Ontmoeting in de trein

's Middags, 11:30u, trein naar mijn werk. Op het station valt een mevrouw met een rood mutsje me op. Ze ziet er verstrooid uit, maar wel heel mooi. Ze rommelt in haar tas. Ik geniet van de zon. 

Even later vraagt de mevrouw of ze even met mijn mobiel mag bellen, omdat ze haar eigen mobiel vergeten is. Dat mag van mij, ik vind het grappig. De vrouw geeft haar boodschap door en bedankt me hartelijk. We stappen de trein in. 

Dan, een bedreiging met een mes in onze trein. Conducteurs schakelen een arrestatieteam in, die arriveren op het volgende station. Onze trein rijdt niet verder, omdat het wapen gezocht moet worden. Er komt een vervangende trein. De vrouw komt naar me toe en vraagt of ze weer even mag bellen. Ze moet doorgeven dat ze een half uurtje later aankomt op Utrecht CS. Dat vind ik prima. Op station Eindhoven scheiden onze wegen zich, zonder woorden. 

's Avonds, 19:00u. Op station Eindhoven wacht ik op de trein naar huis. Ineens zie ik een rood mutsje, en jawel, het is dezelfde mevrouw als eerder op de dag. Ik lach naar haar, en aan haar reactie te zien herkent ze me ook, en vraagt of ze naast me mag komen zitten. We kletsen wat. Ook in de trein zitten we naast elkaar. Ze vertelt en vertelt, ik ontvang en geef weinig, maar het is mooi. 

Ik schat haar rond de 66 jaar. Ze vertelt dat ze bij Amnesty werkte, vertelt waar ze woont, dat ze in 'de vrouwenraad' (?) heeft gezeten, en een erg actief leven heeft. Ze corrigeert zichzelf en zegt 'had'. Er is iets gebeurd in haar leven waardoor alles even in wat rustiger vaarwater gekomen is, maar dat terzijde. Ik ben niet eens nieuwsgierig naar wat er gebeurd is, ik vind het leuk om vanalles van haar te horen. Uiteindelijk komt het toch ter sprake. Ze vertelt het zelf. Haar zoon, 33 jaar, is afgelopen november om het leven gekomen door een koolmonoxide-vergiftiging. Zie dit artikel . Een ontzettend heftig verhaal. De vrouw huilt zachtjes naast me in de trein. Ik blijf rustig, zeg af en toe iets, maar weinig. 

Ik vind het fijn dat ze naast me huilt. Later praten we over het starten van een nieuw leven, van proberen te genieten van kleine dingen, maar ook van de pijn die ze blijft voelen. Het is een heftige gebeurtenis, vertelt een kalm gesprek met diepe emoties. Op ons station van bestemming wenst ze me heel veel succes in de toekomst. Ik wens haar sterkte met het verwerken van het verlies. 

Jammer, ik wou eigenlijk het volgende zeggen: "Francien, ik wil je bedanken voor je prachtige verhaal. Ik vond het fijn om naar je te luisteren, om te horen wat voor een mooi mens jouw zoon was, om te zien hoe erg jij van hem geniet en ook hoeveel pijn je hebt nu hij er niet meer is. Het is nog zo kort geleden, maar jij gaat er op een hele knappe manier mee om. Huil maar als je wil, lach als het lukt. Probeer te genieten van je kleindochter, geef haar de liefde die je niet meer aan je zoon kunt schenken. En ga inderdaad schrijven. Dat voelt prettig. Francien, het ga je goed." 

It's only words

Eigenlijk...

Ze is aan het daten geslagen. 
Nee, ik begin deze post even opnieuw. 

Ze heeft zich aangemeld op een datingsite. Ja, zo klopt het. Ze is nieuwsgierig. Ze wil niet gaan daten want daar houdt ze niet van. Het lijkt haar wel leuk om nieuwe mensen (lees: mannen) te leren kennen. En als ze een man dan écht uit de grond van haar hart superleuk vindt, dan wil ze er best eens over nadenken om die persoon te ontmoeten. Maar wel op een chille plek. En niet getiteld als 'date'. Want nee, bah. 

