Verbazing

"Je verbaast me telkens weer!" 

*Glimlach* 

Zooitje ongeregeld

Waar liggen de grenzen in een vriendschap? Wanneer weet je dat je actie moet ondernemen bij een vriend of vriendin, omdat hij of zij zich anders gedraagt en je je daar zorgen om maakt? 

Situatie: Vriendin Carrie (dat is niet haar echte naam natuurlijk maar het is een personage uit een welbekende HBO-serie die heel goed bij haar past) is vanaf de middelbare school onderdeel van onze vriendinnengroep. Deze groep bestond toentertijd uit allerlei eigenwijze en alternatieve meiden, een zogenaamd zooitje ongeregeld. Veel leuke, heftige, grappige, ludieke, serieuze dingen meegemaakt. Inmiddels is deze groep niet meer hoe zij vroeger was. En dat is niet erg, mensen veranderen, afstanden worden letterlijk of figuurlijk groter, mensen maken keuzes. Maar vriendin Carrie is nog een onderdeel van het restant van de groep wat over is. En ikzelf ook. 

Vriendin Carrie is een hoogvlieger eersteklas. Studeren, carrière maken, veel - heel veel - geld verdienen, dure dingen kopen, en dat alles ook graag en vaak benoemen. Heeft het hart op de juiste plek, maar een valkuil is voor haar dat ze zich gaat bemoeien met een ander. Bovendien hecht zij - naar mijn idee - de laatste tijd teveel waarde aan status, inkomen, rang. Dit is iets wat mij persoonlijk enorm tegenstaat (ik zou zelfs beste vrienden kunnen worden met iemand uit de goot) (Oke, bij wijze van spreken). Voor mijzelf heb ik een tijd terug de keuze gemaakt om mijn energie te stoppen in mensen waar ik me prettig bij voel, maar waar ik naar mijn gevoel ook iets van terug krijg, en waarbij ik mezelf mag zijn zoals ik ben. Want vooral dat laatste mis ik bij vriendin Carrie. Ik voelde me gewoon niet meer 'goed genoeg' bij haar. En bij die keuze heb ik me neergelegd, ik heb de afgelopen maanden weinig contact met haar gehad, maar vond het ook prima. 

Echter, vandaag kwam ik erachter dat ook de overige vriendinnen uit onze groep dit ervaren met vriendin Carrie. Een afstand die groter wordt. En toen kwam bij mij de vraag: moeten we hier iets mee? Wat betekent vriendschap, mag je elkaar erop wijzen dat je verandert? Iedereen mag toch veranderen? Ik wil zelf ook graag geaccepteerd worden zoals ik ben, moet ik dan niet ook vriendin Carrie accepteren zoals ze is? 

Zelf denk ik dat er dingen spelen bij vriendin Carrie (haha lekker abstract, 'dingen spelen'...). Ze kan alleen nog maar over serieuze dingen praten, wil alles zo goed mogelijk doen, een lachje kan er niet meer af. Zelfs een supergrappig grapje (heus!) vindt ze niet grappig. Heeft ze, door 'de dingen die er mogelijkerwijs spelen', haar levenslust verloren? Zit ze in een dip waarvan wij, haar vriendinnen, niets af weten? 

Kortom: mogen we haar confronteren met wat wij zien en beleven? Of moeten we haar de ruimte geven en accepteren dat mensen veranderen? 

Zie je wel...

Wat wil ik met mijn leven, wat wil ik met mezelf, wat wil ik met de liefde? Wat wil ik nou eigenlijk? WAT WIL IK? Die vraag die telkens weer terug komt... soms vallen er dingen op zijn plek, heb ik het gevoel dat ik een goeie richting op ga. Maar soms ook loop ik een beetje vast. Wil ik dingen, maar weet ik niet wat ik wil en hoe ik dan toch in godsnaam bij een antwoord kan komen. Zoals nu. Weer. Altijd maar weer.  

