Kermis 2009

De kermis in het dorp is afgelopen. Al een paar dagen geleden zijn de attracties afgebroken en inmiddels is alle zooi opgeruimd. Alleen ben ik er nú pas klaar voor om afstand te nemen en mijn ervaringen in deze blog te beschrijven...

Kermis is bij mij een moeilijk issue. Van tevoren moet ik er echt over nadenken; hoe ga ik het dit jaar aanpakken? Mijn eigen vriendinnen zijn namelijk niet zo'n kermis-typetjes, zij gaan dus niet. Mijn lover gaat dagelijks, maar hij zit in een bepaalde leeftijdscategorie dat hij niet lang op één plek blijft staan en dus de gehele tijd rondstruint over de kermis. Hij bezoekt in zijn eentje alle kroegen want hij heeft zoveel bekenden dat ie met iedereen wil socializen, en hij gaat zelfs in attracties! Maar goed, met wie moest ik dan naar de kermis? Lastig... Maar het is goed gekomen :D Natúúrlijk.

Op zaterdag was het niet zo leuk. Met een paar mensen hadden we ingedronken bij mij thuis, op mijn kamertje. Er waren meer mensen dan ik dacht en niet iedereen kon zitten :S (tsja, dat krijg je met een woonruimte van 16 m2). Eenmaal op de kermis bleek dat we allemaal naar één bepaalde kroeg wilden, behalve één persoon... sja, dat bevorderde de sfeer niet echt moet ik zeggen. Eenmaal in de kroeg kon ik mijn draai niet vinden. Mijn eigen vriendinnen waren er niet en ik had eigenlijk niets te melden aan de mensen bij wie ik stond. Ik had het gevoel dat ik niet dronken werd en was blij toen mijn lover me kwam opzoeken (jaja, ook met mij wil hij socializen!). We besloten om kipcorns te gaan bakken bij mij en lekker te gaan slapen.

Op zondag was het leuker. Ik had besloten om met andere mensen mee te gaan dan de dag ervoor, namelijk met mijn zusje en haar vriendinnen. Ook een stelletje ongeregeld... het was niet super, maar wel gezellig. Het avondeten van mijn zusje, een vriendin en mij bestond uit borrelnootjes. Zo'n nootjes die je op de kermis kunt kopen. Het lekkerst zijn ze als ze nog lekker warm zijn. Je ziet het vet in de papieren zak trekken, maar oh wat zijn deze nootjes lekker... Jummie.

Op maandag had ik eerst een ander feest, en kwam ik pas erg laat op de kermis. Even korte samenvatting van het feest: mijn buurmeisje was jarig en hield een tentfeest met een biertap en Sambuca, Rum en Merrys (heb ik nu al niet genoeg gezegd ;) ?). Na een poosje was iedereen gezellig en open met elkaar en ik zag een ontzettend leuke groene houten ouderwetse stoel staan waar ik op ging zitten (ik hou van ouwe houten stoelen!). Omdat alle stoelen bezet waren besloot mijn buurman samen met mij op de leuke groene stoel te gaan zitten. We zijn allebei niet echt dik dus dat paste prima. Het zag alleen misschien wel een beetje gek uit voor mijn lover, die rond 22u naar het feest kwam... Laat op de avond gingen we naar de kermis. Het was leuk, gezellig, kletsen, lachen, kietelen, maar ik was een beetje dronken. Ik gok dat dat van de Sambuca, Rum en Merrys kwam... Geen idee hoe laat ik eindelijk in mijn bedje lag.

Op dinsdag was het gezellig. Ik had afgesproken met een friend om samen een biertje te doen. Deze friend is een gekkie en hij had een nieuwe trend om zijn nek hangen: een rits. Jawel, gewoon, een zwarte dikke rits. Die je eigenlijk in een jas of in een vest zou moeten naaien. Maar hij vond het leuk als ketting. Hij wilde een trend setten. Op het moment dat ik het zag, was ik erg enthousiast. Ik hou van aparte niet-alledaagse dingen en die rits viel in dat rijtje. Ik zei dat ik de dag erna meteen zo'n rits zou gaan kopen. Alleen... de dag erna twijfelde ik erover en nu heb ik dus nog steeds geen rits gekocht.

Eternity

Ik wacht. Op mensen. Die een uur geleden hier zouden zijn. Ongeveer dan. Maar goed, ze zijn er nu nog steeds niet. Dus ik heb me maar een biertje uit de koelkast gepakt. En nu zit ik hier in mijn eentje. Een biertje te drinken. En nee, ik maak me totaal geen zorgen om de mensen die er nog niet zijn. Maar ik vind het raar om in mijn eentje op de bank te zitten en een biertje te drinken. Want dat is iets dat ik normaal gesproken nooit zou doen.

