eindelijk in mijn bedje lag.

Op dinsdag was het gezellig. Ik had afgesproken met een friend om samen een biertje te doen. Deze friend is een gekkie en hij had een nieuwe trend om zijn nek hangen: een rits. Jawel, gewoon, een zwarte dikke rits. Die je eigenlijk in een jas of in een vest zou moeten naaien. Maar hij vond het leuk als ketting. Hij wilde een trend setten. Op het moment dat ik het zag, was ik erg enthousiast. Ik hou van aparte niet-alledaagse dingen en die rits viel in dat rijtje. Ik zei dat ik de dag erna meteen zo'n rits zou gaan kopen. Alleen... de dag erna twijfelde ik erover en nu heb ik dus nog steeds geen rits gekocht.

Eternity

Ik wacht. Op mensen. Die een uur geleden hier zouden zijn. Ongeveer dan. Maar goed, ze zijn er nu nog steeds niet. Dus ik heb me maar een biertje uit de koelkast gepakt. En nu zit ik hier in mijn eentje. Een biertje te drinken. En nee, ik maak me totaal geen zorgen om de mensen die er nog niet zijn. Maar ik vind het raar om in mijn eentje op de bank te zitten en een biertje te drinken. Want dat is iets dat ik normaal gesproken nooit zou doen.

Een guppie in een kom met een hoepeltje erom

Het was op een tuinfeest. Er waren drankjes te verkrijgen die zij normaal gesproken niet vaak consumeerde. Echter, dit keer wel. Volop.

De drankjes waren cocktails. Ja. Verschillende soorten, allerlei alcoholische dranken met af en toe een scheutje 7-up of jus d'orange erbij. Mixed up. Geweldige exotische kleuren. Ietwat vreemde doch interessante smaakcombinaties.

Na pak 'n beet 5 uur zuipen, correctie: cocktails drinken, begon het dansfeestje. Leuke beats klonken en nodigden enkele mensen uit om te dansen. Zij danste ook, op haar gevoel. Ze vergat de wereld om haar heen en de mensen die haar aankeken. Dikke vinger, dacht ze. I luvvvv this music and I luvvv to dance and I don't feel ashamed! Het gevoel was goed, de sfeer was goed, alles was op en top.

Plotseling voelde ze zich niet zo lekker. Het zweet brak haar uit en ze besefte: Ai, misschien ben ik iets te hard aan het dansen. Toen ze zich kalm hield en na 5 minuten nog steeds zweette en haar hart klopte als een idioot, dacht ze dat het wel eens aan de cocktails kon liggen. Ze besloot, met pijn in haar hart, om de cocktail aan de kant te zetten. Na 5 minuten voelde ze zich nog steeds hetzelfde en besloot ze: de dag was erg tof, ik heb me uitstekend vermaakt, misschien was dit het hoogtepunt en moet ik gewoon naar huis. Ze nam afscheid en ging. Dag. Doei. Fijne avond nog! Ga je nu al? Zuip ze!

Eenmaal thuis viel ze in slaap op de bank.

Iets na middernacht ging haar telefoon. "Je raadt nooit waar ik ben. Ik loop op een zandpaadje ergens aan de rand van het dorp. Ik weet niet precies waar ik ben. Het feest waar ik was was niet zo leuk en ik voelde me niet goed. Dus ben ik maar gaan lopen. Nu ben ik op weg naar huis." Het was meteen duidelijk wie het was aan de andere kant van de lijn :D Toen ze ontrafeld had waar de persoon zich bevond, besloot ze om hem op te gaan halen met haar fiets. Lichtjes op de fiets, jas aan, sjaal om, en hoppakeej.

Toen ze op de fiets zat, zo midden in de nacht, voelde ze zich in haar element. Dit moet ik vaker doen als ik uit ben geweest, dacht ze. Heerlijk, die vrijheid, de geuren om haar heen en de kleuren van de nacht. Toen ze 10 minuten onderweg was zag ze een schim op de weg. In de donkerte van de nacht zag ze dat het de persoon was die ze zocht. Hij was blij haar te zien en andersom was het wederzijds.

Eenmaal op de terugweg naar huis, zat zij achterop de fiets en dacht: Zo is het prima, zo moet het zijn.

Is dit nu later?

