When I grow up

Grbml. Ik ben boos. Heel boos en verdrietig. Waarom moet het zo gaan???



Afgelopen week een heerlijke week gehad, lekker alleen thuis, heerlijk mijn eigen ding doen en genieten van mijn huisje. Vandaag komt mijn huisgenoot thuis, en hoppa: irritaties, ergernissen, van alles behalve leuk. I don't like!

Ik ben heel blij dat ik de komende twee weken niet thuis ben. Eerst ga ik naar een festival in België, daarna ga ik 6 dagen op fietsvakantie, daarna ga ik 5 dagen naar een kindervakantiewerk-kamp waar ik ook blijf overnachten. Maar daarna begint 'het gewone leven' weer en daar kijk ik enorm tegenop. Want ik weet niet of ik het nog lang trek zo. En dat ligt aan mij, aan wie ik ben en aan wat ik nodig heb. Ik heb alles nodig behalve dit, ik doe mezelf pijn met deze situatie. En ik moet er energie in stoppen, en dat wil ik eigenlijk helemaal niet. Ik wil een prettig leven leiden waarin ik mij goed voel in het huis waar ik woon. En dat is nu dus totaal niet zo.



Normaal vertrouw ik op tijd, maar nu... de tijd duurt echt te lang.



Zucht.



(Ook zijn er positieve berichten vanuit ANNanas' leventje :) I've met someone very special. Nog nooit zo'n bijzonder persoon ontmoet, waar ik me zo ontzettend goed bij voel en open tegen kan zijn zonder dat het gek of lastig is. Waarmee ik leuke maffe dingen onderneem zoals samen naar een speeltuin fietsen en praten over het leven, kei hard van een brug af fietsen en dat gewoon allebei gaaf vinden... wordt hopelijk vervolgd)!

Ow hasselbraam!

Morgen ga ik op zoek naar brandnetels. Verse, die pluk ik uit de natuur. Dan ga ik naar het tweeder-mooiste-plekje uit mijn dorp en dan neem ik handschoenen mee van mijn vader en dan ga ik ze plukken. Daarna ga ik ze laten drogen en dan maak ik er brandnetelthee van. Ook heb ik een recept gevonden van brandnetelsoep. Die wil ik ook wel een keer gaan maken. Ik heb nu al zin om er van te gaan eten! Mijn volgende huis moet een tuin hebben, zodat ik zelf brandnetels kan 'kweken'. Hoewel een ritje naar het tweeder-mooiste-plekje uit mijn dorp ook echt niet verkeerd is :)

Even tussen haakjes

Nee die is geen onderwerp om 'even tussen haakjes' over te praten maar zo noem ik het wel omdat ik er een tijd geleden over heb geblogd (Jeuhj) en ik de vraag kreeg hoe dit af was gelopen. Leuk ook om op een zondagmorgen na het uitgaan even tussen haakjes te benoemen, maja ik dacht er aan en that's why.



De zorgen om mijn mamma waren niet nodig, op de MRI was niets noemenswaardigs te zien dus dat wordt beschouwd als 'er is niks aan de hand, het zal wel littekenweefsel zijn'. Toch ben je hier natuurlijk totaal niet blij mee met zo'n antwoord. Althans ik niet. Ik wil bevestigd hebben dat het fatsoenlijk onderzocht is en een bewijs dat het niets zorgwekkends is. Maar goed, die regie heb ik eenmaal niet in handen.



Wat de uitslag er ook van is, ik denk dat je je hele leven voortaan bang blijft voor wat komen gaat. Alleen al als ik voor mezelf spreek, laat staan hoe mijn mamma zich moet voelen? Maar dat is iets wat je van je af moet zetten. Anders heb je een leven vol zorgen en wordt het denk ik moeilijk om van alle kleine dingen te genieten. Zorgen hebben is oke, maar moet niet de overhand hebben.



Ik vroeg aan mamma wat ze van de uitslag vond. Ze zei dat ze het zelf gewoon goed in de gaten zou houden. Maar ik zag toch iets van angst in haar ogen.

Shopaholic

Het weekend is begonnen! En ANNanas heeft vandaag gewinkeld in Maastricht en ze had niks nodig en ze mocht alleen supercoole dingen van zichzelf kopen als ze ook echt super super super cool waren.

