Zie je wel...

Wat wil ik met mijn leven, wat wil ik met mezelf, wat wil ik met de liefde? Wat wil ik nou eigenlijk? WAT WIL IK? Die vraag die telkens weer terug komt... soms vallen er dingen op zijn plek, heb ik het gevoel dat ik een goeie richting op ga. Maar soms ook loop ik een beetje vast. Wil ik dingen, maar weet ik niet wat ik wil en hoe ik dan toch in godsnaam bij een antwoord kan komen. Zoals nu. Weer. Altijd maar weer.  

Het liefst ga ik ergens voor, wil ik me helemaal voor iets geven, alles. Voor een nieuwe baan, een nieuwe opleiding, een nieuwe liefde, een nieuw huis. Alles nieuw. NIEUW, onbekend, spannend, fris, energiek. Ik heb behoefte aan vernieuwing. Terwijl ik tegelijkertijd heel erg vasthoud aan alles wat ik op dit moment heb, mijn zekerheid. 

Eerst was er een mogelijke nieuwe opleiding, interessant, passend, goed gevoel, super enthousiast, maar dat enthousiaste gevoel is een beetje gedempt. Waarom, geen idee. Toen was er een nieuw huisje, meteen contact gelegd, maar ook dat ligt sindsdien stil. En dan was er ook op het werk een tijdelijke verandering van locatie en dus een ander team, wat vandaag ook terug is gedraaid naar een veel kortere periode... Afgelopen jaar vol goede moed met een vriend een theatergroepje opgezet, paar optredens gehad, maar ook weer afgekapt... Ontbreekt het mij aan doorzettingsvermogen, daadkracht? Neen, dat gevoel heb ik niet. Maar wat dan? Waar ligt mijn passie? Wie is ANNanas? 

En dan is er ook nog de liefde... Waar ik vroeger veel te snel verliefd werd op een persoon, heb ik mezelf geleerd dat gevoel niet te snel meester van me te laten maken. Afstand, weinig gevoel, onderdrukken. Mezelf niet te snel blootgeven over mijn gevoel. Want telkens weer krijg ik de deksel kei hard op mijn neus. Drie serieuze relaties, allemaal beëindigd. Maar.... nu begin ik het toch wel te missen. Een vriendin confronteerde me afgelopen weekend met de vraag "Heb je zelf geen behoefte aan iemand waarbij je je eigen gevoel kwijt kan?" JA natuurlijk heb ik daar behoefte aan. Soms denk ik er niet over na, en besef ik het niet. Speelt het even niet in mijn leven, ben ik veel meer met andere dingen bezig. Leuk, prima, rust. Maar hoe graag zou ik een mens ontmoeten waar ik alles waar ik mee zit tegen kan vertellen, die me lief en mooi vindt. Ik kan wel tegen mezelf zeggen in de spiegel 'je bent mooi' en dat doe ik ook soms, maar als die woorden oprecht uit het hart van een ander komen.... dat is toch anders. 

Morgen heb ik een afspraak met een persoon die ik leuk vindt. Methylfenidaat zal ik hem maar noemen, ja, die persoon van dat stukje met die traan. Die zijn verhaal tegen mij heeft verteld. Die ik leuk vind. Maar waar ik ook bewust een soort afstand bij hou. De uitnodiging voor deze afspraak kwam van zijn kant, het verraste me, ik had het niet verwacht. WANT ik verwacht natuurlijk altijd maar weer een afwijzing. Want zo gaat het normaliter in mijn leven. Dus ik duw een positieve verwachting maar weg. Want dan gaat het makkelijker. Zelfbescherming ten top. 

Ook nu wacht ik tot morgenavond op een afwijzend appje.... En als het dan zover is, zucht ik diep, en denk ik 'Zie je wel....' En ga ik weer fluitend verder met iets anders. Want heej, mijn leven is leuk en goed en fijn. 

Haha, leuke contradictie.... =) 

Doorzichtige lijntjes

Dit stuk gaat over de doorzichtige lijntjes die er tussen gevoel en verstand lopen. Het contrast, dat alles laat overlappen, en wat het leven (en de mens an sich) soms lastig doch interessant maakt. 

Haar dopamine-niveau alsmede haar cortisol-niveau stijgen lichtelijk als Methylfenidaat in de buurt is. En ze zal er niet om liegen, de oxytocine in haar hersenen stijgt ook. Ze wil hier niet mee zeggen dat ze verliefd is, want dat is ze niet. Maar haar lichaam, haar hormonen, haar gevoel, spreken soms toch haar verstand tegen. Maar lichamelijke affectie is iets anders dan verstand. HAAR verstand was niet verstandig, maar zijn verstand wel. Omdat zij, diep vanuit haar gevoel, iets pakkends zei, wat hem raakte. BAM. 