Is dit nu later
Is dit nu later, als je groot bent
Een diploma vol met leugens, waarop staat dat je
volwassen bent
Is dit nu later
Is dit nu later, als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nu later



(Is dit nu later - Stef Bos)

Apathie

Het was een zeer vreemde gewaarwording, wellicht veroorzaakt door een bepaalde dosis alcoholische versnaperingen. De vrouw was op een feest waar Vriend ook was. Het was in de buitenlucht, heerlijk. Midden op een straat, bij een kerk. Er waren veel mensen. Gezichten, uitdrukkingen, woorden, zinnen. Links rechts en overal. De vrouw voelde zich een beetje vreemd. Niet lekker, maar ook niet enorm slecht. Beetje van de aarde af. Klein beetje maar. Ze voelde dat haar voeten de grond raakten, maar haar gedachtenwereld was toch iets verder weg. Als mensen tegen haar praatten, reageerde ze kortaf. Ze wilde graag leuk en aardig zijn, en normale antwoorden geven, maar het lukte niet. Ze merkte op dat Vriend al een tijdje weg was en ze wist niet waarheen. Ze belde Vriend. Hij antwoorde niet. Ze raakte lichtelijk gefrusteerd en liet zich opgaan in de menigte.
Opeens zag ze hem. Op ongeveer 5 meter van haar af. Ze ging naar hem toe en zei enthousiast "Hej!". Hij keek op en reageerde niet. Ze zag dat hij bij een kennis stond. Vriend had zijn portemonee in zijn handen en was met kennis over geld bezig. De vrouw voelde haar benen zwak worden en haar zicht werd troebel. Ze ging een paar stappen achteruit en werd langzaamaan boos. Boos, omdat ze dacht dat Vriend met kennis aan het onderhandelen was over harddrugs. Boos, omdat Vriend dus drugs gebruikte. Boos, omdat Vriend dus drugs verkoos boven haar! Ze wilde weg, ze wilde hem slaan, ze wilde breken.
Vriend kwam naar haar toe. Hij zag dat er iets was en vroeg ernaar. De vrouw had tranen in haar ogen en vroeg wat Vriend aan het doen was met kennis. Vriend lachte en vertelde dat hij sterke drank moest kopen voor kennis. Hij gaf de vrouw ook wat. Er viel een grote last van haar schouders af. Ze veegde haar tranen af en Vriend hield haar vast. Hij wist ook dat er soms ietwat vreemde gedachten door het koppie van de vrouw gingen. Dat was soms grappig, soms pijnlijk. Maar altijd oke.

Mooooooi

Mooi - Vastgebonden - Genot - Angst

Huid - Mysterieus - Eenzaam- Onbekend

Vrouw - Verlangen - Sleutelbeen

Onwetend - Sexy - Waar?

Blauw blauw blauw

Vorige week kreeg ik een brief van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. Ik was de keuken aan het opknappen met vriendlief en ik vroeg aan hem toen ik de enveloppe zag, of dit eventueel heel misschien een bon kon zijn. Hij lachte me uit (verder is hij best lief hoor!) en zei JA. Er spookten vragen door mijn hoofd (waar/wanneer/hoe/hoe hard/hoe duur) en ietwat zenuwachtig opende ik de enveloppe. Mijn ogen vlogen over de letters en gingen snel naar de aangehechte acceptgiro. 19 euro. Negentien euro maar? OOOOOOOW wat een opluchting. Ik was al bang dat ik mijn rijbewijs in moest leveren of zoiets geks. Maar eigenlijk kan dat helemaal niet want ik rij meestal maar 10 km te hard en af en toe 20. Maar nooit meer. Ik had dit keer 57 gereden op een stuk waar ik maar 50 mocht. Mijn conclusie die ik hier uit trok: eigenlijk ben ik best lief en houd ik me vrij goed aan de regeltjes :)

Maar toen...

Zaterdag ging ik met vrienden naar een feest in een dorp verderop. We gingen met de fiets. Ik heb twee fietsen, één zuipfiets en één fatsoenlijke fiets. Maar van beide fietsen doet de verlichting het niet. Zuipfiets moet altijd 10 minuten opwarmen voordat het licht het echt doet. Fatsoenlijke fiets heeft kraaltjes aan de spaken waardoor de dynamo niet tegen de band komt. Daarnaast ben ik geen technisch wonder en ben ik te lui om mijn vader of iemand anders te vragen om de lichten te fixen. Nou, waar het op neerkomt is dus dat ik zaterdag rond de klok van 22u zonder licht fietste. We waren een kleine minuut onderweg (heus!) toen er een auto langzaam achter mij aan begon te rijden. De auto kwam naast me rijden en ik keek. Fuck. Politie. POLITIE! De raam van de auto ging open en ik zei: "Jah.... geen licht he." De politieagente zei: "Inderdaad. Wilt u even stoppen?"

