Kaders

Er zijn een aantal gedachtes die de er vandaag door me heen gingen en die ik graag wil vertellen. Ik dacht er aan hoe mooi vriendschap is. De afgelopen maand heb ik veel tijd gespendeerd met een aantal personen om mij heen, waar ik normaal gesproken misschien minder tijd mee door zou brengen of anders de tijd mee zou spenderen. Het zijn vooral gesprekken geweest (zowel live als via social media) waar ik energie in heb gestoken maar ook veel positieve energie uit heb kunnen halen. Ik heb een aantal mensen om mij heen beter leren kennen, en daardoor ben ik ze ook meer gaan waarderen. Puur om wie ze zijn, maar ook om hoe ze in het leven staan, om hoe ze met bepaalde dingen omgaan die momenteel in hun leven spelen. Maar ook waardeer ik hoe ze mij de juiste vragen stellen zodat ik tot nadenken kom, hoe ze mij inzichten geven om te reflecteren op mezelf. Want dat heb ikzelf vooral de afgelopen twee dagen nodig gehad. Mijn leven loopt momenteel voor een buitenstaander 'op rolletjes', maar mijn eigen gevoel spreekt dat tegen. Hoewel ik het afgelopen half jaar volmondig heb gezegd dat ik gelukkig ben, is er toch al geruime tijd een zoektocht gaande in mijzelf, naar wie ik ben en naar wat ik wil (zie ook "Leegte"). Om mezelf goed te leren kennen moet ik een confrontatie met mezelf aangaan. Met de manier waarop mijn leven op dit moment in elkaar steekt, zal ik die confrontatie niet kunnen aangaan. Ik geniet van de dingen die ik doe, maar niet op de juiste manier: ik race door het leven heen en ben me te weinig bewust van alles wat ik doe, van waarom ik het doe en wat het voor me betekent. Een agenda die constant volgepland is van uur tot uur, eten wat ik met regelmaat in een kwartier doe of aan de computer op mijn werk, sociale contacten inplannen, geen tijd hebben voor spontaniteit maar alles willen vastzetten. Voorheen kon ik niet omgaan met een leeg weekend, waarin ik niets had gepland. Waar ik precies bang voor was kan ik nog steeds niet pakken, maar ik weet wel dat ik nu probeer om juist niet teveel te plannen maar van het moment zelf uit te gaan. Waar heb ik op dat moment behoefte aan, wat komt er op dat moment op mijn pad, waar kies ik voor?

Het racen moet stoppen. Het racen is energiek, maar zonder racen ben en blijf ik evengoed een energiek persoon. Het gaat er om dat ik rust ga vinden, op meerdere manieren. Ik wil een minder volgepland leven, waardoor ik letterlijk wat meer 'open' momenten heb. In die momenten moet ik op zoek naar rust in mezelf. In die rust kan ik proberen meer naar mezelf te luisteren en uiteindelijk bij mijn diepe verlangens komen. Ik wil vaker in mijn eentje gaan wandelen, want op die momenten kom ik tot mezelf. Ik ga proberen om te leren mediteren, waarin ik mijn gedachten allemaal kan stoppen of tegenhouden en me kan focussen op mijn inner self. Met het regisseren van de puber-toneelgroep ga ik stoppen, omdat ik heb gemerkt dat ik het heel lastig en ook niet prettig vind om te werken binnen zoveel kaders. Ik kan niet veel met kaders, ik kom niet tot ontplooiing binnen kaders. Mijn dosis creativiteit en fantasie is enorm, maar komt er niet uit. Ik voel overal grenzen en beperkingen. Dit vind ik zelf een hele mooie ontdekking, ben me er nooit zo bewust van geweest maar nu krijg ik steeds meer tekens die hier op duiden. En in mijn gehele leven 'wat op rolletjes loopt' zit ik een beetje vast in die kaders. Dus ik ga op zoek naar de kaders en proberen om er deurtjes in te maken. Deurtjes naar mezelf.

