Apathie

Het was een zeer vreemde gewaarwording, wellicht veroorzaakt door een bepaalde dosis alcoholische versnaperingen. De vrouw was op een feest waar Vriend ook was. Het was in de buitenlucht, heerlijk. Midden op een straat, bij een kerk. Er waren veel mensen. Gezichten, uitdrukkingen, woorden, zinnen. Links rechts en overal. De vrouw voelde zich een beetje vreemd. Niet lekker, maar ook niet enorm slecht. Beetje van de aarde af. Klein beetje maar. Ze voelde dat haar voeten de grond raakten, maar haar gedachtenwereld was toch iets verder weg. Als mensen tegen haar praatten, reageerde ze kortaf. Ze wilde graag leuk en aardig zijn, en normale antwoorden geven, maar het lukte niet. Ze merkte op dat Vriend al een tijdje weg was en ze wist niet waarheen. Ze belde Vriend. Hij antwoorde niet. Ze raakte lichtelijk gefrusteerd en liet zich opgaan in de menigte.
Opeens zag ze hem. Op ongeveer 5 meter van haar af. Ze ging naar hem toe en zei enthousiast "Hej!". Hij keek op en reageerde niet. Ze zag dat hij bij een kennis stond. Vriend had zijn portemonee in zijn handen en was met kennis over geld bezig. De vrouw voelde haar benen zwak worden en haar zicht werd troebel. Ze ging een paar stappen achteruit en werd langzaamaan boos. Boos, omdat ze dacht dat Vriend met kennis aan het onderhandelen was over harddrugs. Boos, omdat Vriend dus drugs gebruikte. Boos, omdat Vriend dus drugs verkoos boven haar! Ze wilde weg, ze wilde hem slaan, ze wilde breken.
Vriend kwam naar haar toe. Hij zag dat er iets was en vroeg ernaar. De vrouw had tranen in haar ogen en vroeg wat Vriend aan het doen was met kennis. Vriend lachte en vertelde dat hij sterke drank moest kopen voor kennis. Hij gaf de vrouw ook wat. Er viel een grote last van haar schouders af. Ze veegde haar tranen af en Vriend hield haar vast. Hij wist ook dat er soms ietwat vreemde gedachten door het koppie van de vrouw gingen. Dat was soms grappig, soms pijnlijk. Maar altijd oke.