Het liefst ga ik ergens voor, wil ik me helemaal voor iets geven, alles. Voor een nieuwe baan, een nieuwe opleiding, een nieuwe liefde, een nieuw huis. Alles nieuw. NIEUW, onbekend, spannend, fris, energiek. Ik heb behoefte aan vernieuwing. Terwijl ik tegelijkertijd heel erg vasthoud aan alles wat ik op dit moment heb, mijn zekerheid. 

Eerst was er een mogelijke nieuwe opleiding, interessant, passend, goed gevoel, super enthousiast, maar dat enthousiaste gevoel is een beetje gedempt. Waarom, geen idee. Toen was er een nieuw huisje, meteen contact gelegd, maar ook dat ligt sindsdien stil. En dan was er ook op het werk een tijdelijke verandering van locatie en dus een ander team, wat vandaag ook terug is gedraaid naar een veel kortere periode... Afgelopen jaar vol goede moed met een vriend een theatergroepje opgezet, paar optredens gehad, maar ook weer afgekapt... Ontbreekt het mij aan doorzettingsvermogen, daadkracht? Neen, dat gevoel heb ik niet. Maar wat dan? Waar ligt mijn passie? Wie is ANNanas? 

En dan is er ook nog de liefde... Waar ik vroeger veel te snel verliefd werd op een persoon, heb ik mezelf geleerd dat gevoel niet te snel meester van me te laten maken. Afstand, weinig gevoel, onderdrukken. Mezelf niet te snel blootgeven over mijn gevoel. Want telkens weer krijg ik de deksel kei hard op mijn neus. Drie serieuze relaties, allemaal beëindigd. Maar.... nu begin ik het toch wel te missen. Een vriendin confronteerde me afgelopen weekend met de vraag "Heb je zelf geen behoefte aan iemand waarbij je je eigen gevoel kwijt kan?" JA natuurlijk heb ik daar behoefte aan. Soms denk ik er niet over na, en besef ik het niet. Speelt het even niet in mijn leven, ben ik veel meer met andere dingen bezig. Leuk, prima, rust. Maar hoe graag zou ik een mens ontmoeten waar ik alles waar ik mee zit tegen kan vertellen, die me lief en mooi vindt. Ik kan wel tegen mezelf zeggen in de spiegel 'je bent mooi' en dat doe ik ook soms, maar als die woorden oprecht uit het hart van een ander komen.... dat is toch anders. 

Morgen heb ik een afspraak met een persoon die ik leuk vindt. Methylfenidaat zal ik hem maar noemen, ja, die persoon van dat stukje met die traan. Die zijn verhaal tegen mij heeft verteld. Die ik leuk vind. Maar waar ik ook bewust een soort afstand bij hou. De uitnodiging voor deze afspraak kwam van zijn kant, het verraste me, ik had het niet verwacht. WANT ik verwacht natuurlijk altijd maar weer een afwijzing. Want zo gaat het normaliter in mijn leven. Dus ik duw een positieve verwachting maar weg. Want dan gaat het makkelijker. Zelfbescherming ten top. 

Ook nu wacht ik tot morgenavond op een afwijzend appje.... En als het dan zover is, zucht ik diep, en denk ik 'Zie je wel....' En ga ik weer fluitend verder met iets anders. Want heej, mijn leven is leuk en goed en fijn. 

Haha, leuke contradictie.... =) 

Doorzichtige lijntjes

Dit stuk gaat over de doorzichtige lijntjes die er tussen gevoel en verstand lopen. Het contrast, dat alles laat overlappen, en wat het leven (en de mens an sich) soms lastig doch interessant maakt. 

Haar dopamine-niveau alsmede haar cortisol-niveau stijgen lichtelijk als Methylfenidaat in de buurt is. En ze zal er niet om liegen, de oxytocine in haar hersenen stijgt ook. Ze wil hier niet mee zeggen dat ze verliefd is, want dat is ze niet. Maar haar lichaam, haar hormonen, haar gevoel, spreken soms toch haar verstand tegen. Maar lichamelijke affectie is iets anders dan verstand. HAAR verstand was niet verstandig, maar zijn verstand wel. Omdat zij, diep vanuit haar gevoel, iets pakkends zei, wat hem raakte. BAM. 

