WEG

"Ik slik methylfenidaat," zei hij. "Oh," zei de vrouw met een lichte verwondering in haar stem, "slik jij Ritalin? Heb je ook een diagnose dan?" De man staarde naar het plafond en knikte. "Ja, ik heb sinds drie maanden een diagnose." Zijn kin trilde een beetje. De vrouw wreef zachtjes over zijn arm. Tijdens de daaropvolgende stilte biggelde er een traan over zijn wang. 

Wat is het mooi om mensen beter te leren kennen. Wat is het interessant om te merken dat iemand zich open durft te stellen aan jou. Dat de verwachtingen die je bij mensen hebt, vaak niet blijken te kloppen.

WEG met die verwachtingen.

Wijsheid

Het was zondagavond. Ze was op de kermis, waar ongeveer alle dorpsgenoten, vrienden en kennissen waren. Ze had het niet naar haar zin, ze kwam niet in de flow. De biertjes smaakten niet lekker, de gesprekken kwamen niet op gang, ze had een gevoel dat ze niet op de juiste plek was. Ze besloot om naar haar gevoel te luisteren, en om in haar eentje naar de bioscoop te gaan. Dit beviel heel goed. Anoniem. Niemand waar ze rekening mee hoefde te houden. Ze hoefde niet te praten, niet te delen, niet voor een ander te denken. Alleen zij. Alleen de vrouw. 

Het was maandagavond. De vrouw had het gevoel dat ze op weg was naar een sollicitatiegesprek. Ze wist dat het belangrijkste van de avond was dat ze zichzelf was. Maar ook voelde ze haar hart bonzen. Klamme handen. Zonnebril op, zonnebril af. In werkelijkheid stond ze te wachten op een onbekend persoon. Ze had een afspraak met iemand die ze nog nooit live ontmoet had. Wel via whatsapp regelmatig gesproken, en eerst ook via een datingsite. Jawel. Die contacten verliepen erg leuk, waardoor een ontmoeting een logisch gevolg was. En de ontmoeting volgde die avond... Na een paar wijntjes vond de vrouw het leuker. In het begin was het te ongemakkelijk voor haar. Drie praatte veel, voor haar was het vreemd om zoveel te praten, om geen moment van stilte kunnen ervaren. Zij houdt van stilte, zo erg, dat ze het tijdens de date miste. Bovendien had ze het gevoel dat ze zichzelf moest bewijzen, wat een onnatuurlijk gevoel was. Het werd toch een gezellig avond, want na de fles wijn die ze gedeeld hadden dronken ze nog een extra glaasje. De vrouw had oprechte interesse voor Drie. Maar haar gevoel kon ze niet toelaten. Ook in de dagen na de date was haar gevoel even kwijt. Ze wist niet zo goed waar ze het zoeken moest. Maar dat was niet vervelend. Dat was goed. 

Het was woensdagavond. De afspraak met de wandelcoach was gepland in een bos. De vrouw was ontspannen toen ze de wandelcoach ontmoette. Vertelde haar verhaal, vertelde haar visie, stelde haar vragen. De wandelcoach liet haar toe, stimuleerde haar om te vertellen, maar leerde haar ook dichter bij haar gevoel te komen. Want dat is het punt waar de vrouw zich op dit moment in ontwikkelt. Gevoel. De wandelcoach vertelde dat de vrouw goed op weg was om zichzelf persoonlijk meer te ontwikkelen. Ze vond de vrouw een wijs persoon. Voor de vrouw voelde deze avond als een bevestiging. Een bevestiging van dat ze zelf, in haar eentje, op de juiste manier bezig was om zichzelf te leren kennen. Iets wat ze van tevoren al had gedacht, maar waarvoor ze misschien toch even de mening voor nodig had van een 'professional'. Het voelde als een 'GO!' 

Wat is de wereld mooi, en wat is een mens toch een mooi en interessant wezen. Schouderklopje voor mezelf, ik vind mezelf mooi! 

Stap voor stap

Niet alles gaat zoals je hoopt dat het zou gaan. Maar toch heb je er vrede mee. 