Naam, adres, geboorteplaats, geboortedatum, merk fiets... "Welke reden kan ik noteren dat uw licht het niet doet?" Ik zei, heel eerlijk, dat mijn fiets altijd op moet warmen en dat het licht het na 5 tot 10 minuten meestal wel doet. De agenten lachten en zeiden tegen elkaar dat dit de beste smoes was die ze ooit hadden gehoord. Ik schaamde me voor mijn eerlijkheid. Binnen 4 tot 6 weken zou de acceptgiro verschijnen van 20 euro. Opluchting heerste, ik was bang dat het veel duurder zou zijn. Omdat we nog 30 minuten moesten fietsen en ook snachts nog terug moesten, besloot ik een andere fiets te gaan halen. Fiets van vriendlief. Ik was immers op 200 meter van mijn huis af (JA!)

's Nachts nog 2 politie-auto's tegen gekomen. Maar ik had prima licht :D

Bloemetjes buiten zetten

En sinds vandaag staan er bloemen op het dakterras. Het liefst wilde ik roze en paarse, maar ik ken mijn huisgenoten en ik weet dat zij daar niet blij mee zouden zijn. Het liefst wil ik alles roze en paars maar dat is nooit iemand met mij eens. Maar goed. Bloemen. Ik heb paarse, roze (ja hoor, toch wel) rode en witte. Om toch een beetje tegenmoet te komen aan de gulden middenweg-mening van mijn roomies.
Het waait nu best hard en de plantjes zijn nog vrij klein. Ik hoop dat ze het overleven in deze wind! Maar ik kan ze moeilijk iedere keer binnen gaan zetten als het hard waait :S Het zijn niet voor niets perkplanten, en geen kamerplanten. Dus ja, ik kan verwachten dat ze sterk zijn.


Laten we afwachten.

Ik moet alleen niet vergeten om ze water te geven. Daar ben ik namelijk nogal goed in, in vergeten :)

Hartje

Ik en jij :)

Für immer

Hm.

Beetje... labiel.
Of zo. Zoiets. Achtigs.
Weet ook niet waarom.
Kan er ook nix aan doen.
Nou ja, zou niet weten hoe.
Of wat.
Of wanneer.
Of hoezo.
Sorry. Crap.

Pff.
Ik wacht op iemand.
Hopelijk kan die persoon mn gevoel veranderen.

Ik ben een feestje!

Er zijn sommige dingen die momenteel niet zo heel erg lekker verlopen in mijn leven:
1. Het is ontzettend mooi weer! Dit is in de eerste instantie geweldig en heerlijk en genieten geblazen, maar dat mooie weer resulteert bij mij dus meteen in traanogen en jeukogen, oftewel hooikoorts. Maar ach. Als ik er niet aan denk dat wordt de jeuk minder. Dus dan maar niet aan denken. Wat op zich best lastig is. Volgens mij is het een soort cognitieve gedragstherapie. Als ik er aan denk moet ik snel aan iets anders denken. Zo voorkom ik dat ik ga jeuken in mijn ogen. Of zoiets. Of zo.
2. Nu het zo'n lekker weertje is, wil ik graag buiten op ons dakterras zitten. Dat is verder geen probleem, maar er ligt wel een laag van mos/gras/modder/kiezel/drab, en die laag is nog een beetje nattig en daardoor is het niet zo uitnodigend om het dakterras op te gaan. Maar binnenkort hebben we opknapdag in ons huis en dan ga ik het dakterras eens grondig aanpakken :D heb er zin in!
3. Mijn auto doet een beetje raar. Dat wil zeggen: als ik in de 1 of de 2 schakel of ik rijd over een gat/bult/drempel/dood beest/oid dan rammelt er iets aan de onderkant van mijn auto. Ik heb mijn 60-jarige vader al zover gekregen om er een rondje in te rijden en onder de auto te gaan liggen, maar goed, hij is timmerman, dus een leek op het gebied van auto-techniek. Hij kon me dus niet verder helpen. Nu rijd ik nog steeds rond met dat rammeltje (is rammeltje een woord?). Misschien next week toch eens langs de beunhaas gaan.
4. Ik ben - min of meer - werkeloos.

