I said I do

Het is heel erg vreemd om dit bericht te typen. Vreemd omdat ik weet dat bepaalde mensen mijn blog lezen, en dat ik niet perse wil dat zij bepaalde verhalen over mij lezen. Maar ook vreemd omdat ik graag eerlijk wil zijn en naar mezelf wil luisteren, en dat op deze manier wil doen. Dus eigenlijk is dit stuk meer voor mezelf geschreven dan voor iemand anders. Maar goed, dat is eigenlijk altijd zo. Terwijl ik het wel fijn vindt om te weten dat andere bepaalde mensen mijn blog volgen :)



Hoe kunnen bepaalde invloeden of gebeurtenissen je gemoedstoestand beïnvloeden? Ik verwonder me erover op dit moment. Vraag me eigenlijk af of ik me teveel laat beïnvloeden door de gebeurtenissen die indruk op me hebben gemaakt. Want... in hoeverre kun je je gevoel uitschakelen? Wanneer weet je dat je je gevoel moet uitschakelen? Of hoef je het nooit uit te schakelen? Hoe weet je dat je echt naar je gevoel luistert, of is het soms misschien ook fake, om toch maar een manier te vinden om gelukkig te zijn?



Ik ben iemand die nooit haar gevoel uitschakelt. En als het ware ook nooit haar gevoel kán uitschakelen. Want hoe stoer ik ook doe, hoe achteloos ik me ook gedraag, hoe gek ik me ook kleed en hoe funny ik lijk te zijn; gevoel blijft altijd. Onderhuids, onzichtbaar. Ik sprak er onlangs over met iemand. Dat ik me soms weggekeken voel in een bepaald café. Die persoon zei dat hij daar geen boodschap aan zou hebben. Toen dacht ik: Hmm... nee eigenlijk moet je daar ook geen boodschap aan hebben. Maar toch voel ik me vernederd als mensen me denigregend aankijken, naar me wijzen of elkaar aanstoten als ik voorbij kom. Ik voel me afgewezen, uitgekotst, lelijk en wordt er onzeker door. Maar aan de andere kant geeft het me juist een enorme kick, want ik weet dat ik mezelf probeer te zijn en dat doe ik vaak door te doen waar ik zin in heb en te dragen wat ik wil en toevallig is dat iets minder mainstream dan de gemiddelde persoon. En daarmee lok ik reacties uit. Opvallende kleding hoort bij mij, daar uit ik mezelf in. En als mensen me dan uitlachen, dan denk ik "Haha, maar ik doe het tenminste". Ik hou me staande in de maatschappij met al haar eisen, verwachtingen, ik doe wat ik voel en wat ik graag wil. Ik durf. Terwijl ik aan de andere ook denk: "Hm, was ik maar in mijn soos, daar zou niemand naar me omkijken".

En ook nu; ik ben impressed door een ontmoeting die ik had. Gewoon, omdat iemand mij eindelijk lijkt te waarderen om wie ik ben. En dat heb ik eigenlijk nog nooit echt op die manier meegemaakt. Het is niet mijn lichaam, of mijn status, of mijn instelling; het gaat om mij. Dus i'm kinda flattered right now. En dat beïnvloedt mijn gemoedstoestand, zichtbaar opmerkelijk voor mij. Ik zing, ik luister muziek waar ik gelukkig van wordt en ik denk veel. Ik heb dagelijks contact met de bewuste persoon, ik vind het prettig om contact met hem te hebben, maar soms denk ik; focus ik me nu niet te erg op 1 ding? Waarom maakt dit me happy? Ik ken de persoon niet eens, alleen via online gesprekken en via die ene ontmoeting. Ik weet niet veel van hem, toch voelt het alsof ik hem ken. Maar waarom laat ik mijn gemoedstoestand in zulke mate beïnvloeden door deze ontmoeting? Is dat een eigenschap van mij, mijn karakter, of is het zelfs hormonaal bepaald? Kan ik het uitschakelen? Zo ja, waarom zou ik het willen uitschakelen?



Ik kan er uren over doorgaan, maar wat telt, is dat ik me goed voel. Ik voel me goed bij wat ik doe. Als ik zin heb om te smsen, doe ik dat. Als ik blij wordt van een antwoord, voel ik dat daadwerkelijk in mijn lichaam. En het maakt me eigenlijk niet zoveel uit wat anderen er van denken of hoe dit biologisch of theoretisch gezien in elkaar zit: I just like it.