De auditie was bijvoorbeeld heel erg leerzaam voor mij. Het was een behoorlijke stap om in mijn eentje iets te ondernemen, om me helemaal te geven voor een groep onbekende personen. Het was een erg leuke avond en ik heb genoten. Het bericht vandaag dat ik niet door ben kwam voor mij niet onverwacht. De feedback op mijn solo was positief, alleen was mijn spel nog te klein en ingetogen. Ook dat is niet nieuw, maar wel een bevestiging van mijn gevoel. Bovendien heeft deze auditie me doen beseffen dat ik het zelf erg lekker vindt om fysiek theater te spelen, dus heb ik zojuist een mail gestuurd naar een organisator van een cursus hier in de buurt. 

Volgende week heb ik een afspraak met een wandelcoach. Ik moet weten waar ik naar toe moet met mijn leven. Heb trouwens wel het gevoel dat ik lichtelijk in de buurt van een pad aan het geraken ben, wat heel goed voelt. 

Wat ook niet helemaal loopt zoals ik gehoopt had, maar wat nu toch wel goed voelt, is het contact met De Vreemdeling. De afstand waarborgen lukte niet gelijk. Ik bleef gevoelens voor hem hebben. Weer besproken, elkaar een paar weken niet gezien. En nu ben ik gaan beseffen dat mijn gevoelens voor hem eigenlijk niet heel diep zaten. Want hoe minder ik hem zag en sprak, hoe verder mijn gevoelens wegsijpelden. Stukje bij beetje verdwenen ze. Ik hoefde er niet eens zelf actief aan te werken. En laatst sprak ik De Vreemdeling weer live, en toen voelde het zelfs even raar om hem weer te zien. Niet vervelend, maar onwennig. Ik voelde me even ongemakkelijk. Omdat ik mezelf niet meer blootstelde aan hem. Maar ik heb er vrede mee, het is makkelijker zo. Wie weet kunnen we vrienden zijn, ik weet het niet, we zullen het zien in de toekomst. Verder blijf ik erbij, dat als zijn leven anders in elkaar zou zitten, we zeker een hele goeie match zouden zijn... Maar dat is eenmaal niet! 

Hoppa, weer een paar stapjes verder! ANNanas gaat lekker slapen nu. 

De luchtzoeker

Ze was in een kringloopwinkel. Daar kocht ze wat tijdschriften. Thuis las ze een van die tijdschriften. Het had het thema ´Vind je weg´. Het sloot naadloos aan op de zoektocht waar ze mee bezig is.

Ze heeft een elemententest ingevuld. Daar komt het volgende uit: "De luchtzoeker. Je bent een zeer talentvol mens, je mag alleen wat meer 'opstijgen'. Waar is de levensfilosoof in jou die keuzes overweegt en overzicht houdt op de verschillende aspecten van je leven? Je kunt nog veel meer uit je leven halen als je leert reflecteren op jezelf. Zo kun je een visie ontwikkelen op je eigen leven, maar ook op je relatie tot anderen. Deze vragen helpen je op weg: Wat vind jij nu echt zinvol? Sta eens stil bij de wijze waarop je naar de wereld kijkt. Bedenk een paar manieren om het op je werk of thuis (nog) meer naar je zin te hebben. Wat is jouw passie? Wat is je missie? Zet het voor jezelf eens op papier." En hier moet ze het dus mee doen. Het klopt helemaal. Alles wat hierboven staat beschreven klopt. Ze wist het al, maar het wordt bevestigd. Ze weet niet wat haar passie, missie, visie is. Ze weet dat ze veel meer uit het leven kan halen. Ze zoekt. Ze zoekt de lucht. 

Ze heeft ook via de antroposofische zienswijze een klein zelfonderzoekje gedaan. Hierin wordt ze bekeken via een vierledig mensbeeld: lichaam, ether, astraliteit en geest. De ontdekking die hieruit naar voren komt is dat ze misschien toch wel gaat reizen. Ondanks haar heimwee. De drang, het verlangen, de uitdaging is zo mooi en voelt zo goed dat ze vandaag denkt "Wie weet....." 

Afraid?

* What would you do if you weren't afraid? * 

ANNanas heeft vandaag een paar stappen in de juiste richting gezet.
In de richting van haar eigen persoonlijke groei. En passie.