Ze had zich eerst aangemeld als niet-betalend-lid. En dat was prima. Ze kreeg dagelijks nieuwe 'matches' en kon foto's bekijken en informatie lezen. Ze kon dingen 'liken' van de 'matches' en verder niets. Dat was goed. Maar toen zag ze S. uit E. (32) voorbijkomen. Hij was interessant! Had leuke antwoorden op de vragen gegeven, grappig, slim, een man met diepgang en humor. En een paar dagen later was daar M. uit W. (34), en hij was nog interessanter! Tikkeltje mysterieus, maar met overduidelijk passies in zijn leven. Enkele passies die zij ook heeft. Dus toen dacht ze: Eigenlijk wil ik toch wel contact maken met deze mannen... Alleen twijfelde ze over het inschrijfgeld. Ze vroeg een paar vrienden om advies. Allen zeiden ze dat ze het gewoon moest doen. Dus vandaag was het zover, ze is full-member. Reden voor een feestje dus daarom drinkt ze nu rode wijn. Ze heeft ook gelijk de stoute schoenen aangetrokken en zowel S. uit E. als M. uit W. een persoonlijk berichtje gestuurd. Nu is het afwachten...

(Nog even terugkomend op "Blijf je slapen?": De vrouw dacht de eerste paar dagen van de week aan Vrijgezelle Vriend. Maar meer in de vorm van 'wat moet ik hiermee?' dan 'oh wat leuk en spannend!'. Er ontbrak enthousiasme in haar gedachten en gevoel en sinds ze dat geconcludeerd heeft, is Vrijgezelle Vriend weg uit haar gedachten...) 

Proud

Vanochtend ben ik bezig met leuke dingen. Dat durf ik echt te zeggen uit de grond van mijn hart. Creatieve bezigheden waar ik mijn gevoel in kwijt kan.

Twee jaar geleden en vier jaar geleden heb ik een script geschreven voor het toneel-gedeelte van een dans-musical, en deze musical ook geregisseerd. Na die laatste musical heb ik afscheid genomen van de betreffende vereniging, maar ze hebben me dit jaar weer benaderd om het script voor de musical van 2013 te schrijven. Dus ik heb vanochtend een moodboard gemaakt, een concept verhaal geschreven, erg leuk! Morgenavond heb ik hier een vergadering over, ben benieuwd wat men er van vindt. 

Daarnaast ben ik bezig met het schrijven van persberichten voor het toneelgroepje (13 pubers) dat ik regisseer. In mei hebben we voorstellingen en het wordt nu wel tijd om aan de PR te gaan werken. Bovendien heb ik dit toneelstuk samen met een speler geschreven en moet het nog wat bijgeschaafd worden. Ook hartstikke leuk! 

Over een half uur ga ik met de trein naar mijn werk. Andere dingen doen. Met kinderen werken, interessante kinderen met ernstige gedragsproblemen. 

Maar ik kijk uit naar de script-vergadering van morgen! 

"Blijf je slapen?"

Het was druk in de kroeg. Er waren eigenlijk teveel mensen in een te kleine kroeg. Warmte, rode wangen, trage bediening. Maar het was erg gezellig. Er werd gepraat, gelachen, gedronken. De vrouw was met twee vriendinnen van haar, de echtgenoten van die vriendinnen en nog twee vrijgezelle vrienden van de echtgenoten. Een niet alledaagse samenstelling van een groepje mensen, maar wel een leuke samenstelling. 

Het gegeven dat Vrijgezelle Vriend nummer 1 zou komen, verheugde de vrouw. Ze vond het altijd gezellig met deze man. Hij heeft humor, en twinkeloogjes, dat vind de vrouw leuk. Ze heeft ook ooit gevoelens van kriebels gehad bij deze man. Alleen had de vrouw toen een vriend. Dus daar heeft ze nooit meer iets mee gedaan. Nu is Vrijgezelle Vriend een soort 'goede kennis' van de vrouw geworden, hij was afgelopen jaar ook op haar tuinfeest. Ze zien elkaar niet vaak, áls ze elkaar zien is het met uitgaan, en dan is het altijd tof. Oprecht leuk en gezellig en soms zelfs een beetje uitdagend. Maar de vrouw kan Vrijgezelle Vriend nooit goed peilen, en ze kan haar eigen gevoel over hem ook niet meer peilen. Ergens vindt ze hem aantrekkelijk en interessant, maar ook ergens zit een gevoel van angst. Ze heeft laatst nog tegen een vriendin gezegd, dat als Vrijgezelle Vriend wat beter zijn best zou doen, ze wel iets met hem zou willen doen (de lezer mag dit zelf creatief invullen).  