Maandagavond. Wandelen in een mooi bos, eenzame boomstronken bewonderen, irritatie door muggen, genieten van de anonimiteit want geen mens om hen heen. Praten over levens, over hobby's (serieus, de vraag "En wat zijn jouw hobby's" kwam ter sprake.... Hehe), over werk, over geld de de betekenis er van. Zijn materialisme, haar anti-materialisme. Terugreis, zonsondergang. Tuin, biertje, nog een biertje. Open gesprekken, hij die zich afvraagt waarom hij bepaalde dingen vertelt tegen haar. Zij die stil is en luistert, soms confronteert. De huis-vleermuis die weer rondjes in de tuin vliegt, een egel die besluit zijn verstopplek te verlaten en zich te laten zien. Donkerte. Nacht. Tijd om naar huis te gaan. Hij loopt mee naar haar deur, zij vraagt "Ehm wat wil je, kom je nog even binnen of ga je?" Binnen nog een biertje, samen op de bank. Ineens, een zoen. Even maar, wederkerig, maar zij kapt het af. Het is te onverwacht, te plotseling. Een conversatie over blijven slapen ja of nee. Hij vraagt zich af wat verstandig is. Zij zegt dat zij het niet weet (gedachte: "Ja blijf slapen, ik heb ontzettende zin in jou want dat was laatst ook zo fijn en mijn lichaam smacht er naar! MAAR ik wil niet een vervanger voor je ex - en voor je liefdesverdriet - zijn, geen speeltje of leuk ding waar je even gebruik van kan maken omdat je zo boos bent op je ex" *hunker hunker*) en ze vervolgde haar verhaal met "Ik weet het niet goed, maar ik wil geen vervanger voor je ex zijn". Hierdoor schoten zijn hersenkronkels nog meer in de knoop, en was hij de verstandige in deze. 

Achteraf nog via social media deze situatie geëvalueerd. Het leuke wat er tussen hen is moet nu niet kapot gaan door dingen te doen waar ze niet allebei vanuit dezelfde gedachte achter staan. Hij die denkt dat hij over zijn vorige relatie heen is, zij die weet dat het niet zo is. Hij is te gefrustreerd, hij is te boos, vol wrok. Zij die trots op zichzelf is omdat hij niet is blijven slapen, omdat ze het juiste tegen hem gezegd heeft op het juiste moment. Ze heeft hem aan het denken gezet over zichzelf. Goed van haar! 

Vooroordelen

Soms is het jammer hoe de mens in elkaar zit. De mens is hoe dan ook een wezen met vooroordelen. Hoe empatisch of geïnteresseerd je ook bent, ieder mens doet er aan mee. Of je het nou wil of niet. 

In het dorp waar ik woon (waar alles zo snel gaat), gaat een roddel rond over Mate en mij. Mate en ik waren altijd al vrienden. Sinds een paar maanden is zijn relatie spijtig genoeg uit gegaan. Mate vond steun bij een paar vrienden, waaronder ook ik. Hij heeft uren bij mij gespendeerd, veel gepraat, gehuild, zich dingen afgevraagd. We wandelen ook heel veel. We zijn allebei mensen die enorm van de natuur houden en graag flinke afstanden wandelen. Dus ziet men ons regelmatig samenzijn. En in ons dorp is dan al snel een roddel in het leven geroepen 'Mate en ANNanas hebben iets samen'. Ja, we hebben een superfijne vriendschap, filosoferen over het leven, over de toekomst, over persoonlijke groei, over relaties, over hoe en waarom. We drinken bier en lachen. Dat zijn de dingen die we samen hebben. Maar niet het 'iets' dat men denkt... 