- Ze heeft voor het eerst in haar leven serieus gemediteerd. Middels een geleide meditatie. Het voelde goed! Het lukte natuurlijk niet om alle gedachten tegen te houden, maar ze bereikte wel een paar momenten een totale ontspanning. Dit voelde goed.
- Ze heeft zich opgegeven voor een informatieavond over Life Coaching. Ze wil meer van het onderwerp weten, ze wil weten of het iets is wat ze zelf wil gaan leren. Binnenkort dus een avondje naar Utrecht!
- Het moeilijkste was vandaag luisteren naar haar verstand. Haar gevoel moest ze vandaag even uitschakelen. De tranen hebben al een paar keer achter haar ogen gedrukt, maar ze heeft haar beslissing gemaakt. De Vreemdeling en ANNanas blijft een mooie maar lastige combinatie. Het kan er niet zijn want ANNanas wil geen pijn.
- Het spannendste was vandaag het wel opgeven voor een auditie voor een theaterstuk! ANNanas kwam via via bij de oproep terecht. Het gaat over een fysiek theaterstuk over de dunne grens tussen normaal en abnormaal, over de vooroordelen over psychische aandoeningen. Het stuk moet nog vormgegeven worden door de acteurs en regisseur zelf, iets wat ANNanas zelf heerlijk vind. De kans was zeer groot dat ze niet uit zou worden genodigd voor de auditie, ze vragen semi-professionele en gevorderde amateur-spelers =) Maar ANNanas heeft bedacht dat haar eigen voordeel is dat ze werkt in de gezondheidszorg... wat heel interessant kan zijn bij het vormgeven van het stuk. ANNanas had het opgaveformulier ingevuld, daarna uit onzekerheid de pagina ge-delete, en daarna weer ingevuld en toch verstuurd. EN ZOJUIST HEEFT ZE BERICHT GEHAD DAT ZE MEE MAG DOEN MET DE AUDITIE!!! HOE VET IS DAT! Dingen vallen gewoon op hun plek lijkt wel... Het verdrietige gevoel dat ze had om De Vreemdeling is spontaan verdwenen, nu regeert euforie! 


Goede nacht! 

Tuinhuis

Ik wil graag verhuizen. Naar een tuinhuisje, aan de rand van het bos en met een stuk grond er omheen. Daar wil ik mijn eigen groentes en kruiden verbouwen, kippen houden, mijn eigen brood maken en op die manier enigszins zelfvoorzienend zijn. Het tuinhuisje is klein maar gezellig. Ik heb niet veel ruimte nodig om me fijn te voelen. Het is kleurrijk ingericht, schattig met veel bloemenprints overal. Er komen vaak mensen langs. Vrienden, maar ook mensen die mijn hulp nodig hebben. Als luisterend oor, als persoon die inzicht kan geven. Mijn werk is niet meer zo belangrijk als bron van inkomen, want geld interesseert me niet. Dat zeg ik nu ook wel eens, maar in feite kan dat niet met een huur van € 625 euro en dan nog de vaste lasten erbij... 

Soms lijkt het of het leven in het dorp (!) waar ik woon te snel voor me gaat. Ik kan het niet allemaal bijhouden. Ik vlieg, of ik nou wil of niet. Er is teveel beweging om me heen en ik beweeg er in mee. Als ik eenmaal in de natuur ben voel ik me anders. Dat weet ik al mijn hele leven, alleen ben ik er nooit zoveel mee bezig geweest als de laatste paar dagen. Heb me onder andere verdiept in meditatie, in wandelcoaching, in het gelukkig zijn met jezelf. Zojuist kreeg ik zelfs door dat ik met alles wat ik hier typ, op de juiste weg zit. Mijn pad begint vorm te krijgen! Er worden dingen duidelijk. Dat is goed. 

En nee, don't worry; ik ga niet zomaar verhuizen naar een tuinhuis in een bos. 
Hoewel.... ;) 

Stopknop

Moe en lusteloos. 
Verdrietig gestemd om een stomme reden. 
Geen zin in morgen. 
Onduidelijkheid. 
Dingen in mijn hoofd.
Waar zit de stopknop?