Ontmoeting in de trein

's Middags, 11:30u, trein naar mijn werk. Op het station valt een mevrouw met een rood mutsje me op. Ze ziet er verstrooid uit, maar wel heel mooi. Ze rommelt in haar tas. Ik geniet van de zon. 

Even later vraagt de mevrouw of ze even met mijn mobiel mag bellen, omdat ze haar eigen mobiel vergeten is. Dat mag van mij, ik vind het grappig. De vrouw geeft haar boodschap door en bedankt me hartelijk. We stappen de trein in. 

Dan, een bedreiging met een mes in onze trein. Conducteurs schakelen een arrestatieteam in, die arriveren op het volgende station. Onze trein rijdt niet verder, omdat het wapen gezocht moet worden. Er komt een vervangende trein. De vrouw komt naar me toe en vraagt of ze weer even mag bellen. Ze moet doorgeven dat ze een half uurtje later aankomt op Utrecht CS. Dat vind ik prima. Op station Eindhoven scheiden onze wegen zich, zonder woorden. 

's Avonds, 19:00u. Op station Eindhoven wacht ik op de trein naar huis. Ineens zie ik een rood mutsje, en jawel, het is dezelfde mevrouw als eerder op de dag. Ik lach naar haar, en aan haar reactie te zien herkent ze me ook, en vraagt of ze naast me mag komen zitten. We kletsen wat. Ook in de trein zitten we naast elkaar. Ze vertelt en vertelt, ik ontvang en geef weinig, maar het is mooi. 

Ik schat haar rond de 66 jaar. Ze vertelt dat ze bij Amnesty werkte, vertelt waar ze woont, dat ze in 'de vrouwenraad' (?) heeft gezeten, en een erg actief leven heeft. Ze corrigeert zichzelf en zegt 'had'. Er is iets gebeurd in haar leven waardoor alles even in wat rustiger vaarwater gekomen is, maar dat terzijde. Ik ben niet eens nieuwsgierig naar wat er gebeurd is, ik vind het leuk om vanalles van haar te horen. Uiteindelijk komt het toch ter sprake. Ze vertelt het zelf. Haar zoon, 33 jaar, is afgelopen november om het leven gekomen door een koolmonoxide-vergiftiging. Zie dit artikel . Een ontzettend heftig verhaal. De vrouw huilt zachtjes naast me in de trein. Ik blijf rustig, zeg af en toe iets, maar weinig. 

Ik vind het fijn dat ze naast me huilt. Later praten we over het starten van een nieuw leven, van proberen te genieten van kleine dingen, maar ook van de pijn die ze blijft voelen. Het is een heftige gebeurtenis, vertelt een kalm gesprek met diepe emoties. Op ons station van bestemming wenst ze me heel veel succes in de toekomst. Ik wens haar sterkte met het verwerken van het verlies. 

Jammer, ik wou eigenlijk het volgende zeggen: "Francien, ik wil je bedanken voor je prachtige verhaal. Ik vond het fijn om naar je te luisteren, om te horen wat voor een mooi mens jouw zoon was, om te zien hoe erg jij van hem geniet en ook hoeveel pijn je hebt nu hij er niet meer is. Het is nog zo kort geleden, maar jij gaat er op een hele knappe manier mee om. Huil maar als je wil, lach als het lukt. Probeer te genieten van je kleindochter, geef haar de liefde die je niet meer aan je zoon kunt schenken. En ga inderdaad schrijven. Dat voelt prettig. Francien, het ga je goed."