Back to reality

Oke, weer even een serieus blog-bericht. Na alle mooie foto's die ik geplaatst heb, na het schattige mailtje van het kind van mijn toneelgroep, nu weer back to reality, naar mezelf. Ik heb nog niets verteld over Utrecht met Koala, over de mantel, over hoe het met me gaat. Echter dacht ik dat uit mijn vorige twee posts ('Inspiratie' en 'Zooo schattig') wel bleek dat het weer wat beter met me gaat. Want dat is daadwerkelijk zo. 

Utrecht was gaaf. Het was fijn om bij te praten met Koala, om de hele dag met hem door te brengen, om bij hem te zijn. Maar het was ook prettig om afscheid van hem te nemen. Door de dag heen heb ik welgeteld 1 x een moeilijk moment gehad. Toen heb ik mezelf op m'n wangen gebeten en ben ik niet gaan huilen. Verder was het oprecht gezellig. De expo was supermooi, Utrecht was leuk, we hebben gezellig geluncht en nog wat gewinkeld. Ik merk dat ik de mantel om heb gehad die dag, hoewel Koala daar zeker niets van heeft gemerkt. Met name doordat ik de dagen erna geen behoefte had om Koala te whatsappen, bleek voor mezelf dat ik het min of meer aan het afsluiten was. In ieder geval het diepe, emotioneel afhankelijke, contact. Dus gisteren kreeg ik van hem een berichtje dat het stil was aan het ANNanas-front, met een vraagteken. Ik heb gereageerd. Toch hou ik nu bewust een 'onbewuste' afstand tussen hem en mij, dat voelt goed. Ik merk dat ik verder ga met mijn leven. 

Iets anders: 

Mijn mede-blogger Zjoh heeft in een aangeschoten bui een heel eerlijk blogbericht getypt, waarin hij ook te kennen geeft dat zijn geliefde er soms moeite mee heeft dat Zjoh en ik wel eens vriendschappelijk met elkaar afspreken. Ergens had ik dit al zien aankomen, was ik er op aan het wachten. Maar toch is het niet leuk om te horen. Want ik wil niet degene zijn die hier een issue van maakt in de relatie van Zjoh en zijn geliefde. Er hoeft helemaal geen issue te zijn: als zij twee elkaar door en door vertrouwen, dan snapt de geliefde dat het contact tussen Zjoh en mij diep gaat, maar niets met verliefdheid of iets dergelijks te maken heeft. Het is contact dat ook heel apart ontstaan is, ik zou zelfs niet eens meer weten hoe precies! Ik ken Zjoh uit het echte leven, maar op de één of andere manier heb ik hem de link van mijn blog gegeven, is hij gaan bloggen, en delen we sindsdien best veel geheimen met elkaar. Ik moet zeggen dat ik dat wel prettig vind. Hij is een trouwe lezer (wat ik niet van al mijn lezers kan zeggen haha) en geeft eerlijke en fijne reacties. 

Zo, ik ga slapen. Op weg naar dromenland =) 

Zooo schattig =)

Deze mail kreeg ik zojuist van een jongetje, 12 jaar, uit mijn toneel-groep. Een zeer slimme jongen met erg veel fantasie en energie. Zo schattig zeg! 


"Ik ben momenteel weer bezig aan een nieuwe musical, ik heb al mooie schetsen en prototypes voor de kostuums en decor. het is de kleine zeemeermin maar net iets anders:

Plot:

De zeekoning probeert tijdens zijn dagelijkse dochter momentjes de vader-dochter relatie te onderhouden. Maar toch telkens tijdens zijn aardig probeersels gaat het toch over in ik-ik-ik praat. Om het tegendeel te bewijzen moet de dochter naar het land en daar moet een knappe jongen op haar vallen… uiteindelijk vallen alleen drie nerdjes voor haar charme die willen haar al te graag aan de oerdomme strandwacht helpen maar dat gaat niet zonder slag of stoot krijgt ze de knapperd of leid ze een nederlaag tegenover haar ozo eigenwijze vader.

klinkt het goed?

groetjes * "

Inspiratie

Zoals jullie kunnen zien, heb ik mijn favo-inspiratie-webiste van een paar jaar terug weer gevonden! Kan ik echt uren op kijken, heerlijk zeg. Luv it! En momenteel Radiohead op met The king of limbs. Super-avondje! 

Tanx my dear friend

Gisteren was het 5 juni en was het kermis in het dorp. Gisteren heb ik een sollicitatiegesprek gehad. Gisteren ben ik tot een conclusie gekomen. 

Zaterdag op het festival heb ik dus die enorme dip gehad (lees Zebra-petje). Ook zondag heb ik moeten huilen,  maandag kwamen er tranen en ook gisteren was ik emotioneel. Net voor het sollicitatiegesprek kreeg ik namelijk een sms van Koala met daarin enkel de woorden 'toi toi toi'. Dit kan voor menigeen nietszeggend zijn, maar voor mij zorgde het voor een ontzettend vervelend gevoel. Een kwartier voor het sollicitatiegesprek. Koala die aan mij denkt, maar die niet met hetzelfde verlangende gevoel aan mij denkt als ik aan hem. Het feit dat er door dit smsje weer tranen opwelden in mijn ogen, deed mij ineens beseffen dat het contact wat ik nu met Koala heb, misschien toch te close is. Voor Koala is het contact prima, maar ik heb nog gevoelens voor hem die ik niet kan onderdrukken. Als ik contact met hem heb, kan het heel leuk zijn, maar belangrijker vind ik dat het ook steeds weer voorkomt dat ik emotioneel wordt als ik hem zie of spreek. En dit diepe gevoel van pijn in het hart steekt de laatste paar weken steeds vaker op... Zaterdag ga ik met Koala naar een punk-expo in Utrecht. Hier kijk ik naar uit, maar met name alleen om die expositie, en niet perse omdat ik met Koala ga. Nee, dat vind ik juist heel moeilijk. Hoe voel ik me zaterdag, moet ik weer huilen, ga ik het weer missen omdat ik Koala niet aan kan raken, niet vast kan houden, enzovoorts?  

