Kaders

Er zijn een aantal gedachtes die de er vandaag door me heen gingen en die ik graag wil vertellen. Ik dacht er aan hoe mooi vriendschap is. De afgelopen maand heb ik veel tijd gespendeerd met een aantal personen om mij heen, waar ik normaal gesproken misschien minder tijd mee door zou brengen of anders de tijd mee zou spenderen. Het zijn vooral gesprekken geweest (zowel live als via social media) waar ik energie in heb gestoken maar ook veel positieve energie uit heb kunnen halen. Ik heb een aantal mensen om mij heen beter leren kennen, en daardoor ben ik ze ook meer gaan waarderen. Puur om wie ze zijn, maar ook om hoe ze in het leven staan, om hoe ze met bepaalde dingen omgaan die momenteel in hun leven spelen. Maar ook waardeer ik hoe ze mij de juiste vragen stellen zodat ik tot nadenken kom, hoe ze mij inzichten geven om te reflecteren op mezelf. Want dat heb ikzelf vooral de afgelopen twee dagen nodig gehad. Mijn leven loopt momenteel voor een buitenstaander 'op rolletjes', maar mijn eigen gevoel spreekt dat tegen. Hoewel ik het afgelopen half jaar volmondig heb gezegd dat ik gelukkig ben, is er toch al geruime tijd een zoektocht gaande in mijzelf, naar wie ik ben en naar wat ik wil (zie ook "Leegte"). Om mezelf goed te leren kennen moet ik een confrontatie met mezelf aangaan. Met de manier waarop mijn leven op dit moment in elkaar steekt, zal ik die confrontatie niet kunnen aangaan. Ik geniet van de dingen die ik doe, maar niet op de juiste manier: ik race door het leven heen en ben me te weinig bewust van alles wat ik doe, van waarom ik het doe en wat het voor me betekent. Een agenda die constant volgepland is van uur tot uur, eten wat ik met regelmaat in een kwartier doe of aan de computer op mijn werk, sociale contacten inplannen, geen tijd hebben voor spontaniteit maar alles willen vastzetten. Voorheen kon ik niet omgaan met een leeg weekend, waarin ik niets had gepland. Waar ik precies bang voor was kan ik nog steeds niet pakken, maar ik weet wel dat ik nu probeer om juist niet teveel te plannen maar van het moment zelf uit te gaan. Waar heb ik op dat moment behoefte aan, wat komt er op dat moment op mijn pad, waar kies ik voor?

Het racen moet stoppen. Het racen is energiek, maar zonder racen ben en blijf ik evengoed een energiek persoon. Het gaat er om dat ik rust ga vinden, op meerdere manieren. Ik wil een minder volgepland leven, waardoor ik letterlijk wat meer 'open' momenten heb. In die momenten moet ik op zoek naar rust in mezelf. In die rust kan ik proberen meer naar mezelf te luisteren en uiteindelijk bij mijn diepe verlangens komen. Ik wil vaker in mijn eentje gaan wandelen, want op die momenten kom ik tot mezelf. Ik ga proberen om te leren mediteren, waarin ik mijn gedachten allemaal kan stoppen of tegenhouden en me kan focussen op mijn inner self. Met het regisseren van de puber-toneelgroep ga ik stoppen, omdat ik heb gemerkt dat ik het heel lastig en ook niet prettig vind om te werken binnen zoveel kaders. Ik kan niet veel met kaders, ik kom niet tot ontplooiing binnen kaders. Mijn dosis creativiteit en fantasie is enorm, maar komt er niet uit. Ik voel overal grenzen en beperkingen. Dit vind ik zelf een hele mooie ontdekking, ben me er nooit zo bewust van geweest maar nu krijg ik steeds meer tekens die hier op duiden. En in mijn gehele leven 'wat op rolletjes loopt' zit ik een beetje vast in die kaders. Dus ik ga op zoek naar de kaders en proberen om er deurtjes in te maken. Deurtjes naar mezelf.

Ik merk dat ik steeds dichter naar mezelf toe groei.

(Vriend Pizza, Mooie Vrouw, De Vreemdeling, E., C., M., G., bedankt!)