Jeuhj.

Ziekjes lig ik hier op bed. Gordijnen dicht, geprobeerd het raam af te dekken met een donkerblauw laken (mijn gordijnen zijn nogal licht-doorlatend). Licht doet pijn in mijn hoofd. Emmertje naast mijn bed. Paracetamol slik ik al vanaf gisterochtend non-stop, maar vandaag kon ik toch egt niet gaan werken helaas.
Het was vorig jaar precies zo. Wordt het in één keer heel warm weer, krijgt ANNanas een soort van hoofpijn/migraine-aanval. Dokter zegt dat ik dan gelijk paracetamol moet nemen, om het voor te zijn. Dus daar luister ik naar. Ik moet zeggen dat het nu niet zo erg is dan vorig jaar, dus ik denk dat ik op tijd was met de paracetamol. Maar dat ik me nu lekker voel... neen.

Vorig jaar, waren we op vrijgezellendag toen ik de klap kreeg. Mijn god wat voelde ik me slecht. We gingen cocktails drinken, 's middags, heerlijk. Maar ik dronk cocktails zonder alcohol, want ik zat aan de meds en ik voelde me brak. Het diner was geweldig, tapas echt enorm veel en enorm lekker. Maar ik voelde me zo enorm slecht, dat ik in het restaurant op een bankje ging liggen en niet at. Iedereen was bezorgd en ik dacht; flikker op, ik wil thuis zijn.
Gelukkig ging na het diner een zwangere vriendin naar huis, en kon ik met haar mee terug.

Ik weet het, ik mag niet klagen, er zijn veel ergere dingen in de wereld. Mijn mamma krijgt vanmiddag de uitslag over een nieuw knobbeltje. Ja je leest het goed. Heeft ze godverdomme haar borst laten amputeren vanwege die kutziekte, en is ze na een zware chemo genezen (heeft er alleen een depressie aan over gehouden, och ja, als dat alles is), krijgt ze er een jaar later weer een nieuw knobbeltje bij. Zelfde borst, maar dan eigenlijk net ernaast. Hoe gek kan iets gaan. Hoe boos kan je zijn. Maar op wie? Op niemand. Want niemand is schuldig. Ja, de wereld. Maja. Ik ben geen idealist die zichzelf dan maar opblaast omdat het zo kut gaan met de wereld. Maar ik ben wel heel bang voor wat komen gaat, met mijn mamma dan.

Misschien ben ik daarom ook wel een beetje ziek.

Tadaaaa!

Hier zijn ze dan! <3

Yes or no

Het is weer zover; twijfels. Heel mijn leven bestaat uit twijfels. Op zich is dat niet zo erg, zo ben ik nou eenmaal en het heeft zijn charme (vind ik). Maar.... ik twijfel en daar schrijf ik graag over, in de hoop dat er een antwoord komt.

Op dit moment bestaat mijn leven voornamelijk uit uitgaan. Ik werk doordeweeks, heb een druk leven en veel nuttige bezigheden, maar het lijkt alsof ik 'leef' voor het weekend. Feestjes, feestjes, en met name alcohol. Ik dans, ik sjans, ik flirt, ik praat, ik lach, en ik drink. Dat is goed. Maar... is dat de persoon die ik wil zijn? Wil ik iemand zijn die op die manier lol heeft? Lol op feestjes, met alcohol? Wat betekenen feestjes nou eigenlijk voor alle andere mensen... Ben ik niet juist iemand, die graag een goed boek leest met een glas rode wijn, en filosofeert over het leven? Ben ik niet te oud om me te gedragen alsof ik net mijn eindexamen heb gedaan?

Eergisteren had ik een diner met vriendinnen. Het was heerlijk eten, maar ik ergerde me dood aan de smerige volwassenheid. Volwassen gesprekken, volwassen onderwerpen, serieuze zaken en niet meer 'zo gek als vroeger'. Ik zei weinig die avond, was verrast door het feit dat ik afkeer voelde tegenover mijn vriendinnen. Heel vreemd om te ervaren.

Vannacht was anders: leuk tuinfeest, lekker veel bier, flink gedanst op live muziek, heerlijk. Daarna nog naar de kroeg, daar maakte de barman zelfs nog een speciale mixdrank voor een friend en mij, die we gulzig opdronken. Mijn god wat was ik dronken (wel nog gezellig dronken, niet zo van 'ik kan niet meer lopen'). Smsjes over en weer met een persoon, en na de kroeg nog naar die persoon toe gegaan. Het was leuk, gezellig, ook wel een beetje romantisch. Ik hield van het moment, het was mooi.

