Laten we maar springen

Twee weken terug begonnen met een nieuwe baan. Na 1,5 jaar gehobbeld te hebben van de ene baan naar de andere, allemaal niet passend bij mij en wie ik ben en wat ik wil, heb ik nu gelukkig toch iets gevonden wat iets meer in die richting komt. Eindelijk :)
Maar, tis heavy shit mensen. Echt waar. Ik werk met kinderen met, zoals het officieel genoemd wordt, een licht verstandelijke beperking (LVG). Dat wil zeggen dat hun IQ tussen 70 en 85 is, maar op het eerste gezicht is er niets aan hen te zien en zijn ze precies zoals ieder ander kind. Naast het benedengemiddelde IQ hebben ze gedragsproblemen, en daarvoor komen ze bij ons in behandeling. Na schooltijd. Toch kan ik hier - ooit - fulltime gaan werken, want je bent zo belachelijk veel tijd kwijt met vergaderen, verslagen, behandelplannen, telefoontjes, mails beantwoorden et cetera. Maar het is leuk en zeer interessant! Ook heftig, want ik heb nog nooit zo dicht bij die bewuste kant van de samenleving gestaan. Als je leest wat sommige van die kids mee hebben gemaakt... dan wordt je echt niet blij. Dan denk je: in wat voor kutwereld leven wij?

Me = finally happy with ma job :D