Een guppie in een kom met een hoepeltje erom

Het was op een tuinfeest. Er waren drankjes te verkrijgen die zij normaal gesproken niet vaak consumeerde. Echter, dit keer wel. Volop.

De drankjes waren cocktails. Ja. Verschillende soorten, allerlei alcoholische dranken met af en toe een scheutje 7-up of jus d'orange erbij. Mixed up. Geweldige exotische kleuren. Ietwat vreemde doch interessante smaakcombinaties.

Na pak 'n beet 5 uur zuipen, correctie: cocktails drinken, begon het dansfeestje. Leuke beats klonken en nodigden enkele mensen uit om te dansen. Zij danste ook, op haar gevoel. Ze vergat de wereld om haar heen en de mensen die haar aankeken. Dikke vinger, dacht ze. I luvvvv this music and I luvvv to dance and I don't feel ashamed! Het gevoel was goed, de sfeer was goed, alles was op en top.

Plotseling voelde ze zich niet zo lekker. Het zweet brak haar uit en ze besefte: Ai, misschien ben ik iets te hard aan het dansen. Toen ze zich kalm hield en na 5 minuten nog steeds zweette en haar hart klopte als een idioot, dacht ze dat het wel eens aan de cocktails kon liggen. Ze besloot, met pijn in haar hart, om de cocktail aan de kant te zetten. Na 5 minuten voelde ze zich nog steeds hetzelfde en besloot ze: de dag was erg tof, ik heb me uitstekend vermaakt, misschien was dit het hoogtepunt en moet ik gewoon naar huis. Ze nam afscheid en ging. Dag. Doei. Fijne avond nog! Ga je nu al? Zuip ze!

Eenmaal thuis viel ze in slaap op de bank.

Iets na middernacht ging haar telefoon. "Je raadt nooit waar ik ben. Ik loop op een zandpaadje ergens aan de rand van het dorp. Ik weet niet precies waar ik ben. Het feest waar ik was was niet zo leuk en ik voelde me niet goed. Dus ben ik maar gaan lopen. Nu ben ik op weg naar huis." Het was meteen duidelijk wie het was aan de andere kant van de lijn :D Toen ze ontrafeld had waar de persoon zich bevond, besloot ze om hem op te gaan halen met haar fiets. Lichtjes op de fiets, jas aan, sjaal om, en hoppakeej.

Toen ze op de fiets zat, zo midden in de nacht, voelde ze zich in haar element. Dit moet ik vaker doen als ik uit ben geweest, dacht ze. Heerlijk, die vrijheid, de geuren om haar heen en de kleuren van de nacht. Toen ze 10 minuten onderweg was zag ze een schim op de weg. In de donkerte van de nacht zag ze dat het de persoon was die ze zocht. Hij was blij haar te zien en andersom was het wederzijds.

Eenmaal op de terugweg naar huis, zat zij achterop de fiets en dacht: Zo is het prima, zo moet het zijn.

Is dit nu later?

Is dit nu later
Is dit nu later, als je groot bent
Een diploma vol met leugens, waarop staat dat je
volwassen bent
Is dit nu later
Is dit nu later, als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nu later



(Is dit nu later - Stef Bos)