Ik merk dat ik steeds dichter naar mezelf toe groei.

(Vriend Pizza, Mooie Vrouw, De Vreemdeling, E., C., M., G., bedankt!)

Leegte

Het is weer eens zo'n avond. Zo'n avond dat ik niet weet wat ik wil. Begrijp me niet verkeerd, dit stuk gaat niet over 'vanavond'. Dit stuk gaat over 'mijn leven'. Want ik zit weer vast. Zoals ik al eerder vast zat. Zoals ik steeds maar weer vast kom te zitten. Zoals nu. 

Mijn leven is op zich prima. Werk, vrijetijdsbesteding, contacten om me heen, hobby's. Maar ik word niet meer genoeg uitgedaagd. Ik wil vernieuwing. Ik kan niet lang eenzelfde ding blijven doen. Ik wil dingen bedenken, nieuwigheid in mijn leven, mijn fantasie gebruiken. Heb alleen totaal geen enkel benul van waar ik dat in godsnaam zoeken moet!!! En dat frustreert me zo enorm. Vandaag is zo'n dag dat ik hier erg veel over nagedacht heb, maar ik kom niet verder. En die frustratie hoopt zich op, waardoor ik een soort van verdriet voel. Leegte. Pff. 

Steeds vaker denk ik niet-zo-heel-positief over mijn werk. Het is gelukkig nog niet zo dat ik er met tegenzin naar toe ga, maar ik merk wel dat ik me geen onderdeel voel van de organisatie waar ik werk. Ik irriteer me steeds vaker aan mijn collega's - welke overigens echt twee hele lieve mensen zijn -, ik heb totaal geen zin en het ontbreekt me aan discipline om me actief in te zetten voor cursussen. Het daadwerkelijke werken met de kinderen staat me ook steeds wat meer tegen. Dan vraag ik me af: 'Oke, is dit het dan?' Ik wil niet hogerop in dit werk, absoluut niet. Maar in deze functie wil ik ook niet heel lang meer blijven werken. 

MAAR WAT WIL IK DAN???? 

Dingen benoemen die ik leuk vind om te doen, die ik interessant vind, dat kan ik. Maar wat ik hier vervolgens mee wil? Op zich heb ik zelfs wel zin om me helemaal om te laten scholen. Kunstacademie lijkt me leuk. Fotografie, theater, ontwerpen. Ik zou ook graag meer willen doen met schrijven. Bloggen, een boek schrijven, columns. Kleding is ook een passie, styling, ontwerpen, bekijken. Meubels. Eten en drinken. Praten met mensen. De werking van het brein. Psyche. Wie doet wat en waarom doet hij dat? Coaching. Mensen helpen met verder gaan, omhoog klimmen. 

Ik zal toch eerst mezelf moeten helpen met een weg vinden. Een weg van waar ik naar toe wil. Maar hoe ga ik dat doen?? 

Ik wil enkel mezelf zijn. En gelukkig. Dat is voldoende. 

Wie weet....

En dan komt er toch een keer de dag
Dat je beseft dat er knopen doorgehakt moeten worden
Omdat je voelt dat het probleem van een ander
Jouw eigen probleem aan het worden is

Diep van binnen wil je het niet
Maar van hetgeen wat je wel wilt
Word je niet gelukkig
Nu niet, maar zonder verandering nooit niet 

In een hele korte tijd
Zo dicht naar elkaar toegegroeid
Wetende dat het niet verstandig was
Maar gevoel bleek telkens sterker 

"Ik vind je lief" klinkt zo eerlijk en oprecht
En voelt heel erg goed en welkom
Is ook diep uit het hart gezegd 
En ik vind jou lief is wederzijs, maar..... 

