Nachtrust

De week verstreek. Samen hadden ze een soort van afgesproken dat ze elkaar maar even niet meer zo vaak moesten zien. En als ze elkaar wel zagen, geen lichamelijk contact meer moesten hebben. Dat hielden ze dus vol. Een hele week. 

De Vreemdeling voelde zich die hele week al niet zo goed. Hij gaf aan dat hij zich kut voelde, maar via social media of telefoon was het lastig uiten. De vrouw gaf aan dat haar deur altijd voor hem open stond, ondanks haar drukke agenda. Ze wilde zelfs graag tijd voor hem maken. Want ze wilde hem helpen, steunen, er gewoon voor hem zijn. Ze gaf door rond welke tijdstippen ze thuis zou zijn gedurende het weekend. De Vreemdeling bedankte haar, maar zei nog te laten weten als hij er gebruik van zou maken. 

Zaterdagavond. De vrouw kwam thuis na een lange dag werken. Tijdens het werk had ze meerdere malen gehoopt op een berichtje van De Vreemdeling. Maar helaas. Met enige vorm van teleurstelling maar toch goedgemutst liep ze haar woning in, zette de radio aan, en ineens ging de voordeurbel. Er gingen veel gedachten door haar heen, en toen ze de voordeur opende stond daar De Vreemdeling. Een hartklopping ging bij de vrouw over in een glimlach. Normaliter heeft ze een hekel aan verrassingen, maar deze verrassing mocht binnen komen. Hij had eten bij zich en ging koken. 

Tijdens het eten werd er gepraat, gezucht, in ogen gewreven, vragen gesteld, nagedacht. Open en fijn, maar ook behoorlijk zwaar. Na de afwas zei De Vreemdeling dat hij de vrouw lief vond. De vrouw wist niet zo goed hoe ze moest reageren. 's Avonds waren de vrouw en De Vreemdeling op een feest, en besloten ergens in de nacht dat ze elkaar wel heel graag even zouden willen vasthouden. Dus dat deden ze, midden in de zaal. Dat was voor de vrouw een heel fijn en rustgevend gevoel. De afspraak die zij en De Vreemdeling een week eerder hadden gemaakt, werd die nacht verbroken. Gevoelens zijn nu eenmaal lastig te omzeilen of negeren. 

Op zondagmiddag stond de vrouw op het station. Ze keek de trein na, waar De Vreemdeling in zat. 

Dag Vreemdeling, dag leuke man, met je verhalen, met je leven, met je openheid, met je oprechtheid. Ik hoop je snel weer te zien. 

Tuin

Vandaag zat de vrouw in een tuin. Op een tuinstoel, zojuist netjes schoongemaakt. Een tuin waar ze een keer eerder even doorheen gelopen was. Een tuin die op het eerste gezicht saai was. Maar toen de vrouw vandaag in de tuin zat, was de tuin allesbehalve saai. Er waren witte bloemen (soort van lelietjes van dalen maar dan groter), toen de vrouw de geur opsnoof waren de bloemen nog mooier dan ze al waren. Er was een boom, nog zonder bladeren, maar wel met allerlei kronkelige takjes. Een soort sprookjesboom uit de Efteling, maar dan nog kaal. (En zonder gezicht. Bovendien kon deze boom - helaas - niet praten). 

De vrouw hoorde geraas boven haar hoofd. Ze keek op. Er vloog een zwerm vogels laag over, ze vlogen telkens rondjes boven de tuin waar de vrouw zich in bevond. Het was machtig mooi om naar te kijken. De vrouw kreeg tranen in haar ogen. Dat kwam door de wind. Ze luisterde naar de kleine musjes die tsjirpten (ze zeiden "welgefeliciteerd!"), zag ze snel voorbij fladderen, vrolijk en speels. Het blauwe tuinhuisje was ineens niet meer lelijk, maar schattig. 

Toen de thee op was en de wekker van haar telefoon niet zachter bleek te kunnen, ging ze naar haar werk. Kus op haar wang, kus op haar mond. Nog een dan.  

Dag tuin, tot snel. 

Wachten is niet erg

De vrouw wachtte op Vriendin Mooi (voorheen 'ex-studiegenoot' in Daydreaming DDW). Ze wachtte, en wachtte. Het was niet erg om te wachten. Want de vrouw keek er naar uit om Vriendin Mooi weer te zien en te spreken. Vriendin Mooi was verkeerd gefietst. Niet verrassend, wel grappig. 