En waar kwam ze mee thuis: SUPERCOOLE dingen! Jeeetje, juist als je niets nodig hebt dan vindt je toffe gekke dingen! Een oud-roze ietwat wijdere broek, een oker-geel kort jurkje, een oker-geel wijd vest, een zwart-dunnig ding met allerlei kleuren wat op een pyjama lijkt maar wat het niet is, een leuk shirtje met twee verliefde meisjes erop en nog een zwart truitje. ANNanas is very happy en wil dit met jullie delen! Van nieuwe kleren kunnen meisjes heeeeel gelukkig worden :)

I said I do

Het is heel erg vreemd om dit bericht te typen. Vreemd omdat ik weet dat bepaalde mensen mijn blog lezen, en dat ik niet perse wil dat zij bepaalde verhalen over mij lezen. Maar ook vreemd omdat ik graag eerlijk wil zijn en naar mezelf wil luisteren, en dat op deze manier wil doen. Dus eigenlijk is dit stuk meer voor mezelf geschreven dan voor iemand anders. Maar goed, dat is eigenlijk altijd zo. Terwijl ik het wel fijn vindt om te weten dat andere bepaalde mensen mijn blog volgen :)



Hoe kunnen bepaalde invloeden of gebeurtenissen je gemoedstoestand beïnvloeden? Ik verwonder me erover op dit moment. Vraag me eigenlijk af of ik me teveel laat beïnvloeden door de gebeurtenissen die indruk op me hebben gemaakt. Want... in hoeverre kun je je gevoel uitschakelen? Wanneer weet je dat je je gevoel moet uitschakelen? Of hoef je het nooit uit te schakelen? Hoe weet je dat je echt naar je gevoel luistert, of is het soms misschien ook fake, om toch maar een manier te vinden om gelukkig te zijn?



Ik ben iemand die nooit haar gevoel uitschakelt. En als het ware ook nooit haar gevoel kán uitschakelen. Want hoe stoer ik ook doe, hoe achteloos ik me ook gedraag, hoe gek ik me ook kleed en hoe funny ik lijk te zijn; gevoel blijft altijd. Onderhuids, onzichtbaar. Ik sprak er onlangs over met iemand. Dat ik me soms weggekeken voel in een bepaald café. Die persoon zei dat hij daar geen boodschap aan zou hebben. Toen dacht ik: Hmm... nee eigenlijk moet je daar ook geen boodschap aan hebben. Maar toch voel ik me vernederd als mensen me denigregend aankijken, naar me wijzen of elkaar aanstoten als ik voorbij kom. Ik voel me afgewezen, uitgekotst, lelijk en wordt er onzeker door. Maar aan de andere kant geeft het me juist een enorme kick, want ik weet dat ik mezelf probeer te zijn en dat doe ik vaak door te doen waar ik zin in heb en te dragen wat ik wil en toevallig is dat iets minder mainstream dan de gemiddelde persoon. En daarmee lok ik reacties uit. Opvallende kleding hoort bij mij, daar uit ik mezelf in. En als mensen me dan uitlachen, dan denk ik "Haha, maar ik doe het tenminste". Ik hou me staande in de maatschappij met al haar eisen, verwachtingen, ik doe wat ik voel en wat ik graag wil. Ik durf. Terwijl ik aan de andere ook denk: "Hm, was ik maar in mijn soos, daar zou niemand naar me omkijken".

En ook nu; ik ben impressed door een ontmoeting die ik had. Gewoon, omdat iemand mij eindelijk lijkt te waarderen om wie ik ben. En dat heb ik eigenlijk nog nooit echt op die manier meegemaakt. Het is niet mijn lichaam, of mijn status, of mijn instelling; het gaat om mij. Dus i'm kinda flattered right now. En dat beïnvloedt mijn gemoedstoestand, zichtbaar opmerkelijk voor mij. Ik zing, ik luister muziek waar ik gelukkig van wordt en ik denk veel. Ik heb dagelijks contact met de bewuste persoon, ik vind het prettig om contact met hem te hebben, maar soms denk ik; focus ik me nu niet te erg op 1 ding? Waarom maakt dit me happy? Ik ken de persoon niet eens, alleen via online gesprekken en via die ene ontmoeting. Ik weet niet veel van hem, toch voelt het alsof ik hem ken. Maar waarom laat ik mijn gemoedstoestand in zulke mate beïnvloeden door deze ontmoeting? Is dat een eigenschap van mij, mijn karakter, of is het zelfs hormonaal bepaald? Kan ik het uitschakelen? Zo ja, waarom zou ik het willen uitschakelen?