Maandagavond. Wandelen in een mooi bos, eenzame boomstronken bewonderen, irritatie door muggen, genieten van de anonimiteit want geen mens om hen heen. Praten over levens, over hobby's (serieus, de vraag "En wat zijn jouw hobby's" kwam ter sprake.... Hehe), over werk, over geld de de betekenis er van. Zijn materialisme, haar anti-materialisme. Terugreis, zonsondergang. Tuin, biertje, nog een biertje. Open gesprekken, hij die zich afvraagt waarom hij bepaalde dingen vertelt tegen haar. Zij die stil is en luistert, soms confronteert. De huis-vleermuis die weer rondjes in de tuin vliegt, een egel die besluit zijn verstopplek te verlaten en zich te laten zien. Donkerte. Nacht. Tijd om naar huis te gaan. Hij loopt mee naar haar deur, zij vraagt "Ehm wat wil je, kom je nog even binnen of ga je?" Binnen nog een biertje, samen op de bank. Ineens, een zoen. Even maar, wederkerig, maar zij kapt het af. Het is te onverwacht, te plotseling. Een conversatie over blijven slapen ja of nee. Hij vraagt zich af wat verstandig is. Zij zegt dat zij het niet weet (gedachte: "Ja blijf slapen, ik heb ontzettende zin in jou want dat was laatst ook zo fijn en mijn lichaam smacht er naar! MAAR ik wil niet een vervanger voor je ex - en voor je liefdesverdriet - zijn, geen speeltje of leuk ding waar je even gebruik van kan maken omdat je zo boos bent op je ex" *hunker hunker*) en ze vervolgde haar verhaal met "Ik weet het niet goed, maar ik wil geen vervanger voor je ex zijn". Hierdoor schoten zijn hersenkronkels nog meer in de knoop, en was hij de verstandige in deze. 

Achteraf nog via social media deze situatie geëvalueerd. Het leuke wat er tussen hen is moet nu niet kapot gaan door dingen te doen waar ze niet allebei vanuit dezelfde gedachte achter staan. Hij die denkt dat hij over zijn vorige relatie heen is, zij die weet dat het niet zo is. Hij is te gefrustreerd, hij is te boos, vol wrok. Zij die trots op zichzelf is omdat hij niet is blijven slapen, omdat ze het juiste tegen hem gezegd heeft op het juiste moment. Ze heeft hem aan het denken gezet over zichzelf. Goed van haar! 

Vooroordelen

Soms is het jammer hoe de mens in elkaar zit. De mens is hoe dan ook een wezen met vooroordelen. Hoe empatisch of geïnteresseerd je ook bent, ieder mens doet er aan mee. Of je het nou wil of niet. 

In het dorp waar ik woon (waar alles zo snel gaat), gaat een roddel rond over Mate en mij. Mate en ik waren altijd al vrienden. Sinds een paar maanden is zijn relatie spijtig genoeg uit gegaan. Mate vond steun bij een paar vrienden, waaronder ook ik. Hij heeft uren bij mij gespendeerd, veel gepraat, gehuild, zich dingen afgevraagd. We wandelen ook heel veel. We zijn allebei mensen die enorm van de natuur houden en graag flinke afstanden wandelen. Dus ziet men ons regelmatig samenzijn. En in ons dorp is dan al snel een roddel in het leven geroepen 'Mate en ANNanas hebben iets samen'. Ja, we hebben een superfijne vriendschap, filosoferen over het leven, over de toekomst, over persoonlijke groei, over relaties, over hoe en waarom. We drinken bier en lachen. Dat zijn de dingen die we samen hebben. Maar niet het 'iets' dat men denkt... 