In het prachtige restaurant bewonderden ze samen de mooie entourage (lees: authentiek fabriekspand met hippe accenten), lachten ze om vreemde culinaire hoogstandjes (wie gebruikt er nu het woord le crème fouetée voor slagroom?!), keken naar een mooie zonsondergang en waren nieuwsgierig naar elkaars leven. Vragen over toekomst, over eenzaamheid, over het wegstoppen van gevoel, over vriendschappen die niet meer zijn wat ze waren, over werk, over flirten met de manager, over veranderen, over het diepe gevoel van houden van. Ze spraken over het gezamenlijke gevoel iets nieuws te willen op het gebied van werk en dagbesteding, iets anders, iets voor zichzelf? Een bedrijf? Zestig uur in de week werken? Besloten om er binnenkort over te gaan brainstormen. De vrouw kijkt er nu al naar uit =) 

De vrouw vertelde over de Vreemdeling. Vriendin Mooi stelde vragen en begreep dat de vrouw afwachtend is in de situatie waarin ze momenteel verkeert met de Vreemdeling. De Vreemdeling heeft een erg bizar verleden waardoor de vrouw merkt dat ze terughoudend is. Een conclusie waar de vrouw achter kwam door de vragen van Vriendin Mooi, was dat ze bij de eerstvolgende afspraak met de Vreemdeling gaat vragen om duidelijkheid. Ze weet namelijk totaal niet wat hij van haar vindt, hoe hij naar haar kijkt. Hoewel ze enorm diepzinnige gesprekken hebben gevoerd, hebben ze dit onderwerp gemeden. Ook weet ze zelf niet zo heel goed wat ze voor hem voelt (buiten dat het goed klikt, en hij leuk en sexy is), omdat ze haar eigen gevoel wegstopt. Uit veiligheid, zelfbescherming. Angst? 

Toen de vrouw een uurtje later thuis zat, sprak ze de Vreemdeling. En warempel, waar ging het gesprek over.... Juist ja. Toeval bestaat niet. 

De Vreemdeling zei dat hij het fijn had gevonden als de vrouw vanavond naast hem lag. Dat hij er aan had gedacht dat de vrouw vanavond in de buurt was. De vrouw zei dat ze er ook aan gedacht had, maar er ook niets mee gedaan had. Ze praatten over twijfels, over dingen invullen voor de ander, over dat ze eigenlijk totaal niet elkaars type zijn... maar elkaar evengoed heel leuk vinden. En Vreemdeling wist ook niet zo goed wat de vrouw nu van hem dacht, zeker sinds hij verteld heeft over zijn verleden. Ze besloten dat ze allebei zin hadden in een nieuwe afspraak en dat ze het dan hier over zouden gaan hebben. Want het is oprechter en mooier om het daar live over te hebben dan via de computer. 

De vrouw eindigde het gesprek met de Vreemdeling met de woorden uit een bekend lied van vroeger: "Raar is leuk, gewoon dat is zo saai".  

Weltrusten. 

Krrrrrak

Mooie beleving vanavond: In mijn eentje aan de wandel, door een natuurgebied. Ik open een poortje en het geluid dat het poortje maakt is zoooo prachtig. Het kraakt lichtelijk maar door de enorme stilte is de kraak duidelijk aanwezig en ik geniet er van. 

Van een krakend poortje. 

Hoe makkelijk kan het zijn. 

´Ik vind je leuk´

En toen besloot de vrouw
dat het tijd werd om eerlijk te zijn
Dus ze sprak de Vreemdeling aan 
die ze een dag eerder al had gespot

Ze liep naar hem toe
en zei 
'Ik vind je leuk' 

'Ik vind je leuk' werd 
lachen, eerlijkheid, prettig gezelschap
een verrassend gevoel van herkenning

'Ik vind je leuk' werd
een paar biertjes drinken
dansen op epische muziek
hij en zij - de rest om hen heen

Samen te voet 
in de donkere nacht
Geen geluiden enkel hun eigen stemmen
Te laat, maar te mooi 

'Ik vind je leuk' werd
'Ik vind je eigenlijk wel heel erg leuk'

Drunk

Gisteren was ik op een festival. Vrijgezelle vriend was er ook. Het was de eerstvolgende ontmoeting sinds 'Blijf je slapen?'. Hij leek me te negeren. Ik dacht 'tssssss'. Heb hem ook niet meer opgezocht of zo. 

