Wijsheid

Het was zondagavond. Ze was op de kermis, waar ongeveer alle dorpsgenoten, vrienden en kennissen waren. Ze had het niet naar haar zin, ze kwam niet in de flow. De biertjes smaakten niet lekker, de gesprekken kwamen niet op gang, ze had een gevoel dat ze niet op de juiste plek was. Ze besloot om naar haar gevoel te luisteren, en om in haar eentje naar de bioscoop te gaan. Dit beviel heel goed. Anoniem. Niemand waar ze rekening mee hoefde te houden. Ze hoefde niet te praten, niet te delen, niet voor een ander te denken. Alleen zij. Alleen de vrouw. 

Het was maandagavond. De vrouw had het gevoel dat ze op weg was naar een sollicitatiegesprek. Ze wist dat het belangrijkste van de avond was dat ze zichzelf was. Maar ook voelde ze haar hart bonzen. Klamme handen. Zonnebril op, zonnebril af. In werkelijkheid stond ze te wachten op een onbekend persoon. Ze had een afspraak met iemand die ze nog nooit live ontmoet had. Wel via whatsapp regelmatig gesproken, en eerst ook via een datingsite. Jawel. Die contacten verliepen erg leuk, waardoor een ontmoeting een logisch gevolg was. En de ontmoeting volgde die avond... Na een paar wijntjes vond de vrouw het leuker. In het begin was het te ongemakkelijk voor haar. Drie praatte veel, voor haar was het vreemd om zoveel te praten, om geen moment van stilte kunnen ervaren. Zij houdt van stilte, zo erg, dat ze het tijdens de date miste. Bovendien had ze het gevoel dat ze zichzelf moest bewijzen, wat een onnatuurlijk gevoel was. Het werd toch een gezellig avond, want na de fles wijn die ze gedeeld hadden dronken ze nog een extra glaasje. De vrouw had oprechte interesse voor Drie. Maar haar gevoel kon ze niet toelaten. Ook in de dagen na de date was haar gevoel even kwijt. Ze wist niet zo goed waar ze het zoeken moest. Maar dat was niet vervelend. Dat was goed. 

Het was woensdagavond. De afspraak met de wandelcoach was gepland in een bos. De vrouw was ontspannen toen ze de wandelcoach ontmoette. Vertelde haar verhaal, vertelde haar visie, stelde haar vragen. De wandelcoach liet haar toe, stimuleerde haar om te vertellen, maar leerde haar ook dichter bij haar gevoel te komen. Want dat is het punt waar de vrouw zich op dit moment in ontwikkelt. Gevoel. De wandelcoach vertelde dat de vrouw goed op weg was om zichzelf persoonlijk meer te ontwikkelen. Ze vond de vrouw een wijs persoon. Voor de vrouw voelde deze avond als een bevestiging. Een bevestiging van dat ze zelf, in haar eentje, op de juiste manier bezig was om zichzelf te leren kennen. Iets wat ze van tevoren al had gedacht, maar waarvoor ze misschien toch even de mening voor nodig had van een 'professional'. Het voelde als een 'GO!' 

Wat is de wereld mooi, en wat is een mens toch een mooi en interessant wezen. Schouderklopje voor mezelf, ik vind mezelf mooi!