Na een aantal speciaal biertjes voor de mannen en rode wijn voor de vrouw, zei het merendeel van het gezelschap dat ze naar huis gingen. Het was geen vreemd keuze, aangezien het toen ongeveer half 2 's nachts geweest moet zijn. De vrouw voelde dat zij nog niet naar huis wilde. Tegelijkertijd wist ze dat Vrijgezelle Vriend ook nog niet naar huis zou gaan. Dat was wel ongeveer de belangrijkste reden van haar om te blijven, want als er niemand van het groepje meer zou blijven, zou de vrouw ook overstag gaan en op haar fiets stappen. De vrouw voelde zich goed en voelde dat ze straalde. 

Vrouw: "Ik? Ik blijf nog wel even! Wat jij, Vrijgezelle Vriend?" 
Vrijgezelle Vriend: "Haha, ja zeker blijf ik ook nog!" 
Afscheid van de rest, daaaaag, doei, weltrusten, veel plezier nog he, knipoog. 

Opeens stond er niet alleen een glas rode wijn (nummer 8? 9?) en een glas water voor de vrouw op tafel, maar ook een glas Baileys on the rocks. De vrouw keek wat verbaasd, maar Vrijgezelle Vriend was de boosdoener. Ze proostten samen op een leuke avond. Na deze drankjes allemaal genuttigd te hebben, en onder andere gesprekken gevoerd te hebben over het vermeende fortuin van Vrijgezelle Vriend - jammer dat de vrouw altijd de onbelangrijke onderwerpen onthoudt - kwamen er weer twee Baileys on the rocks op tafel te staan. De kroeg was inmiddels zo goed als leeg. Er zaten nog 4 mensen aan de bar, waaronder De Muzikant (lees: De muzikant), en hij speelde juist op dat moment op zijn gitaar. De vrouw maakte nog een praatje met de muzikant (alcohol, praatgraag, zelfverzekerd, enthousiast, irritant?) en zei tegen de barman dat ze graag wou betalen. "Jouw rekening is al betaald, door hem," zei de barman lachend, wijzend naar Vrijgezelle Vriend die buiten stond te roken. De vrouw was verbluft. Ze stond perplex. Lachte wat naar de barman, en vroeg zich af wat dit toch allemaal te betekenen had. 

Omdat de kleine kroeg ging sluiten, liepen Vrijgezelle Vriend en de vrouw naar het naastgelegen etablissement. Helaas, ook dat was gesloten. Het was ondertussen half 4 's nachts, en Vrijgezelle Vriend en de vrouw hadden nog niet genoeg van elkaars gezelschap. Dus ze besloten naar een stomme hippe bar te gaan, waar allemaal pubers van 17 jaar rondhingen, en die vreemd opkeken naar deze twee nieuwelingen die om half 4 's nachts nog de bar binnenkwamen. De vrouw dronk rode wijn, Vrijgezelle Vriend dronk bier, maar het was toch het laatste drankje. De vrouw dacht dat Vrijgezelle Vriend aan haar vroeg of ze wou blijven slapen, maar ze antwoordde niet. Ze dacht Wat zegt hij?! Nee dit zei hij niet. Nee ik ben echt super dronken en ik hallucineer ofzo en als hij wel echt zou vragen zou ik geen antwoord weten. 

Samen liepen ze richting het huis van Vrijgezelle Vriend, omdat de vrouw daar toch langs zou komen als ze naar huis fietste. En weer vroeg Vrijgezelle Vriend of de vrouw niet heel misschien wou blijven slapen? De vrouw dacht na, in hoeverre dat nog mogelijk was met haar dronken hoofd en lijf. Ze voelde dat ze bijna moest kotsen. De combinatie van Baileys met pak 'n beet 1,5 fles rode wijn was toch niet echt heel prettig voor haar maag. Ze praatte er een beetje overheen en lachte maar hard. 