En sinds een week heeft ANNanas weer contact met een oude bekende (zie "Weg", genaamd Methylfenidaat). Een mannelijk persoon waar ze ooit iets kortstondigs mee heeft gehad. Van de buitenkant is hij ruig, stoer, ontzettend nuchter, machtig. Ik was verrast dat deze persoon blijkbaar ook een hele andere kant heeft. Hij heeft zijn verhaal verteld, heeft natuurlijk een hele ontwikkeling doorgemaakt en is veranderd. Hij praatte heel open, liet zijn tranen stromen, filosofeerde met me mee over het leven en over de betekenis van relaties, het vast willen houden van iets wat er niet meer is. Dat een relatie een mooie toevoeging moet zijn op je eigen geluk, en je niet enkel je geluk uit een relatie moet halen. Ik kreeg een prettig gevoel om bij Methylfenidaat te zijn. Dit vertelde ik aan mijn twee goeie vrienden (Vriend Pizza en Mate) en hun reacties waren niet heel fijn om te krijgen. Mate haalde zijn schouders op en reageerde lacherig. Vriend Pizza zei tegen me dat hij Methylfenidaat niet vertrouwt. Dat is niet tof om te horen van vrienden. Maar dat is de buitenkant van Methylfenidaat, nog steeds die ruige man. En Vriend Pizza en Mate kennen deze Methylfenidaat niet goed, maar reageren dus vanwege hun vooroordelen op deze manier. 

Maar goed. Vanmiddag ga ik weer iets leuks doen met Methylfenidaat. =) 

Blote voeten

De vrouw wandelde op blote voeten door het bos. Van tevoren masseerde ze de drie punten die het eerst contact maken met de aarde, zoals de wandelcoach het de vrouw geleerd had. Het lopen voelde zacht, ze voelde zich dichter bij de aarde. Het daadwerkelijke bewust contact maken lukte niet heel goed omdat ze tijdens de wandeling in gesprek was met een mede-wandelaar, "Mr. KB". Ze praatten over de betekenis van dromen, van nachtmerries, over twee gezamenlijke vrienden van hen waar ze zich zorgen om hadden gemaakt, over het opfleuren van het buitenterras van Mr. KB. Ze bewonderden de prachtige natuur om hen heen, het pad waar de vrouw hen naar toe leidde vindt zij 1 van de mooiste paden in de omgeving. Het is op ongeveer 500 meter afstand van het huis van Mr. KB, maar hij kende het pad nog niet (!). En op blote voeten in het bos beviel de vrouw uitermate goed. Mr. KB at brandneteltoppen en brandde daarmee zijn keel. De vrouw lachte. 

De lezing over Life-coaching was inspirerend. In het begin had de vrouw haar twijfels, maar de vrouw is altijd sceptisch over dingen die zij niet kent dus dat is te verklaren =) Ook haar mede lezing-ganger, "Mate", was voor aanvang erg stil en afwachtend. Maar toen begon de spreker..... Het voelde als een warm bad, alles wat er verteld werd klopte volgens de vrouw, paste bij haar visie. Het leek alsof ze een nieuw weggetje had gevonden in haar zoektocht. De vrouw en Mate moesten nog 2 uur terugreizen met de trein, en ze waren zo enthousiast en blij, dat ze een blik bier, een klein flesje rode wijn en sushi kochten en in de trein nuttigden. Blijdschap mag gevierd worden! 

WEG

"Ik slik methylfenidaat," zei hij. "Oh," zei de vrouw met een lichte verwondering in haar stem, "slik jij Ritalin? Heb je ook een diagnose dan?" De man staarde naar het plafond en knikte. "Ja, ik heb sinds drie maanden een diagnose." Zijn kin trilde een beetje. De vrouw wreef zachtjes over zijn arm. Tijdens de daaropvolgende stilte biggelde er een traan over zijn wang. 

Wat is het mooi om mensen beter te leren kennen. Wat is het interessant om te merken dat iemand zich open durft te stellen aan jou. Dat de verwachtingen die je bij mensen hebt, vaak niet blijken te kloppen.

WEG met die verwachtingen.