MAAR

daarnaast zijn er natuuuuuurlijk ook leuke dingen in mijn leventje :D
1. Het is lente! De zonnestralen maken mij wakker en schijnen door mijn blauwe gordijnen heen, en als ik dan mijn ogen open, dan glinstert dat zo in mijn ogen :) De vogels fluiten, mensen zijn blij, fietsen wordt nog leuker dan dat het al was, ik kan me makkelijke zetten tot skaten, de dagen duren langer, vandaag voor de eerste keer zonder jas weer naar buiten, biertje drinken op het dakterras, etc.
2. Met mijn ratjes gaat alles nog steeds prima :) ze groeien nog steeds (hoop dat ze haast die 350 gram gehaald hebben!) en ze worden volgens mij nog steeds tammer! Ze poepen niet meer op de bank en ik heb vandaag hun staarten gewassen.
3. Er staan een x aantal geweldige toffe weekenden voor de deur (even open doen) en daar ben ik blij om :D Feestjes feestjes feestjes. Ik ben een feestje :D
4. Ik heb een ontzettend leuke schuin-tegenover-buurjongen!

Tralalalalala!

Uit het niets!

Het was op een woensdagavond. We zaten op de bank, te chillen, te praten. En plotseling, zomaar uit het niets, besloten we om hartsvriendinnen te worden! Hij en ik! Wat een geweldig besluit! Ik zei dat we nu dus een ketting moesten kopen. Zo'n hartjesketting-die-je-door-kunt-breken-en-waar-ieder-van-ons-een-deel-van-moet-dragen-zodat-alle-mensen-weten-dat-wij-hartsvriendinnen-zijn. Hij wilde dan wel zo'n fout zwart leren touwtje eraan. Ik ging akkoord.



Nu ben ik zeer benieuwd of deze ketting er ooit gaat komen :D

(Ineens, op dit moment, terwijl ik dit blogbericht schrijf, vraag ik me af waarom hij de bijzondere voorkeur voor zwart leer heeft... maar goed, das wellicht een ander verhaal).

Kat Von D

Zooooooooo sexy ......

:D

Grmbl

Het kamertje is half donker; buiten is het regenachtig en bewolkt. De muziek van de benedenburen klinkt luid en met een wazige blik kijkt ze naar buiten. Het weer past wel bij haar gemoedstoestand; treurig, eenzaam, donker...

De voordeurbel gaat. Ze loopt naar beneden, maar er staat niemand voor de deur.

?

Ooit...

Ooit zou ik graag een hippie-busje willen.
Het liefst een Vw natuurlijk.
En dan maar touren.
Heeeeeeeeeeeerlijk!



Ga je met me mee?
:D

Tictac tictac

De klok tikt.
Mijn hoofd bonst.
Sssst.


Als je ziek bent, hoor je de klok altijd veel harder tikken dan normaal. Ik weet nog, toen ik vroeger ziek was, mochten wij altijd op de bank in de woonkamer gaan liggen. Dat was een bank met allemaal zo'n ouderwetse figuurtjes erop, en dan ging ik met mijn gezicht richting de rugleuning liggen, en met mijn vingers de lijntjes volgen van die figuren. Daar kon ik uren zoet mee zijn. Ondertussen luisterde ik naar de klok. Zo'n ontzettend grote lelijke klok, die ook extreem hard tikte. Ik voelde me kut door deze bezigheden, want het was nutteloos en ik hoefde er niet bij na te denken. Maar anderzijds voelde ik me ook weer goed, want ze hoorden gewoon bij ziek zijn.

Nu ben ik ziek in mijn eigen huissie. Mijn bank heeft geen lijnen die ik kan volgen. Maar de klok... die tikt net zo hard als die klok van vroeger.

Droom 3

Die ochtend werd ze met een akelig en benauwend gevoel wakker. Ze had gedroomd. En wel over haar auto. Haar voiture. Haar 'Truus'.

Ze zat in de auto, op de autoweg. Ze reed 131 km. Plotseling brandde er een oranje lampje in haar dashboard. Ze had ontzettende moeite om door de drukte heen op de vluchtstrook te komen. Toen dat uiteindelijk gelukt was, bekeek ze het plaatje eens goed wat er op het brandende lampje stond. Het was een soort beige-achtige buis. Ze maakte de motorkap open en ging op zoek naar een beige-achtige buis. Ze vond hem, maar kon totaal niet zien wat er mis mee was. Volgens haar logica blies deze buis warme lucht uit de motor, net zoals bij een wasdroger. Ze besloot de buis eruit te halen en verder te rijden, zo ontzettend belangrijk was hij nou ook weer niet: de lucht zou toch wel uit de motor gaan.

Op de een of andere manier heeft ze ooit een bepaalde angst ontwikkeld voor auto's die het snel begeven. En daar is ze heden ten dagen nog steeds bang voor.