Want lachen, dat doet ze graag met Vrijgezelle Vriend. 

De vrouw fietste naar huis. 

Mode-politie

De vrouw was op een feestje. Op dat feestje speelden een viertal bands in het genre garage-rock. Daar houdt de vrouw van. Lekkere gitaarmuziek, raggen! Ze was op het feestje met wat bekenden en vrienden. Niet zozeer vrienden die dichtbij haar staan, maar meer uitgaans-vrienden. Prima dus om een avondje mee te spenderen. 

Het oog van de vrouw viel op een meisje. Het meisje was klein van stuk, had lange donkere halen, rode lipstick. Op zich een leuk meisje om te zien. Maar waar de ogen van de vrouw op gefocust bleven, was de broek van het meisje. Het was een zwart-witte gestreepte broek, zie foto.

 

Het zag er gewoonweg NIET UIT. Het meisje had behoorlijk stevige benen, zeg maar gerust dikke  benen. Deze broek benadrukte die volle benen en maakte het meisje echt niet mooier. Zelfs lelijk en misschien wel vadsig. Een rolmops. De vrouw kon haar ogen er niet van af houden. Ze vroeg aan Leuke Kennis, een man die ergens wel van mode houdt ofwel hier een duidelijke eigen mening over heeft, wat hij van de broek van het meisje vond. Hij begon te lachen en zei gelijk dat hij het spuuglelijk vond, dus de mening van de vrouw en Leuke Kennis kwamen overeen. Leuke Kennis zei: "Hej, dit is leuk, kom, we gaan meer mensen beoordelen." Dus keken Leuke Kennis en de vrouw rond, en pikten her en der in de zaal wat opvallende mensen er uit met hun ogen en gaven hun uitgesproken mening. 

Een paar beoordelingen van deze mode-politie: 
* "Hm, ik denk dat hij zijn kleding laat keuren door zijn moeder. Hij heeft natuurlijk ook geen oudere zussen maar alleen twee oudere broers die ook geen smaakvolle kledingsmaak hebben. En zijn moeder snap het niet helemaal." (Jongen, wit shirt met v-hals met print, te groot zwart colbertjasje eroverheen.) 
* "Haar jurk is echt supergaaf! Het staat haar heel erg mooi. Alleen in combinatie met die schoenen is het toch een beetje jammer. Ze krijgt een 9." (Meisje, hele lange grijze jurk met lange mouwen, lage zwarte schoenen. Meisje zei uiteindelijk zelf nog tegen de vrouw dat de moeder van het meisje vond dat de jurk op een pyjama leek.)
* "Sja, zijn bloesje past bij hem, maar het is verder niks speciaals. Het past bij mensen met een saaie kledingstijl." (Jongen, roze bloes met omgeslagen mouwen, de voering was wit met zwarte print.) 
* "Het lijkt haar totaal niet te boeien wat ze aanheeft, denk dat ze zomaar iets uit de kast heeft geplukt." (Meisje, strakke spijkerbroek, zwarte shirtje en beige vestje." 

De vrouw vroeg nog aan Leuke Kennis wat hij nou eigenlijk van haar legging vond, aangezien ze een behoorlijk opvallende legging aan had. Een tie-dye legging, zwart wit, zie foto. 

Zoals je ziet had de vrouw er een zwart kort broekje en een wijdvallend zwart shirt. Grove zwarte schoenen met zwarte beenwarmers. Leuke Kennis zei "Ja maar jij hebt altijd stijlvolle kleding aan, jij hebt dat gewoon in je. Dus ook dit is kei goed." De vrouw glimlachte, voelde zich gevleid. 

Leuke Kennis en de vrouw spraken af om binnenkort op een vierdaags festival in de buurt een soort van mode-politie te gaan spelen, en in het dagelijkse krantje wat uitgegeven wordt op het festival een stuk hier over te schrijven. Leuk, de vrouw kijkt er naar uit!