Zie je wel...

Wat wil ik met mijn leven, wat wil ik met mezelf, wat wil ik met de liefde? Wat wil ik nou eigenlijk? WAT WIL IK? Die vraag die telkens weer terug komt... soms vallen er dingen op zijn plek, heb ik het gevoel dat ik een goeie richting op ga. Maar soms ook loop ik een beetje vast. Wil ik dingen, maar weet ik niet wat ik wil en hoe ik dan toch in godsnaam bij een antwoord kan komen. Zoals nu. Weer. Altijd maar weer.  

Het liefst ga ik ergens voor, wil ik me helemaal voor iets geven, alles. Voor een nieuwe baan, een nieuwe opleiding, een nieuwe liefde, een nieuw huis. Alles nieuw. NIEUW, onbekend, spannend, fris, energiek. Ik heb behoefte aan vernieuwing. Terwijl ik tegelijkertijd heel erg vasthoud aan alles wat ik op dit moment heb, mijn zekerheid. 

Eerst was er een mogelijke nieuwe opleiding, interessant, passend, goed gevoel, super enthousiast, maar dat enthousiaste gevoel is een beetje gedempt. Waarom, geen idee. Toen was er een nieuw huisje, meteen contact gelegd, maar ook dat ligt sindsdien stil. En dan was er ook op het werk een tijdelijke verandering van locatie en dus een ander team, wat vandaag ook terug is gedraaid naar een veel kortere periode... Afgelopen jaar vol goede moed met een vriend een theatergroepje opgezet, paar optredens gehad, maar ook weer afgekapt... Ontbreekt het mij aan doorzettingsvermogen, daadkracht? Neen, dat gevoel heb ik niet. Maar wat dan? Waar ligt mijn passie? Wie is ANNanas? 

En dan is er ook nog de liefde... Waar ik vroeger veel te snel verliefd werd op een persoon, heb ik mezelf geleerd dat gevoel niet te snel meester van me te laten maken. Afstand, weinig gevoel, onderdrukken. Mezelf niet te snel blootgeven over mijn gevoel. Want telkens weer krijg ik de deksel kei hard op mijn neus. Drie serieuze relaties, allemaal beëindigd. Maar.... nu begin ik het toch wel te missen. Een vriendin confronteerde me afgelopen weekend met de vraag "Heb je zelf geen behoefte aan iemand waarbij je je eigen gevoel kwijt kan?" JA natuurlijk heb ik daar behoefte aan. Soms denk ik er niet over na, en besef ik het niet. Speelt het even niet in mijn leven, ben ik veel meer met andere dingen bezig. Leuk, prima, rust. Maar hoe graag zou ik een mens ontmoeten waar ik alles waar ik mee zit tegen kan vertellen, die me lief en mooi vindt. Ik kan wel tegen mezelf zeggen in de spiegel 'je bent mooi' en dat doe ik ook soms, maar als die woorden oprecht uit het hart van een ander komen.... dat is toch anders. 

Morgen heb ik een afspraak met een persoon die ik leuk vindt. Methylfenidaat zal ik hem maar noemen, ja, die persoon van dat stukje met die traan. Die zijn verhaal tegen mij heeft verteld. Die ik leuk vind. Maar waar ik ook bewust een soort afstand bij hou. De uitnodiging voor deze afspraak kwam van zijn kant, het verraste me, ik had het niet verwacht. WANT ik verwacht natuurlijk altijd maar weer een afwijzing. Want zo gaat het normaliter in mijn leven. Dus ik duw een positieve verwachting maar weg. Want dan gaat het makkelijker. Zelfbescherming ten top. 

Ook nu wacht ik tot morgenavond op een afwijzend appje.... En als het dan zover is, zucht ik diep, en denk ik 'Zie je wel....' En ga ik weer fluitend verder met iets anders. Want heej, mijn leven is leuk en goed en fijn. 

Haha, leuke contradictie.... =)