En sinds een week heeft ANNanas weer contact met een oude bekende (zie "Weg", genaamd Methylfenidaat). Een mannelijk persoon waar ze ooit iets kortstondigs mee heeft gehad. Van de buitenkant is hij ruig, stoer, ontzettend nuchter, machtig. Ik was verrast dat deze persoon blijkbaar ook een hele andere kant heeft. Hij heeft zijn verhaal verteld, heeft natuurlijk een hele ontwikkeling doorgemaakt en is veranderd. Hij praatte heel open, liet zijn tranen stromen, filosofeerde met me mee over het leven en over de betekenis van relaties, het vast willen houden van iets wat er niet meer is. Dat een relatie een mooie toevoeging moet zijn op je eigen geluk, en je niet enkel je geluk uit een relatie moet halen. Ik kreeg een prettig gevoel om bij Methylfenidaat te zijn. Dit vertelde ik aan mijn twee goeie vrienden (Vriend Pizza en Mate) en hun reacties waren niet heel fijn om te krijgen. Mate haalde zijn schouders op en reageerde lacherig. Vriend Pizza zei tegen me dat hij Methylfenidaat niet vertrouwt. Dat is niet tof om te horen van vrienden. Maar dat is de buitenkant van Methylfenidaat, nog steeds die ruige man. En Vriend Pizza en Mate kennen deze Methylfenidaat niet goed, maar reageren dus vanwege hun vooroordelen op deze manier. 

Maar goed. Vanmiddag ga ik weer iets leuks doen met Methylfenidaat. =) 

Blote voeten

De vrouw wandelde op blote voeten door het bos. Van tevoren masseerde ze de drie punten die het eerst contact maken met de aarde, zoals de wandelcoach het de vrouw geleerd had. Het lopen voelde zacht, ze voelde zich dichter bij de aarde. Het daadwerkelijke bewust contact maken lukte niet heel goed omdat ze tijdens de wandeling in gesprek was met een mede-wandelaar, "Mr. KB". Ze praatten over de betekenis van dromen, van nachtmerries, over twee gezamenlijke vrienden van hen waar ze zich zorgen om hadden gemaakt, over het opfleuren van het buitenterras van Mr. KB. Ze bewonderden de prachtige natuur om hen heen, het pad waar de vrouw hen naar toe leidde vindt zij 1 van de mooiste paden in de omgeving. Het is op ongeveer 500 meter afstand van het huis van Mr. KB, maar hij kende het pad nog niet (!). En op blote voeten in het bos beviel de vrouw uitermate goed. Mr. KB at brandneteltoppen en brandde daarmee zijn keel. De vrouw lachte. 

De lezing over Life-coaching was inspirerend. In het begin had de vrouw haar twijfels, maar de vrouw is altijd sceptisch over dingen die zij niet kent dus dat is te verklaren =) Ook haar mede lezing-ganger, "Mate", was voor aanvang erg stil en afwachtend. Maar toen begon de spreker..... Het voelde als een warm bad, alles wat er verteld werd klopte volgens de vrouw, paste bij haar visie. Het leek alsof ze een nieuw weggetje had gevonden in haar zoektocht. De vrouw en Mate moesten nog 2 uur terugreizen met de trein, en ze waren zo enthousiast en blij, dat ze een blik bier, een klein flesje rode wijn en sushi kochten en in de trein nuttigden. Blijdschap mag gevierd worden! 

WEG

"Ik slik methylfenidaat," zei hij. "Oh," zei de vrouw met een lichte verwondering in haar stem, "slik jij Ritalin? Heb je ook een diagnose dan?" De man staarde naar het plafond en knikte. "Ja, ik heb sinds drie maanden een diagnose." Zijn kin trilde een beetje. De vrouw wreef zachtjes over zijn arm. Tijdens de daaropvolgende stilte biggelde er een traan over zijn wang. 

Wat is het mooi om mensen beter te leren kennen. Wat is het interessant om te merken dat iemand zich open durft te stellen aan jou. Dat de verwachtingen die je bij mensen hebt, vaak niet blijken te kloppen.

WEG met die verwachtingen.

Wijsheid

Het was zondagavond. Ze was op de kermis, waar ongeveer alle dorpsgenoten, vrienden en kennissen waren. Ze had het niet naar haar zin, ze kwam niet in de flow. De biertjes smaakten niet lekker, de gesprekken kwamen niet op gang, ze had een gevoel dat ze niet op de juiste plek was. Ze besloot om naar haar gevoel te luisteren, en om in haar eentje naar de bioscoop te gaan. Dit beviel heel goed. Anoniem. Niemand waar ze rekening mee hoefde te houden. Ze hoefde niet te praten, niet te delen, niet voor een ander te denken. Alleen zij. Alleen de vrouw. 

