Wie weet....

En dan komt er toch een keer de dag
Dat je beseft dat er knopen doorgehakt moeten worden
Omdat je voelt dat het probleem van een ander
Jouw eigen probleem aan het worden is

Diep van binnen wil je het niet
Maar van hetgeen wat je wel wilt
Word je niet gelukkig
Nu niet, maar zonder verandering nooit niet 

In een hele korte tijd
Zo dicht naar elkaar toegegroeid
Wetende dat het niet verstandig was
Maar gevoel bleek telkens sterker 

"Ik vind je lief" klinkt zo eerlijk en oprecht
En voelt heel erg goed en welkom
Is ook diep uit het hart gezegd 
En ik vind jou lief is wederzijs, maar..... 

Als er telkens tranen blijven komen
Is het niet wat je verdient
Jezelf beschermen door je eigen grenzen aan te geven
Want die zijn er, en daar liep je vandaag tegenaan 

Het liefst zou je hem willen helpen
Met omhoog klauteren uit de spiraal 
Hem willen vasthouden en er gewoon zijn
Maar dan ga je aan jezelf voorbij 

Vreemdeling, ga verder met je leven
Met pijn in mijn hart zal ik er even geen deel meer van uit maken 
En wie weet, ooit.... 

I wanna go with the northern wind

Nachtrust

De week verstreek. Samen hadden ze een soort van afgesproken dat ze elkaar maar even niet meer zo vaak moesten zien. En als ze elkaar wel zagen, geen lichamelijk contact meer moesten hebben. Dat hielden ze dus vol. Een hele week. 

De Vreemdeling voelde zich die hele week al niet zo goed. Hij gaf aan dat hij zich kut voelde, maar via social media of telefoon was het lastig uiten. De vrouw gaf aan dat haar deur altijd voor hem open stond, ondanks haar drukke agenda. Ze wilde zelfs graag tijd voor hem maken. Want ze wilde hem helpen, steunen, er gewoon voor hem zijn. Ze gaf door rond welke tijdstippen ze thuis zou zijn gedurende het weekend. De Vreemdeling bedankte haar, maar zei nog te laten weten als hij er gebruik van zou maken. 

Zaterdagavond. De vrouw kwam thuis na een lange dag werken. Tijdens het werk had ze meerdere malen gehoopt op een berichtje van De Vreemdeling. Maar helaas. Met enige vorm van teleurstelling maar toch goedgemutst liep ze haar woning in, zette de radio aan, en ineens ging de voordeurbel. Er gingen veel gedachten door haar heen, en toen ze de voordeur opende stond daar De Vreemdeling. Een hartklopping ging bij de vrouw over in een glimlach. Normaliter heeft ze een hekel aan verrassingen, maar deze verrassing mocht binnen komen. Hij had eten bij zich en ging koken. 

Tijdens het eten werd er gepraat, gezucht, in ogen gewreven, vragen gesteld, nagedacht. Open en fijn, maar ook behoorlijk zwaar. Na de afwas zei De Vreemdeling dat hij de vrouw lief vond. De vrouw wist niet zo goed hoe ze moest reageren. 's Avonds waren de vrouw en De Vreemdeling op een feest, en besloten ergens in de nacht dat ze elkaar wel heel graag even zouden willen vasthouden. Dus dat deden ze, midden in de zaal. Dat was voor de vrouw een heel fijn en rustgevend gevoel. De afspraak die zij en De Vreemdeling een week eerder hadden gemaakt, werd die nacht verbroken. Gevoelens zijn nu eenmaal lastig te omzeilen of negeren. 

Op zondagmiddag stond de vrouw op het station. Ze keek de trein na, waar De Vreemdeling in zat. 

Dag Vreemdeling, dag leuke man, met je verhalen, met je leven, met je openheid, met je oprechtheid. Ik hoop je snel weer te zien. 

Tuin

Vandaag zat de vrouw in een tuin. Op een tuinstoel, zojuist netjes schoongemaakt. Een tuin waar ze een keer eerder even doorheen gelopen was. Een tuin die op het eerste gezicht saai was. Maar toen de vrouw vandaag in de tuin zat, was de tuin allesbehalve saai. Er waren witte bloemen (soort van lelietjes van dalen maar dan groter), toen de vrouw de geur opsnoof waren de bloemen nog mooier dan ze al waren. Er was een boom, nog zonder bladeren, maar wel met allerlei kronkelige takjes. Een soort sprookjesboom uit de Efteling, maar dan nog kaal. (En zonder gezicht. Bovendien kon deze boom - helaas - niet praten). 

De vrouw hoorde geraas boven haar hoofd. Ze keek op. Er vloog een zwerm vogels laag over, ze vlogen telkens rondjes boven de tuin waar de vrouw zich in bevond. Het was machtig mooi om naar te kijken. De vrouw kreeg tranen in haar ogen. Dat kwam door de wind. Ze luisterde naar de kleine musjes die tsjirpten (ze zeiden "welgefeliciteerd!"), zag ze snel voorbij fladderen, vrolijk en speels. Het blauwe tuinhuisje was ineens niet meer lelijk, maar schattig. 