Gisteren op de kermis sprak ik goede vriend Pizza. Pizza is een zeer intelligent persoon, heeft het hart op de allerbeste plek, heeft een enorme ontwikkeling meegemaakt in zijn persoonlijkheid en is opgeleid tot life-coach. Het is jammer dat ik Pizza niet meer zo heel vaak zie, want hij kan mij zeer goede tips en advies geven. Hij kent mij, hij weet hoe hij mij kan coachen, ook al benoemen we het niet zo. Gisteren spraken we over de gevoelens die ik nog heb voor Koala. En wat voor effect het contact dat ik nog met hem heb hier op heeft. Pizza gaf mij het advies om zaterdag, als we naar Utrecht gaan, in gedachten een soort mantel om te doen. Deze mantel zorgt ervoor dat ik mij niet blootgeef, dat Koala niet bij mijn diepste gevoelens kan, niet bij mijn aura. Ik zal het zeker proberen. Ook praatten we over hoe fijn het is om een vaste relatie te hebben, en hoe zeer ik dat kan missen op zwakke momenten. Pizza prees mij juist gelukkig, met het feit dat ik 3 serieuze relaties heb mogen hebben (hm klinkt vreemd) en dat ik daar alleen maar van heb kunnen en mogen leren. Dat het juist hele goeie ervaringen kunnen zijn. Hij vergeleek het met zichzelf, hij is zelf heel erg lang single geweest. Maar ik benoemde dat ik, juist doordát ik die serieuze relaties heb gehad, ik nu ook weet wat ik mis. Pizza snapte wat ik bedoelde, maar hij bekeek alles van de positieve kant en het gesprek heeft me daadwerkelijk een boost gegeven. Mijn ego is weer gestreeld en opgelapt. Ik ben weer sterk. 

Zaterdag ga ik evengoed met Koala naar Utrecht. Ik ga proberen die mantel om te doen. Maar ik ga ook benoemen dat ik hem een poosje niet meer, of in ieder geval minder, wil zien en spreken. Ik kies voor mezelf. 

Zebra-petje

De vrouw was op een festival. Een festival in een weiland. Georganiseerd door een vriendengroep, zonder al te veel financiële middelen. En dat maakte het festival zo bijzonder. Er was dus een weiland, er was een bar gemaakt van hout (pallets, balken, etc.), er waren prullenbakken gemaakt van hout, de wc's waren gemaakt van; jawel, hout. De wc's gingen niet op slot, maar dat was gezellig. De bezoekers moesten eigen drank en voedsel meenemen. Er speelde 5 bands en er was een jam-podium waar iedereen op kon treden die maar wilde. De sfeer was gemoedelijk, men kon zitten, hangen, staan, dansen, liggen, salto's maken, en kletsen. Heerlijk! 


De vrouw en twee vriendinnen streken neer op een dekentje. Er speelde een band, waarvan de vrouw emotioneel werd, daar haar ex-geliefde in die band speelde. Gelukkig had de vrouw een grote zonnebril op en kon ze het één en ander verbloemen. De vrouw en de vriendinnen besloten om mooie jongens/mannen te gaan spotten, minimum leeftijd 20, maximum leeftijd 40. De vrouw zag een hele mooie jongen, leeftijd waarschijnlijk rond 22/23. Hij leek op Heath Ledger. Ze had deze jongen al vaker gezien, en hij was haar opgevallen. Ze deelde dit mede aan de twee vriendinnen. En de rest van de avond werd deze 'Heath' in de gaten gehouden en werd de vrouw telkens aangestoten door de vriendinnen als hij langs liep =) lekker puberaal! Een van de vriendinnen had een andere mooie gast gezien, met een zebra-petje. Voor de vrouw was dat al een afknapper op zich, een zebra-petje. Een zebra-petje kán gewoon niet. Maar de vriendin van het wel grappig. Toen de vrouw en de vriendin later op de avond (lees: enigszins aangeschoten) op zoek gingen naar het zebra-petje, vonden ze hem. Het zebra-petje en zijn vrienden vroegen of ze met hun op de foto wilden, dat was goed. Zo, het eerste contact was gelegd. 


De vrouw had een fles rode wijn, maar deze was inmiddels leeg. En er was niemand anders met rode wijn of een winkel oid in de buurt. Nee, natuurlijk niet, want ze waren in een weiland. Uiteindelijk sprak de vrouw haar ex-geliefde en hij kon thuis wel een flesje wijn meenemen (hij moest nog even naar huis). Zo gezegd, zo gedaan. Komt de ex-geliefde terug met een fles rode wijn, maar... met een kurk. Jawel. Op een festival in een weiland. Uiteindelijk vond de ex-geliefde, na lang zoeken, toch iemand met een zakmes met daar aan een kurkentrekker, en werd de wijn ontkurkt. De vrouw en de ex-geliefde raakten in gesprek, de vrouw raakte zeer geëmotioneerd. Het was fijn om open te praten over gevoelens, maar ook pijnlijk. De rode wijn versterkte de emoties... Plotseling kwam er iemand tussen de vrouw en de ex-geliefde in staan, hij omarmde hun allebei en zei "wat een gaaf festival is dit toch!". Het was Heath! De vrouw lachte door haar tranen heen, en complimenteerde Heath met zijn mooie mondharmonica-kunsten. En de vriendin van de vrouw scoorde die avond twee maal met het zebra-petje. 


Het was een heerlijke dag!