Het was maandagavond. De vrouw had het gevoel dat ze op weg was naar een sollicitatiegesprek. Ze wist dat het belangrijkste van de avond was dat ze zichzelf was. Maar ook voelde ze haar hart bonzen. Klamme handen. Zonnebril op, zonnebril af. In werkelijkheid stond ze te wachten op een onbekend persoon. Ze had een afspraak met iemand die ze nog nooit live ontmoet had. Wel via whatsapp regelmatig gesproken, en eerst ook via een datingsite. Jawel. Die contacten verliepen erg leuk, waardoor een ontmoeting een logisch gevolg was. En de ontmoeting volgde die avond... Na een paar wijntjes vond de vrouw het leuker. In het begin was het te ongemakkelijk voor haar. Drie praatte veel, voor haar was het vreemd om zoveel te praten, om geen moment van stilte kunnen ervaren. Zij houdt van stilte, zo erg, dat ze het tijdens de date miste. Bovendien had ze het gevoel dat ze zichzelf moest bewijzen, wat een onnatuurlijk gevoel was. Het werd toch een gezellig avond, want na de fles wijn die ze gedeeld hadden dronken ze nog een extra glaasje. De vrouw had oprechte interesse voor Drie. Maar haar gevoel kon ze niet toelaten. Ook in de dagen na de date was haar gevoel even kwijt. Ze wist niet zo goed waar ze het zoeken moest. Maar dat was niet vervelend. Dat was goed. 

Het was woensdagavond. De afspraak met de wandelcoach was gepland in een bos. De vrouw was ontspannen toen ze de wandelcoach ontmoette. Vertelde haar verhaal, vertelde haar visie, stelde haar vragen. De wandelcoach liet haar toe, stimuleerde haar om te vertellen, maar leerde haar ook dichter bij haar gevoel te komen. Want dat is het punt waar de vrouw zich op dit moment in ontwikkelt. Gevoel. De wandelcoach vertelde dat de vrouw goed op weg was om zichzelf persoonlijk meer te ontwikkelen. Ze vond de vrouw een wijs persoon. Voor de vrouw voelde deze avond als een bevestiging. Een bevestiging van dat ze zelf, in haar eentje, op de juiste manier bezig was om zichzelf te leren kennen. Iets wat ze van tevoren al had gedacht, maar waarvoor ze misschien toch even de mening voor nodig had van een 'professional'. Het voelde als een 'GO!' 

Wat is de wereld mooi, en wat is een mens toch een mooi en interessant wezen. Schouderklopje voor mezelf, ik vind mezelf mooi! 

Stap voor stap

Niet alles gaat zoals je hoopt dat het zou gaan. Maar toch heb je er vrede mee. 

De auditie was bijvoorbeeld heel erg leerzaam voor mij. Het was een behoorlijke stap om in mijn eentje iets te ondernemen, om me helemaal te geven voor een groep onbekende personen. Het was een erg leuke avond en ik heb genoten. Het bericht vandaag dat ik niet door ben kwam voor mij niet onverwacht. De feedback op mijn solo was positief, alleen was mijn spel nog te klein en ingetogen. Ook dat is niet nieuw, maar wel een bevestiging van mijn gevoel. Bovendien heeft deze auditie me doen beseffen dat ik het zelf erg lekker vindt om fysiek theater te spelen, dus heb ik zojuist een mail gestuurd naar een organisator van een cursus hier in de buurt. 

Volgende week heb ik een afspraak met een wandelcoach. Ik moet weten waar ik naar toe moet met mijn leven. Heb trouwens wel het gevoel dat ik lichtelijk in de buurt van een pad aan het geraken ben, wat heel goed voelt. 

Wat ook niet helemaal loopt zoals ik gehoopt had, maar wat nu toch wel goed voelt, is het contact met De Vreemdeling. De afstand waarborgen lukte niet gelijk. Ik bleef gevoelens voor hem hebben. Weer besproken, elkaar een paar weken niet gezien. En nu ben ik gaan beseffen dat mijn gevoelens voor hem eigenlijk niet heel diep zaten. Want hoe minder ik hem zag en sprak, hoe verder mijn gevoelens wegsijpelden. Stukje bij beetje verdwenen ze. Ik hoefde er niet eens zelf actief aan te werken. En laatst sprak ik De Vreemdeling weer live, en toen voelde het zelfs even raar om hem weer te zien. Niet vervelend, maar onwennig. Ik voelde me even ongemakkelijk. Omdat ik mezelf niet meer blootstelde aan hem. Maar ik heb er vrede mee, het is makkelijker zo. Wie weet kunnen we vrienden zijn, ik weet het niet, we zullen het zien in de toekomst. Verder blijf ik erbij, dat als zijn leven anders in elkaar zou zitten, we zeker een hele goeie match zouden zijn... Maar dat is eenmaal niet! 

Hoppa, weer een paar stapjes verder! ANNanas gaat lekker slapen nu.