Toen de thee op was en de wekker van haar telefoon niet zachter bleek te kunnen, ging ze naar haar werk. Kus op haar wang, kus op haar mond. Nog een dan.  

Dag tuin, tot snel. 

Wachten is niet erg

De vrouw wachtte op Vriendin Mooi (voorheen 'ex-studiegenoot' in Daydreaming DDW). Ze wachtte, en wachtte. Het was niet erg om te wachten. Want de vrouw keek er naar uit om Vriendin Mooi weer te zien en te spreken. Vriendin Mooi was verkeerd gefietst. Niet verrassend, wel grappig. 

In het prachtige restaurant bewonderden ze samen de mooie entourage (lees: authentiek fabriekspand met hippe accenten), lachten ze om vreemde culinaire hoogstandjes (wie gebruikt er nu het woord le crème fouetée voor slagroom?!), keken naar een mooie zonsondergang en waren nieuwsgierig naar elkaars leven. Vragen over toekomst, over eenzaamheid, over het wegstoppen van gevoel, over vriendschappen die niet meer zijn wat ze waren, over werk, over flirten met de manager, over veranderen, over het diepe gevoel van houden van. Ze spraken over het gezamenlijke gevoel iets nieuws te willen op het gebied van werk en dagbesteding, iets anders, iets voor zichzelf? Een bedrijf? Zestig uur in de week werken? Besloten om er binnenkort over te gaan brainstormen. De vrouw kijkt er nu al naar uit =) 

De vrouw vertelde over de Vreemdeling. Vriendin Mooi stelde vragen en begreep dat de vrouw afwachtend is in de situatie waarin ze momenteel verkeert met de Vreemdeling. De Vreemdeling heeft een erg bizar verleden waardoor de vrouw merkt dat ze terughoudend is. Een conclusie waar de vrouw achter kwam door de vragen van Vriendin Mooi, was dat ze bij de eerstvolgende afspraak met de Vreemdeling gaat vragen om duidelijkheid. Ze weet namelijk totaal niet wat hij van haar vindt, hoe hij naar haar kijkt. Hoewel ze enorm diepzinnige gesprekken hebben gevoerd, hebben ze dit onderwerp gemeden. Ook weet ze zelf niet zo heel goed wat ze voor hem voelt (buiten dat het goed klikt, en hij leuk en sexy is), omdat ze haar eigen gevoel wegstopt. Uit veiligheid, zelfbescherming. Angst? 

Toen de vrouw een uurtje later thuis zat, sprak ze de Vreemdeling. En warempel, waar ging het gesprek over.... Juist ja. Toeval bestaat niet. 

De Vreemdeling zei dat hij het fijn had gevonden als de vrouw vanavond naast hem lag. Dat hij er aan had gedacht dat de vrouw vanavond in de buurt was. De vrouw zei dat ze er ook aan gedacht had, maar er ook niets mee gedaan had. Ze praatten over twijfels, over dingen invullen voor de ander, over dat ze eigenlijk totaal niet elkaars type zijn... maar elkaar evengoed heel leuk vinden. En Vreemdeling wist ook niet zo goed wat de vrouw nu van hem dacht, zeker sinds hij verteld heeft over zijn verleden. Ze besloten dat ze allebei zin hadden in een nieuwe afspraak en dat ze het dan hier over zouden gaan hebben. Want het is oprechter en mooier om het daar live over te hebben dan via de computer. 

De vrouw eindigde het gesprek met de Vreemdeling met de woorden uit een bekend lied van vroeger: "Raar is leuk, gewoon dat is zo saai".  

Weltrusten. 

Krrrrrak

Mooie beleving vanavond: In mijn eentje aan de wandel, door een natuurgebied. Ik open een poortje en het geluid dat het poortje maakt is zoooo prachtig. Het kraakt lichtelijk maar door de enorme stilte is de kraak duidelijk aanwezig en ik geniet er van. 

Van een krakend poortje. 

Hoe makkelijk kan het zijn. 

´Ik vind je leuk´

En toen besloot de vrouw
dat het tijd werd om eerlijk te zijn
Dus ze sprak de Vreemdeling aan 
die ze een dag eerder al had gespot

Ze liep naar hem toe
en zei 
'Ik vind je leuk' 

'Ik vind je leuk' werd 
lachen, eerlijkheid, prettig gezelschap
een verrassend gevoel van herkenning

'Ik vind je leuk' werd
een paar biertjes drinken
dansen op epische muziek
hij en zij - de rest om hen heen

Samen te voet 
in de donkere nacht
Geen geluiden enkel hun eigen stemmen
Te laat, maar te mooi 

'Ik vind je leuk' werd
'Ik vind je eigenlijk wel heel erg leuk'