Als er telkens tranen blijven komen
Is het niet wat je verdient
Jezelf beschermen door je eigen grenzen aan te geven
Want die zijn er, en daar liep je vandaag tegenaan 

Het liefst zou je hem willen helpen
Met omhoog klauteren uit de spiraal 
Hem willen vasthouden en er gewoon zijn
Maar dan ga je aan jezelf voorbij 

Vreemdeling, ga verder met je leven
Met pijn in mijn hart zal ik er even geen deel meer van uit maken 
En wie weet, ooit.... 

I wanna go with the northern wind

Nachtrust

De week verstreek. Samen hadden ze een soort van afgesproken dat ze elkaar maar even niet meer zo vaak moesten zien. En als ze elkaar wel zagen, geen lichamelijk contact meer moesten hebben. Dat hielden ze dus vol. Een hele week. 

De Vreemdeling voelde zich die hele week al niet zo goed. Hij gaf aan dat hij zich kut voelde, maar via social media of telefoon was het lastig uiten. De vrouw gaf aan dat haar deur altijd voor hem open stond, ondanks haar drukke agenda. Ze wilde zelfs graag tijd voor hem maken. Want ze wilde hem helpen, steunen, er gewoon voor hem zijn. Ze gaf door rond welke tijdstippen ze thuis zou zijn gedurende het weekend. De Vreemdeling bedankte haar, maar zei nog te laten weten als hij er gebruik van zou maken. 

Zaterdagavond. De vrouw kwam thuis na een lange dag werken. Tijdens het werk had ze meerdere malen gehoopt op een berichtje van De Vreemdeling. Maar helaas. Met enige vorm van teleurstelling maar toch goedgemutst liep ze haar woning in, zette de radio aan, en ineens ging de voordeurbel. Er gingen veel gedachten door haar heen, en toen ze de voordeur opende stond daar De Vreemdeling. Een hartklopping ging bij de vrouw over in een glimlach. Normaliter heeft ze een hekel aan verrassingen, maar deze verrassing mocht binnen komen. Hij had eten bij zich en ging koken. 

Tijdens het eten werd er gepraat, gezucht, in ogen gewreven, vragen gesteld, nagedacht. Open en fijn, maar ook behoorlijk zwaar. Na de afwas zei De Vreemdeling dat hij de vrouw lief vond. De vrouw wist niet zo goed hoe ze moest reageren. 's Avonds waren de vrouw en De Vreemdeling op een feest, en besloten ergens in de nacht dat ze elkaar wel heel graag even zouden willen vasthouden. Dus dat deden ze, midden in de zaal. Dat was voor de vrouw een heel fijn en rustgevend gevoel. De afspraak die zij en De Vreemdeling een week eerder hadden gemaakt, werd die nacht verbroken. Gevoelens zijn nu eenmaal lastig te omzeilen of negeren. 

Op zondagmiddag stond de vrouw op het station. Ze keek de trein na, waar De Vreemdeling in zat. 

Dag Vreemdeling, dag leuke man, met je verhalen, met je leven, met je openheid, met je oprechtheid. Ik hoop je snel weer te zien. 

Tuin

Vandaag zat de vrouw in een tuin. Op een tuinstoel, zojuist netjes schoongemaakt. Een tuin waar ze een keer eerder even doorheen gelopen was. Een tuin die op het eerste gezicht saai was. Maar toen de vrouw vandaag in de tuin zat, was de tuin allesbehalve saai. Er waren witte bloemen (soort van lelietjes van dalen maar dan groter), toen de vrouw de geur opsnoof waren de bloemen nog mooier dan ze al waren. Er was een boom, nog zonder bladeren, maar wel met allerlei kronkelige takjes. Een soort sprookjesboom uit de Efteling, maar dan nog kaal. (En zonder gezicht. Bovendien kon deze boom - helaas - niet praten). 