Ik kan er uren over doorgaan, maar wat telt, is dat ik me goed voel. Ik voel me goed bij wat ik doe. Als ik zin heb om te smsen, doe ik dat. Als ik blij wordt van een antwoord, voel ik dat daadwerkelijk in mijn lichaam. En het maakt me eigenlijk niet zoveel uit wat anderen er van denken of hoe dit biologisch of theoretisch gezien in elkaar zit: I just like it.

Verslag 2: 'De band'

Het was op een zaterdagavond. De vrouw sprak af met twee vrienden, ze dronken mannenbier en vrouwenbier bij de vrouw thuis. Om 21u gingen ze naar het feest op het dorpsplein, omdat er rond dat tijdstip een band moest spelen welke de vrouw graag wilde zien. Ze vond het mooie muziek, ze vond het mooie mensen, ze werd een beetje gelukkig van die band.



De band speelde iets na negenen, in een tent. Buiten regende het. De vrouw en de vrienden dronken bier. Ze praatten, maar de vrouw luisterde stiekem ook heel goed en ook wel kritisch maar keek ook haar ogen uit. Want ze had onlangs contact gezocht via social media met de gitarist van de band en hier was antwoord op gekomen. Daar was ze blij om. Ze had niet aangedurfd om live contact te zoeken... De vrouw is soms behoorlijk onzeker.

Toen de band klaar was, stond de vrouw bij de vrienden. Er waren inmiddels al wat meer vrienden bij gekomen, het was gezellig. Wel volwassen vrienden, dat vond de vrouw soms best lastig. Getrouwd, zwanger, serieuze shit. Ver van mijn bed show voor de vrouw. Maar she was aware van het feit dat deze verschillen er waren, dus het was oke. Opeens kwam de gitarist voorbij en hij zei hoi en de vrouw zei hoi terug en ze gingen praten. Het was best wel leuk, spontaan gezellig. Hij had een heel gaaf jasje aan waar de vrouw van impressed was. Maar hij moest weer weg, mee opruimen of iets dergelijks. De vrouw ging feesten met bekenden uit het dorp, toch even afstand nemen van de volwassen vrienden.



Een poosje later kwamen de bandleden weer terug en gingen ze meefeesten. Dat vond de vrouw erg aangenaam. Ze legde nieuwe contacten, praatte weer leuk met de gitarist en was blij. Ze danste en genoot van alles en iedereen om haar heen. Ze werd langzaam ook best een beetje dronken, maar dat was niet erg. De band had een foto van een lachende mond bij zich, die moesten alle andere mensen voor hun gezicht doen zodat ze een 'prodent-smile' hadden, en hier werden foto's van gemaakt. Dit was grappig. Toen de laatste band klaar was met spelen, en het feestje ten einde was, ging de vrouw naar de naastgelegen kroeg. Daar ging de band ook naar toe. Er werd gepraat, gediscussieerd en bier gedronken. De vrouw kan zich op het moment van dit schrijven niet herinneren of ze de rekening betaald heeft, maar goed, dat is nu niet aan de orde.



De bandleden en vrienden wilden terug naar huis. Ze wilden op zich wel lopen, maar het regende. Ze belden de zwarte taxi. Deze taxi kwam echter niet opdagen. Na veel twijfelen besloot de vrouw om ze een slaapplek aan te bieden. De vrouw woonde namelijk maar op ongeveer 100 meter van de kroeg af.



Het werd een gezellige voortzetting met bier, drank, sigaretten, vreemde combinaties in de bedden en op de matrassen, verkeerde deuren die geopend werden, de wc die door bleef spoelen en waar de vrouw zich aan ergerde. De vrouw maakte zich lichtelijke zorgen maar vond het verder eigenlijk ook wel prima. Ze genoot eigenlijk best wel van de aanwezigheid van deze logees. Maybe one in particular.



En dat was het verslag.

Stuck in wonderland

Een machtig mooie film gezien! Where the wild things are. De film komt tegenmoet aan alles wat ik zou willen: een prachtige fantasiewereld zonder mensen maar met lieve monsters. Magische gebeurtenissen, vriendschaprelaties, hiërarchie en niet te weten hoe daarmee om te gaan, alles kan omdat het een droomwereld is... Echt een aanrader voor iedereen! De film is gebaseerd op een kinderboek, Max en de maximonsters. Hartverwarmend verhaal, liefdevol, heerlijk om te kijken en bij weg te dromen. Alleen mijn valkuil is dat ik een beetje stuck zit, stuck in wonderland :)