Apathie

Het was een zeer vreemde gewaarwording, wellicht veroorzaakt door een bepaalde dosis alcoholische versnaperingen. De vrouw was op een feest waar Vriend ook was. Het was in de buitenlucht, heerlijk. Midden op een straat, bij een kerk. Er waren veel mensen. Gezichten, uitdrukkingen, woorden, zinnen. Links rechts en overal. De vrouw voelde zich een beetje vreemd. Niet lekker, maar ook niet enorm slecht. Beetje van de aarde af. Klein beetje maar. Ze voelde dat haar voeten de grond raakten, maar haar gedachtenwereld was toch iets verder weg. Als mensen tegen haar praatten, reageerde ze kortaf. Ze wilde graag leuk en aardig zijn, en normale antwoorden geven, maar het lukte niet. Ze merkte op dat Vriend al een tijdje weg was en ze wist niet waarheen. Ze belde Vriend. Hij antwoorde niet. Ze raakte lichtelijk gefrusteerd en liet zich opgaan in de menigte.
Opeens zag ze hem. Op ongeveer 5 meter van haar af. Ze ging naar hem toe en zei enthousiast "Hej!". Hij keek op en reageerde niet. Ze zag dat hij bij een kennis stond. Vriend had zijn portemonee in zijn handen en was met kennis over geld bezig. De vrouw voelde haar benen zwak worden en haar zicht werd troebel. Ze ging een paar stappen achteruit en werd langzaamaan boos. Boos, omdat ze dacht dat Vriend met kennis aan het onderhandelen was over harddrugs. Boos, omdat Vriend dus drugs gebruikte. Boos, omdat Vriend dus drugs verkoos boven haar! Ze wilde weg, ze wilde hem slaan, ze wilde breken.
Vriend kwam naar haar toe. Hij zag dat er iets was en vroeg ernaar. De vrouw had tranen in haar ogen en vroeg wat Vriend aan het doen was met kennis. Vriend lachte en vertelde dat hij sterke drank moest kopen voor kennis. Hij gaf de vrouw ook wat. Er viel een grote last van haar schouders af. Ze veegde haar tranen af en Vriend hield haar vast. Hij wist ook dat er soms ietwat vreemde gedachten door het koppie van de vrouw gingen. Dat was soms grappig, soms pijnlijk. Maar altijd oke.

Mooooooi

Mooi - Vastgebonden - Genot - Angst

Huid - Mysterieus - Eenzaam- Onbekend

Vrouw - Verlangen - Sleutelbeen

Onwetend - Sexy - Waar?

Blauw blauw blauw

Vorige week kreeg ik een brief van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. Ik was de keuken aan het opknappen met vriendlief en ik vroeg aan hem toen ik de enveloppe zag, of dit eventueel heel misschien een bon kon zijn. Hij lachte me uit (verder is hij best lief hoor!) en zei JA. Er spookten vragen door mijn hoofd (waar/wanneer/hoe/hoe hard/hoe duur) en ietwat zenuwachtig opende ik de enveloppe. Mijn ogen vlogen over de letters en gingen snel naar de aangehechte acceptgiro. 19 euro. Negentien euro maar? OOOOOOOW wat een opluchting. Ik was al bang dat ik mijn rijbewijs in moest leveren of zoiets geks. Maar eigenlijk kan dat helemaal niet want ik rij meestal maar 10 km te hard en af en toe 20. Maar nooit meer. Ik had dit keer 57 gereden op een stuk waar ik maar 50 mocht. Mijn conclusie die ik hier uit trok: eigenlijk ben ik best lief en houd ik me vrij goed aan de regeltjes :)

Maar toen...

Zaterdag ging ik met vrienden naar een feest in een dorp verderop. We gingen met de fiets. Ik heb twee fietsen, één zuipfiets en één fatsoenlijke fiets. Maar van beide fietsen doet de verlichting het niet. Zuipfiets moet altijd 10 minuten opwarmen voordat het licht het echt doet. Fatsoenlijke fiets heeft kraaltjes aan de spaken waardoor de dynamo niet tegen de band komt. Daarnaast ben ik geen technisch wonder en ben ik te lui om mijn vader of iemand anders te vragen om de lichten te fixen. Nou, waar het op neerkomt is dus dat ik zaterdag rond de klok van 22u zonder licht fietste. We waren een kleine minuut onderweg (heus!) toen er een auto langzaam achter mij aan begon te rijden. De auto kwam naast me rijden en ik keek. Fuck. Politie. POLITIE! De raam van de auto ging open en ik zei: "Jah.... geen licht he." De politieagente zei: "Inderdaad. Wilt u even stoppen?"

Naam, adres, geboorteplaats, geboortedatum, merk fiets... "Welke reden kan ik noteren dat uw licht het niet doet?" Ik zei, heel eerlijk, dat mijn fiets altijd op moet warmen en dat het licht het na 5 tot 10 minuten meestal wel doet. De agenten lachten en zeiden tegen elkaar dat dit de beste smoes was die ze ooit hadden gehoord. Ik schaamde me voor mijn eerlijkheid. Binnen 4 tot 6 weken zou de acceptgiro verschijnen van 20 euro. Opluchting heerste, ik was bang dat het veel duurder zou zijn. Omdat we nog 30 minuten moesten fietsen en ook snachts nog terug moesten, besloot ik een andere fiets te gaan halen. Fiets van vriendlief. Ik was immers op 200 meter van mijn huis af (JA!)

's Nachts nog 2 politie-auto's tegen gekomen. Maar ik had prima licht :D