Mijn leven is op zich prima. Werk, vrijetijdsbesteding, contacten om me heen, hobby's. Maar ik word niet meer genoeg uitgedaagd. Ik wil vernieuwing. Ik kan niet lang eenzelfde ding blijven doen. Ik wil dingen bedenken, nieuwigheid in mijn leven, mijn fantasie gebruiken. Heb alleen totaal geen enkel benul van waar ik dat in godsnaam zoeken moet!!! En dat frustreert me zo enorm. Vandaag is zo'n dag dat ik hier erg veel over nagedacht heb, maar ik kom niet verder. En die frustratie hoopt zich op, waardoor ik een soort van verdriet voel. Leegte. Pff.
Steeds vaker denk ik niet-zo-heel-positief over mijn werk. Het is gelukkig nog niet zo dat ik er met tegenzin naar toe ga, maar ik merk wel dat ik me geen onderdeel voel van de organisatie waar ik werk. Ik irriteer me steeds vaker aan mijn collega's - welke overigens echt twee hele lieve mensen zijn -, ik heb totaal geen zin en het ontbreekt me aan discipline om me actief in te zetten voor cursussen. Het daadwerkelijke werken met de kinderen staat me ook steeds wat meer tegen. Dan vraag ik me af: 'Oke, is dit het dan?' Ik wil niet hogerop in dit werk, absoluut niet. Maar in deze functie wil ik ook niet heel lang meer blijven werken.
MAAR WAT WIL IK DAN????
Dingen benoemen die ik leuk vind om te doen, die ik interessant vind, dat kan ik. Maar wat ik hier vervolgens mee wil? Op zich heb ik zelfs wel zin om me helemaal om te laten scholen. Kunstacademie lijkt me leuk. Fotografie, theater, ontwerpen. Ik zou ook graag meer willen doen met schrijven. Bloggen, een boek schrijven, columns. Kleding is ook een passie, styling, ontwerpen, bekijken. Meubels. Eten en drinken. Praten met mensen. De werking van het brein. Psyche. Wie doet wat en waarom doet hij dat? Coaching. Mensen helpen met verder gaan, omhoog klimmen.
Ik zal toch eerst mezelf moeten helpen met een weg vinden. Een weg van waar ik naar toe wil. Maar hoe ga ik dat doen??
Ik wil enkel mezelf zijn. En gelukkig. Dat is voldoende.
2 opmerkingen:
Het is erg lastig om niet tevreden te zijn met wat je op dat moment hebt of wie je bent, Ik heb vaker ook van die gevoelens, maar het is zo pijnlijk en je zakt alleen maar dieper en dieper. Tot je op een gegeven moment je verplichtingen doet en alleen nog maar slaapt! daarna wordt je wakker en voelt je weer fris en wilt er weer voor gaan. En dan gaat het goed.
We moeten beide proberen niet steeds meer te willen, maar beseffen dat dit het is. We gaan niet veel verder komen in het leven als, wakker worden, eten, poepen slapen gaan en wachten tot we dood gaan.
Het leven is mooi als je de verwachting niet zo hoog legt. en je doel niet te ver uit je bereik stelt. stel kleinen doelen zodat je het eerder bereikt, dit maakt ons gelukkiger omdat we dan het gevoel hebben telkens weer wat te bereiken!
Haha bedankt voor je bericht, ben het er helemaal niet mee eens maar dat maakt niet uit! Ik weet niet goed genoeg wie ik ben en daardoor niet wat ik wil. Dat gaat om een confrontatie met mezelf die ik nog niet heb bereikt. Maar goed.... Leuk zjoh om weer iets van je te horen!!
Een reactie posten