A bag full of stories

Een foto van een dierbare vriend.

Omdat ik hem mis.

Syd i hope you don't mind!

Up deet

Vooruit dan maar, weer een blogbericht.
Omdat het tijd werd, maar ook omdat jij het wil ;)

Ons huis heeft twee nieuwe bewoners. Ze zijn inmiddels vier en een halve week oud en plassen graag op truien en jassen. Oh, vergeten te zeggen: het zijn dieren. Hoewel dat op zich vrij logisch is, want ik kan me niet voorstellen dat een mens graag op truien en jassen plast. Nou ja, je hoeft maar een fetisch te hebben hè... :S Ik maak me zorgen om mijn diertjes, ze hadden zojuist koude pootjes en das geen goed teken. Wordt - hopelijk positief! - vervolgd.

Mijn menu voor vandaag was eigenaardig en bestond uit:
13:30u: chips en water in mijn bed.
15:00u: noodlessoup met groentesmaak, waar ik gewone noodles van heb gemaakt door het water uiteindelijk weg te doen. Het was vies maar ik ben een grote meid dus ik at het braaf op.
19:00u: twee witte broodjes met kaas. Ik had geen andere keus.
23:00u: olijven en chips.

Hm. Gisteravond was ik in een discotheek waar ruzie was. Ik kon niet eens mijn jas ophangen. Want er werd gevochten en mensen keken dreigend. Als mensen dreigend kijken voel ik mij niet prettig. Dan denk ik dat ze dreigend naar MIJ kijken, maar dat is meestal niet zo, hun blik staat gewoon bij iedereen op dreigend. Maar goed. Ik had geen behoefte om door die dreigend-kijkende mensenmassa te lopen dus hield ik mijn jas maar vast. (Normaliter geef ik niet snel op! Maar als er gevaar voor mijn eigen leven is, dan kies ik toch voor mezelf). Vannacht ook nog een stok gerookt. Pff. Nou ja, haha. Drie trekjes (En maar stoer zeggen: "Vannacht ook nog een stok gerookt" :D:D:D). En toen ik wakker werd vanochtend, koppijn natuurlijk. Maar ik was wel blij en gelukkig want er was iemand bij mij die ik leuk vind.

En nu ga ik slapen. Weltrusten.

Vijf cent per minuut

Mannelijke huisgenoot vroeg of ik mee wilde eten. Ik zei ja. We kregen kippenpootjes en friet. Hm, jammie, lekker, daar kon ik me op verheugen. Om 18.15 werd er op mijn deur geklopt: "ETEN!" Mannelijke huisgenoot had een mattie die mee at. Het was gezellig. En het eten smaakte prima. We moesten de botjes bewaren in een bakje. Mannelijke huisgenoot ging die botjes namelijk koken zodat alle zooi eraf zou vallen en het schone botjes waren. Hij en zijn mattie gingen namelijk een horrorfeest organiseren. Ze waren die middag naar verschillende dierenwinkels geweest met de vraag of ze dode kuikentjes konden kopen. De meeste verkopers keken hen verbaasd aan. Uiteindelijk is het na een stuk of 4 winkels toch gelukt. Het plan is om die kuikentjes op sterk water te zetten en dan een felle lamp erachter te plaatsen zodat het akelig lijkt. Leuk he.

Verder heeft ons huis er twee nieuwe aanwinsten bij: een Kapstok en Mezenbollen.
- Kapstok: We zochten een kapstok voor beneden in het halletje. Ik zou wel rondkijken op marktplaats. Totdat ik met mijn verjaardag van een vriend een kapstok kreeg, een supermooie, maar wel in een ontiegelijk lelijke kleur. Maar dan is ie dus bij mij aan het goeie adres, want: VERVEN! Nu is de kapstok lichtroze met lichtoranje en felgroen. Daaroverheen heb ik nog wat witte verf gegooid. Heel leuk resultaat. Vind ik. Nu moet ie nog opgehangen worden. Ben benieuwd hoe lang dat gaat duren :)
- Mezenbollen: Omdat het zo lang vroor en ik aan de zielige vogeltjes moest denken die geen voedsel konden vinden, kocht ik mezenbollen. Deze heb ik op ons dakterras opgehangen aan een touw. Helaas zijn er tot op de dag van vandaag nog steeds geen vogels geweest die ervan gegeten hebben. Tenminste, niet als ik thuis ben. En... sinds gisteren dooit het. Dus. Ik denk maar gewoon: het is goed bedoeld!