Maar nu... gedraag ik mij als de persoon die ik ben? Gedraag ik mij als de persoon die ik wil zijn? Hoe weet ik nou wie ik ben of hoe ik me moet gedragen? Hoe weet ik of ik liever uitga, of liever dineer met vrienden? Hoe nietszeggend zijn al die feestjes, al die beschonken dans-feestjes, het biedt totaal geen perspectief. Het is vlak en het blijft vlak. Toch geniet ik van die nietszeggendheid. Want op de momenten zelf, tijdens de feestjes, ben ik in een euforische stemming. En dat is prettig.

Dat ik me de dag erna dan zo voel als nu (lees: het is bijna 17u en ik lig nog in bed, hoofdpijn, TWIJFELS), dat neem ik dan maar voor lief.

Mooi leven

Even wat feel-good pics voor mezelf, om mezelf op te beuren terwijl ik eigenlijk wel blij ben! Maar het is zo gek, buiten leeft iedereen en doet iedereen en danst iedereen, en ik zit binnen en heb net lang doorgewerkt en ben daar blij om maar het is wel dubbel dat buiten iedereen lollig doet en ik niet. Ik heb een leuke avond en ben zeker niet weemoedig of zo. Maar toch. Voor mezelf :)



Oh en ik heb een beslissing gemaakt. Een beslissing die niemand iets doet, alleen mij :) In een aflevering van SATC zag ik dat Carrie zo'n supergave leren handschoenen droeg, zonder vingertopjes. En die aflevering was een paar jaar oud, maar ik dacht; wow zo'n handschoentjes wil ik ook! En, het lot bracht me er: laatst liep ik in Eindhoven de V&D in, en wat spotte mijn oog: roze en zwarte leren handschoentjes zonder vingertoppen! Wow! Ze waren aan de prijzige kant (30 euro) en ik liet ze hangen. Mijn hersens moeten overal heel diep over nadenken voordat ik beslissingen neem. Maar afgelopen zondag was ik op een festival, er hing een hele gelukzalige sfeer, en ik dacht: wtf, ik ga ze gewoon kopen! Dus komende vrijdag ga ik met mijn little sistah shoppen, en ik ga voor de handschoentjes! :D

(En wat mijn beslissing beïnvloedt heeft, is dat ik laatst een jumpsuit heb gekocht voor een bruiloft in augustus, en die was maar 20 euro, dus voor een bruiloft mag ik best wel wat geld uitgeven, en die handschoentjes passen gewoon KEI GOED bij die jumpsuit!)

Dat was toen

Buiten is het kermis, en binnen kijkt ANNanas SATC :D

Haha typisch.

(Met olijven, 'leuke' hoempapa van de kermis oppe achtergrond, en een wijntje).

Scars

En dan is het vrijdagavond. Ik voel me verdrietig. En alcohol is niet de reden dit keer (heb 1 boswandeling op). Ik luister naar muziek die me nog verdrietiger maakt (Welcome Home van Radical Face) en ik hoor de muziek en de woorden. Het maakt me aan het dromen, aan het hopen.

Wanneer zegt er iemand tegen mij 'Welcome home'?

Disko Partizani

ANNanas bereid zich momenteel voor op het komende weekend. Ze luistert naar balkan beats muziek, drinkt er een lekker borreltje bij (Merry's), waant zich op het strand met allemaal leuke mensen en dat op een vrijdagmiddag :)

Want: Zaterdag gaat ze naar een festivalletje in de buurt waar leuke regionale djs komen. Djs die dansbare muziek draaien (zoals Baywatch Theme Song, en Poison van Alice Cooper)! En zondag... ja ZONDAG gaat ze naar Festival Mundial in Tilburg! En daar komt niemand minder dan Shantel, je weet wel, van Disko Partizani! De ultimate balkan-beats artiest! Heeeeeeeeeerlijk! En als afsluiter komt de enige echte MOBY!!!!!!!!!!!!! Hoe geweldig?! Wat een prachtig feestweekend heeft ANNanas toch in het vooruitzicht....

Life is beautiful, zolang we kunnen dansen!

Proost!