Tuin

Vandaag zat de vrouw in een tuin. Op een tuinstoel, zojuist netjes schoongemaakt. Een tuin waar ze een keer eerder even doorheen gelopen was. Een tuin die op het eerste gezicht saai was. Maar toen de vrouw vandaag in de tuin zat, was de tuin allesbehalve saai. Er waren witte bloemen (soort van lelietjes van dalen maar dan groter), toen de vrouw de geur opsnoof waren de bloemen nog mooier dan ze al waren. Er was een boom, nog zonder bladeren, maar wel met allerlei kronkelige takjes. Een soort sprookjesboom uit de Efteling, maar dan nog kaal. (En zonder gezicht. Bovendien kon deze boom - helaas - niet praten). 

De vrouw hoorde geraas boven haar hoofd. Ze keek op. Er vloog een zwerm vogels laag over, ze vlogen telkens rondjes boven de tuin waar de vrouw zich in bevond. Het was machtig mooi om naar te kijken. De vrouw kreeg tranen in haar ogen. Dat kwam door de wind. Ze luisterde naar de kleine musjes die tsjirpten (ze zeiden "welgefeliciteerd!"), zag ze snel voorbij fladderen, vrolijk en speels. Het blauwe tuinhuisje was ineens niet meer lelijk, maar schattig. 

Toen de thee op was en de wekker van haar telefoon niet zachter bleek te kunnen, ging ze naar haar werk. Kus op haar wang, kus op haar mond. Nog een dan.  

Dag tuin, tot snel.