Vandaag was ik bij mn ouders thuis koffie drinken en lunchen. Mijn vader klaagde dat hij zich al zeker een week niet goed voelde: duizelig, misselijk, soms werd het zwart voor zijn ogen. Nee, het was zeker geen griep, het was wat anders, zei hij. Hij zat gewoon niet lekker in zijn vel. Was de afgelopen week al 2 kilo afgevallen (hij weegt 69 bij 1.80!). Had pijn in zijn rug, armen, nek. Ik dacht: spanning? Wij, zijn dochters, zeiden dat hij de huisarts maar snel moest bellen. Maar dat wilde hij in de eerste instantie niet. Hij wuifde het weg. Durfde het niet denk ik. Hij zei: "Je weet toch wel dat er maar één ding is waar ik meteen aan denk." Hij kon het woord gewoon niet uitspreken, het woord waar zijn vader een zijn oudste broer aan zijn overleden, kanker. Ik weet het goed, als mijn vader ziek is, dan is hij meteen bang dat hij het ook heeft. Het is een angst die hij heeft gekregen toen zijn broer hieraan is overleden, en een angst die volgens mij nooit meer weg gaat. Daarom durft hij ook nooit de huisarts te bellen. Gelukkig hebben we mijn vader vanochtend zo ver gekregen om toch te bellen. Hij kon er voor de middag nog terecht.
Tijdens de lunch zei hij dat hij een hoge bloeddruk had, en dat er voor de zekerheid bloed was geprikt. Verder dacht de huisarts dat het stress was. Ze kon het al merken aan de manier waarop mijn vader sprak. Ook op zijn werk loopt het niet lekker (***). Dus de grootste zorgen liggen waarschijnlijk daar. Ik vind het sneu voor mijn vader. "Ik meld me donderdag ziek," zei hij. Ik zei: "Dat zou ik ook doen. En daarna snel een gesprek aanvragen met je baas." Hij keek twijfelend.
Mijn vader wordt komend jaar zestig jaar. Hij moet nog 34 maanden werken en dan kan ie stoppen. Ik maak me wel zorgen, hoop niet dat hij overspannen thuis komt te zitten. Als iemand enig idee heeft hoe ik hem kan helpen... Ik weet het zelf ook niet goed. Ik heb een goeie band met mijn vader hoor, maar wel vrij oppervlakkig. We praten nooit over gevoelens of iets dergelijks, die kent hij niet eens volgens mij.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Over mij
- ANNanas
- Dingen uit mijn leven, die ik wil delen met jou. Wie ben ik? Wie ben jij? Soms weet ik het ook niet helemaal. Twijfels, altijd weer die twijfels. Verhalen en gebeurtenissen, mooi maar ook minder mooi. Just read my words, just enjoy my blog :)
1 opmerking:
Hey meid! Klinkt allemaal niet errug plezierig. Wat betreft je vader en gevoelens; ik weet wel zeker dat hij ze kent. Ik en mijn vader hebben net zo'n band, en sinds dat hij eerder dit jaar met kanker is gediagnosticeerd, denk ik veel aan hem en over hem. Na alles wat er dit jaar gebeurd is, kan ik zelf beter mijn gevoelens uitspreken. Ik was daar zelf ook niet altijd een held in. En zelfs nu heb ik nog steeds niet echt met mijn vader daarover gepraat, maar ik weet wel dat ik het nu kan en dat ik het ook gewoon zal doen. En hetzelfde wil ik jou meegeven: gewoon doen. Praat erover, ook al is hij in het begin errug terughoudend of wat dan ook. Want uiteindelijk is dat ook het enigste wat je voor hem kunt doen als dochter: er voor hem zijn, met hem praten, en hem laten weten dat je van hem houdt.
Komt goed!
xxx
Een reactie posten