Is dit nu later?

Is dit nu later
Is dit nu later, als je groot bent
Een diploma vol met leugens, waarop staat dat je
volwassen bent
Is dit nu later
Is dit nu later, als je groot bent
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Is dit nu later



(Is dit nu later - Stef Bos)

Apathie

Het was een zeer vreemde gewaarwording, wellicht veroorzaakt door een bepaalde dosis alcoholische versnaperingen. De vrouw was op een feest waar Vriend ook was. Het was in de buitenlucht, heerlijk. Midden op een straat, bij een kerk. Er waren veel mensen. Gezichten, uitdrukkingen, woorden, zinnen. Links rechts en overal. De vrouw voelde zich een beetje vreemd. Niet lekker, maar ook niet enorm slecht. Beetje van de aarde af. Klein beetje maar. Ze voelde dat haar voeten de grond raakten, maar haar gedachtenwereld was toch iets verder weg. Als mensen tegen haar praatten, reageerde ze kortaf. Ze wilde graag leuk en aardig zijn, en normale antwoorden geven, maar het lukte niet. Ze merkte op dat Vriend al een tijdje weg was en ze wist niet waarheen. Ze belde Vriend. Hij antwoorde niet. Ze raakte lichtelijk gefrusteerd en liet zich opgaan in de menigte.
Opeens zag ze hem. Op ongeveer 5 meter van haar af. Ze ging naar hem toe en zei enthousiast "Hej!". Hij keek op en reageerde niet. Ze zag dat hij bij een kennis stond. Vriend had zijn portemonee in zijn handen en was met kennis over geld bezig. De vrouw voelde haar benen zwak worden en haar zicht werd troebel. Ze ging een paar stappen achteruit en werd langzaamaan boos. Boos, omdat ze dacht dat Vriend met kennis aan het onderhandelen was over harddrugs. Boos, omdat Vriend dus drugs gebruikte. Boos, omdat Vriend dus drugs verkoos boven haar! Ze wilde weg, ze wilde hem slaan, ze wilde breken.
Vriend kwam naar haar toe. Hij zag dat er iets was en vroeg ernaar. De vrouw had tranen in haar ogen en vroeg wat Vriend aan het doen was met kennis. Vriend lachte en vertelde dat hij sterke drank moest kopen voor kennis. Hij gaf de vrouw ook wat. Er viel een grote last van haar schouders af. Ze veegde haar tranen af en Vriend hield haar vast. Hij wist ook dat er soms ietwat vreemde gedachten door het koppie van de vrouw gingen. Dat was soms grappig, soms pijnlijk. Maar altijd oke.

Mooooooi

Mooi - Vastgebonden - Genot - Angst

Huid - Mysterieus - Eenzaam- Onbekend

Vrouw - Verlangen - Sleutelbeen

Onwetend - Sexy - Waar?

Blauw blauw blauw

Vorige week kreeg ik een brief van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. Ik was de keuken aan het opknappen met vriendlief en ik vroeg aan hem toen ik de enveloppe zag, of dit eventueel heel misschien een bon kon zijn. Hij lachte me uit (verder is hij best lief hoor!) en zei JA. Er spookten vragen door mijn hoofd (waar/wanneer/hoe/hoe hard/hoe duur) en ietwat zenuwachtig opende ik de enveloppe. Mijn ogen vlogen over de letters en gingen snel naar de aangehechte acceptgiro. 19 euro. Negentien euro maar? OOOOOOOW wat een opluchting. Ik was al bang dat ik mijn rijbewijs in moest leveren of zoiets geks. Maar eigenlijk kan dat helemaal niet want ik rij meestal maar 10 km te hard en af en toe 20. Maar nooit meer. Ik had dit keer 57 gereden op een stuk waar ik maar 50 mocht. Mijn conclusie die ik hier uit trok: eigenlijk ben ik best lief en houd ik me vrij goed aan de regeltjes :)

Maar toen...

Zaterdag ging ik met vrienden naar een feest in een dorp verderop. We gingen met de fiets. Ik heb twee fietsen, één zuipfiets en één fatsoenlijke fiets. Maar van beide fietsen doet de verlichting het niet. Zuipfiets moet altijd 10 minuten opwarmen voordat het licht het echt doet. Fatsoenlijke fiets heeft kraaltjes aan de spaken waardoor de dynamo niet tegen de band komt. Daarnaast ben ik geen technisch wonder en ben ik te lui om mijn vader of iemand anders te vragen om de lichten te fixen. Nou, waar het op neerkomt is dus dat ik zaterdag rond de klok van 22u zonder licht fietste. We waren een kleine minuut onderweg (heus!) toen er een auto langzaam achter mij aan begon te rijden. De auto kwam naast me rijden en ik keek. Fuck. Politie. POLITIE! De raam van de auto ging open en ik zei: "Jah.... geen licht he." De politieagente zei: "Inderdaad. Wilt u even stoppen?"

Naam, adres, geboorteplaats, geboortedatum, merk fiets... "Welke reden kan ik noteren dat uw licht het niet doet?" Ik zei, heel eerlijk, dat mijn fiets altijd op moet warmen en dat het licht het na 5 tot 10 minuten meestal wel doet. De agenten lachten en zeiden tegen elkaar dat dit de beste smoes was die ze ooit hadden gehoord. Ik schaamde me voor mijn eerlijkheid. Binnen 4 tot 6 weken zou de acceptgiro verschijnen van 20 euro. Opluchting heerste, ik was bang dat het veel duurder zou zijn. Omdat we nog 30 minuten moesten fietsen en ook snachts nog terug moesten, besloot ik een andere fiets te gaan halen. Fiets van vriendlief. Ik was immers op 200 meter van mijn huis af (JA!)

's Nachts nog 2 politie-auto's tegen gekomen. Maar ik had prima licht :D

Bloemetjes buiten zetten

En sinds vandaag staan er bloemen op het dakterras. Het liefst wilde ik roze en paarse, maar ik ken mijn huisgenoten en ik weet dat zij daar niet blij mee zouden zijn. Het liefst wil ik alles roze en paars maar dat is nooit iemand met mij eens. Maar goed. Bloemen. Ik heb paarse, roze (ja hoor, toch wel) rode en witte. Om toch een beetje tegenmoet te komen aan de gulden middenweg-mening van mijn roomies.
Het waait nu best hard en de plantjes zijn nog vrij klein. Ik hoop dat ze het overleven in deze wind! Maar ik kan ze moeilijk iedere keer binnen gaan zetten als het hard waait :S Het zijn niet voor niets perkplanten, en geen kamerplanten. Dus ja, ik kan verwachten dat ze sterk zijn.


Laten we afwachten.

Ik moet alleen niet vergeten om ze water te geven. Daar ben ik namelijk nogal goed in, in vergeten :)

Hartje

Ik en jij :)

Für immer

Hm.

Beetje... labiel.
Of zo. Zoiets. Achtigs.
Weet ook niet waarom.
Kan er ook nix aan doen.
Nou ja, zou niet weten hoe.
Of wat.
Of wanneer.
Of hoezo.
Sorry. Crap.

Pff.
Ik wacht op iemand.
Hopelijk kan die persoon mn gevoel veranderen.