Stap voor stap

Niet alles gaat zoals je hoopt dat het zou gaan. Maar toch heb je er vrede mee. 

De auditie was bijvoorbeeld heel erg leerzaam voor mij. Het was een behoorlijke stap om in mijn eentje iets te ondernemen, om me helemaal te geven voor een groep onbekende personen. Het was een erg leuke avond en ik heb genoten. Het bericht vandaag dat ik niet door ben kwam voor mij niet onverwacht. De feedback op mijn solo was positief, alleen was mijn spel nog te klein en ingetogen. Ook dat is niet nieuw, maar wel een bevestiging van mijn gevoel. Bovendien heeft deze auditie me doen beseffen dat ik het zelf erg lekker vindt om fysiek theater te spelen, dus heb ik zojuist een mail gestuurd naar een organisator van een cursus hier in de buurt. 

Volgende week heb ik een afspraak met een wandelcoach. Ik moet weten waar ik naar toe moet met mijn leven. Heb trouwens wel het gevoel dat ik lichtelijk in de buurt van een pad aan het geraken ben, wat heel goed voelt. 

Wat ook niet helemaal loopt zoals ik gehoopt had, maar wat nu toch wel goed voelt, is het contact met De Vreemdeling. De afstand waarborgen lukte niet gelijk. Ik bleef gevoelens voor hem hebben. Weer besproken, elkaar een paar weken niet gezien. En nu ben ik gaan beseffen dat mijn gevoelens voor hem eigenlijk niet heel diep zaten. Want hoe minder ik hem zag en sprak, hoe verder mijn gevoelens wegsijpelden. Stukje bij beetje verdwenen ze. Ik hoefde er niet eens zelf actief aan te werken. En laatst sprak ik De Vreemdeling weer live, en toen voelde het zelfs even raar om hem weer te zien. Niet vervelend, maar onwennig. Ik voelde me even ongemakkelijk. Omdat ik mezelf niet meer blootstelde aan hem. Maar ik heb er vrede mee, het is makkelijker zo. Wie weet kunnen we vrienden zijn, ik weet het niet, we zullen het zien in de toekomst. Verder blijf ik erbij, dat als zijn leven anders in elkaar zou zitten, we zeker een hele goeie match zouden zijn... Maar dat is eenmaal niet! 

Hoppa, weer een paar stapjes verder! ANNanas gaat lekker slapen nu.