Het was druk. In de tuintent draaiden djs, waaronder Koala (ex ja) en Pruik (was eerst Persoon 1 in 'Omdat ik dat wil'), you know, de notoire vreemdganger, mattie van Koala. Ook een dag eerder heb ik weer lang bij Pruik gestaan. En een paar feestjes geleden ook. En met carnaval. Er is iets, er hangt iets in de lucht. Tussen hem en mij. Maar ik wil sterk zijn. Hij heeft een vriendin. Ik wil geen dief zijn. Ik ben eerlijk en dat wil ik blijven. Maar als ik alcohol op heb wordt ik zwak. Eergisteren moesten zijn vrienden hem en mij uit elkaar halen (uit ons gesprek zeg maar, ze trokken hem echt weg aan zijn armen). En gisteren stond hij op het podium en ik whatsappte hem. En ik hoop van ganser harte dat zijn vriendin nooit op zijn telefoon kijkt.... want ik stuurde: 'De volgende keer moeten we niet meer zo puberaal twijfelen'. 

Oh my god. ANNanas was drunk! 

Ontmoeting in de trein

's Middags, 11:30u, trein naar mijn werk. Op het station valt een mevrouw met een rood mutsje me op. Ze ziet er verstrooid uit, maar wel heel mooi. Ze rommelt in haar tas. Ik geniet van de zon. 

Even later vraagt de mevrouw of ze even met mijn mobiel mag bellen, omdat ze haar eigen mobiel vergeten is. Dat mag van mij, ik vind het grappig. De vrouw geeft haar boodschap door en bedankt me hartelijk. We stappen de trein in. 

Dan, een bedreiging met een mes in onze trein. Conducteurs schakelen een arrestatieteam in, die arriveren op het volgende station. Onze trein rijdt niet verder, omdat het wapen gezocht moet worden. Er komt een vervangende trein. De vrouw komt naar me toe en vraagt of ze weer even mag bellen. Ze moet doorgeven dat ze een half uurtje later aankomt op Utrecht CS. Dat vind ik prima. Op station Eindhoven scheiden onze wegen zich, zonder woorden. 

's Avonds, 19:00u. Op station Eindhoven wacht ik op de trein naar huis. Ineens zie ik een rood mutsje, en jawel, het is dezelfde mevrouw als eerder op de dag. Ik lach naar haar, en aan haar reactie te zien herkent ze me ook, en vraagt of ze naast me mag komen zitten. We kletsen wat. Ook in de trein zitten we naast elkaar. Ze vertelt en vertelt, ik ontvang en geef weinig, maar het is mooi. 

Ik schat haar rond de 66 jaar. Ze vertelt dat ze bij Amnesty werkte, vertelt waar ze woont, dat ze in 'de vrouwenraad' (?) heeft gezeten, en een erg actief leven heeft. Ze corrigeert zichzelf en zegt 'had'. Er is iets gebeurd in haar leven waardoor alles even in wat rustiger vaarwater gekomen is, maar dat terzijde. Ik ben niet eens nieuwsgierig naar wat er gebeurd is, ik vind het leuk om vanalles van haar te horen. Uiteindelijk komt het toch ter sprake. Ze vertelt het zelf. Haar zoon, 33 jaar, is afgelopen november om het leven gekomen door een koolmonoxide-vergiftiging. Zie dit artikel . Een ontzettend heftig verhaal. De vrouw huilt zachtjes naast me in de trein. Ik blijf rustig, zeg af en toe iets, maar weinig. 

Ik vind het fijn dat ze naast me huilt. Later praten we over het starten van een nieuw leven, van proberen te genieten van kleine dingen, maar ook van de pijn die ze blijft voelen. Het is een heftige gebeurtenis, vertelt een kalm gesprek met diepe emoties. Op ons station van bestemming wenst ze me heel veel succes in de toekomst. Ik wens haar sterkte met het verwerken van het verlies. 

Jammer, ik wou eigenlijk het volgende zeggen: "Francien, ik wil je bedanken voor je prachtige verhaal. Ik vond het fijn om naar je te luisteren, om te horen wat voor een mooi mens jouw zoon was, om te zien hoe erg jij van hem geniet en ook hoeveel pijn je hebt nu hij er niet meer is. Het is nog zo kort geleden, maar jij gaat er op een hele knappe manier mee om. Huil maar als je wil, lach als het lukt. Probeer te genieten van je kleindochter, geef haar de liefde die je niet meer aan je zoon kunt schenken. En ga inderdaad schrijven. Dat voelt prettig. Francien, het ga je goed."