Jeuhj.

Ziekjes lig ik hier op bed. Gordijnen dicht, geprobeerd het raam af te dekken met een donkerblauw laken (mijn gordijnen zijn nogal licht-doorlatend). Licht doet pijn in mijn hoofd. Emmertje naast mijn bed. Paracetamol slik ik al vanaf gisterochtend non-stop, maar vandaag kon ik toch egt niet gaan werken helaas.
Het was vorig jaar precies zo. Wordt het in één keer heel warm weer, krijgt ANNanas een soort van hoofpijn/migraine-aanval. Dokter zegt dat ik dan gelijk paracetamol moet nemen, om het voor te zijn. Dus daar luister ik naar. Ik moet zeggen dat het nu niet zo erg is dan vorig jaar, dus ik denk dat ik op tijd was met de paracetamol. Maar dat ik me nu lekker voel... neen.

Vorig jaar, waren we op vrijgezellendag toen ik de klap kreeg. Mijn god wat voelde ik me slecht. We gingen cocktails drinken, 's middags, heerlijk. Maar ik dronk cocktails zonder alcohol, want ik zat aan de meds en ik voelde me brak. Het diner was geweldig, tapas echt enorm veel en enorm lekker. Maar ik voelde me zo enorm slecht, dat ik in het restaurant op een bankje ging liggen en niet at. Iedereen was bezorgd en ik dacht; flikker op, ik wil thuis zijn.
Gelukkig ging na het diner een zwangere vriendin naar huis, en kon ik met haar mee terug.

Ik weet het, ik mag niet klagen, er zijn veel ergere dingen in de wereld. Mijn mamma krijgt vanmiddag de uitslag over een nieuw knobbeltje. Ja je leest het goed. Heeft ze godverdomme haar borst laten amputeren vanwege die kutziekte, en is ze na een zware chemo genezen (heeft er alleen een depressie aan over gehouden, och ja, als dat alles is), krijgt ze er een jaar later weer een nieuw knobbeltje bij. Zelfde borst, maar dan eigenlijk net ernaast. Hoe gek kan iets gaan. Hoe boos kan je zijn. Maar op wie? Op niemand. Want niemand is schuldig. Ja, de wereld. Maja. Ik ben geen idealist die zichzelf dan maar opblaast omdat het zo kut gaan met de wereld. Maar ik ben wel heel bang voor wat komen gaat, met mijn mamma dan.

Misschien ben ik daarom ook wel een beetje ziek.