Zooitje ongeregeld

Waar liggen de grenzen in een vriendschap? Wanneer weet je dat je actie moet ondernemen bij een vriend of vriendin, omdat hij of zij zich anders gedraagt en je je daar zorgen om maakt? 

Situatie: Vriendin Carrie (dat is niet haar echte naam natuurlijk maar het is een personage uit een welbekende HBO-serie die heel goed bij haar past) is vanaf de middelbare school onderdeel van onze vriendinnengroep. Deze groep bestond toentertijd uit allerlei eigenwijze en alternatieve meiden, een zogenaamd zooitje ongeregeld. Veel leuke, heftige, grappige, ludieke, serieuze dingen meegemaakt. Inmiddels is deze groep niet meer hoe zij vroeger was. En dat is niet erg, mensen veranderen, afstanden worden letterlijk of figuurlijk groter, mensen maken keuzes. Maar vriendin Carrie is nog een onderdeel van het restant van de groep wat over is. En ikzelf ook. 

Vriendin Carrie is een hoogvlieger eersteklas. Studeren, carrière maken, veel - heel veel - geld verdienen, dure dingen kopen, en dat alles ook graag en vaak benoemen. Heeft het hart op de juiste plek, maar een valkuil is voor haar dat ze zich gaat bemoeien met een ander. Bovendien hecht zij - naar mijn idee - de laatste tijd teveel waarde aan status, inkomen, rang. Dit is iets wat mij persoonlijk enorm tegenstaat (ik zou zelfs beste vrienden kunnen worden met iemand uit de goot) (Oke, bij wijze van spreken). Voor mijzelf heb ik een tijd terug de keuze gemaakt om mijn energie te stoppen in mensen waar ik me prettig bij voel, maar waar ik naar mijn gevoel ook iets van terug krijg, en waarbij ik mezelf mag zijn zoals ik ben. Want vooral dat laatste mis ik bij vriendin Carrie. Ik voelde me gewoon niet meer 'goed genoeg' bij haar. En bij die keuze heb ik me neergelegd, ik heb de afgelopen maanden weinig contact met haar gehad, maar vond het ook prima. 

Echter, vandaag kwam ik erachter dat ook de overige vriendinnen uit onze groep dit ervaren met vriendin Carrie. Een afstand die groter wordt. En toen kwam bij mij de vraag: moeten we hier iets mee? Wat betekent vriendschap, mag je elkaar erop wijzen dat je verandert? Iedereen mag toch veranderen? Ik wil zelf ook graag geaccepteerd worden zoals ik ben, moet ik dan niet ook vriendin Carrie accepteren zoals ze is? 

Zelf denk ik dat er dingen spelen bij vriendin Carrie (haha lekker abstract, 'dingen spelen'...). Ze kan alleen nog maar over serieuze dingen praten, wil alles zo goed mogelijk doen, een lachje kan er niet meer af. Zelfs een supergrappig grapje (heus!) vindt ze niet grappig. Heeft ze, door 'de dingen die er mogelijkerwijs spelen', haar levenslust verloren? Zit ze in een dip waarvan wij, haar vriendinnen, niets af weten? 

Kortom: mogen we haar confronteren met wat wij zien en beleven? Of moeten we haar de ruimte geven en accepteren dat mensen veranderen?