De vrouw hoorde geraas boven haar hoofd. Ze keek op. Er vloog een zwerm vogels laag over, ze vlogen telkens rondjes boven de tuin waar de vrouw zich in bevond. Het was machtig mooi om naar te kijken. De vrouw kreeg tranen in haar ogen. Dat kwam door de wind. Ze luisterde naar de kleine musjes die tsjirpten (ze zeiden "welgefeliciteerd!"), zag ze snel voorbij fladderen, vrolijk en speels. Het blauwe tuinhuisje was ineens niet meer lelijk, maar schattig. 

Toen de thee op was en de wekker van haar telefoon niet zachter bleek te kunnen, ging ze naar haar werk. Kus op haar wang, kus op haar mond. Nog een dan.  

Dag tuin, tot snel. 

Wachten is niet erg

De vrouw wachtte op Vriendin Mooi (voorheen 'ex-studiegenoot' in Daydreaming DDW). Ze wachtte, en wachtte. Het was niet erg om te wachten. Want de vrouw keek er naar uit om Vriendin Mooi weer te zien en te spreken. Vriendin Mooi was verkeerd gefietst. Niet verrassend, wel grappig. 

In het prachtige restaurant bewonderden ze samen de mooie entourage (lees: authentiek fabriekspand met hippe accenten), lachten ze om vreemde culinaire hoogstandjes (wie gebruikt er nu het woord le crème fouetée voor slagroom?!), keken naar een mooie zonsondergang en waren nieuwsgierig naar elkaars leven. Vragen over toekomst, over eenzaamheid, over het wegstoppen van gevoel, over vriendschappen die niet meer zijn wat ze waren, over werk, over flirten met de manager, over veranderen, over het diepe gevoel van houden van. Ze spraken over het gezamenlijke gevoel iets nieuws te willen op het gebied van werk en dagbesteding, iets anders, iets voor zichzelf? Een bedrijf? Zestig uur in de week werken? Besloten om er binnenkort over te gaan brainstormen. De vrouw kijkt er nu al naar uit =) 

De vrouw vertelde over de Vreemdeling. Vriendin Mooi stelde vragen en begreep dat de vrouw afwachtend is in de situatie waarin ze momenteel verkeert met de Vreemdeling. De Vreemdeling heeft een erg bizar verleden waardoor de vrouw merkt dat ze terughoudend is. Een conclusie waar de vrouw achter kwam door de vragen van Vriendin Mooi, was dat ze bij de eerstvolgende afspraak met de Vreemdeling gaat vragen om duidelijkheid. Ze weet namelijk totaal niet wat hij van haar vindt, hoe hij naar haar kijkt. Hoewel ze enorm diepzinnige gesprekken hebben gevoerd, hebben ze dit onderwerp gemeden. Ook weet ze zelf niet zo heel goed wat ze voor hem voelt (buiten dat het goed klikt, en hij leuk en sexy is), omdat ze haar eigen gevoel wegstopt. Uit veiligheid, zelfbescherming. Angst? 

Toen de vrouw een uurtje later thuis zat, sprak ze de Vreemdeling. En warempel, waar ging het gesprek over.... Juist ja. Toeval bestaat niet. 

De Vreemdeling zei dat hij het fijn had gevonden als de vrouw vanavond naast hem lag. Dat hij er aan had gedacht dat de vrouw vanavond in de buurt was. De vrouw zei dat ze er ook aan gedacht had, maar er ook niets mee gedaan had. Ze praatten over twijfels, over dingen invullen voor de ander, over dat ze eigenlijk totaal niet elkaars type zijn... maar elkaar evengoed heel leuk vinden. En Vreemdeling wist ook niet zo goed wat de vrouw nu van hem dacht, zeker sinds hij verteld heeft over zijn verleden. Ze besloten dat ze allebei zin hadden in een nieuwe afspraak en dat ze het dan hier over zouden gaan hebben. Want het is oprechter en mooier om het daar live over te hebben dan via de computer. 

De vrouw eindigde het gesprek met de Vreemdeling met de woorden uit een bekend lied van vroeger: "Raar is leuk, gewoon dat is zo saai".  

Weltrusten.