Frissigheden

Ik weet het. Het is geen woord. Maar toch. Het klinkt leuk. 

Frissigheden. 

Vandaag zijn er frissigheden gebeurd. En wel de volgende: Toen ik klaar was met eten en afwassen, ging ik de theedoos bijvullen. Ik besefte op een gegeven moment dat ik de tijd nam om een leeg theedoosje helemaal los te maken (dus de plakranden rustig los te maken ipv te scheuren). Dat voelde goed. Geen haast. 
Er is een initiatief in Eindhoven waar ik heel graag een handje mee wil helpen. Een project wat jongeren de kans geeft om hun visie te presenteren, om daar anderen mee te inspireren. Vandaag ben ik - na het kijken van een promo-film- nog enthousiaster geworden en heb ik een mail gestuurd. Nog geen reactie, maar goed, er is contact gelegd. 
Ik heb daarjuist een webinar gevolgd van een opleiding die ik misschien wil gaan volgen. Het webinar heeft me over de streep getrokken, ja ik wil! Ik wil graag beginnen! En wel nu! Maar helaas vindt de opleiding dit jaar ergens plaats wat voor mij, als ov-afhankelijke-persoon, niet gunstig is. Dus kan ik pas in maart 2014 starten.... maar dat is goed! Want alles is goed! 
Mijn oude stagebegeleidster heeft me benaderd voor een tijdelijke functie als orthopedagoog op een school. Heel tof.... haar collega gaat met zwangerschapsverlof en ANNanas lijkt het erg leuk, maar er is zeker geen uitzicht op verlenging na deze vacature.... Dus even goed over nadenken. Maar het feit dat zij mij aan wil dragen binnen haar team vind ik echt super! 

Dus. Tot zover. 

Nu snap je frissigheden misschien ook wel. 

En anders, pech gehad. 

Adios .

Pijntjes

Het is zaterdagavond. Nog net geen middernacht. Ze zit thuis op de bank. Ze is nog geen dertig maar voelt zich toch ouder. Haar lijf werkt niet mee. Al enkele weken is het haar rechter-enkel, achillespees, die niet meewerkt en dagelijks voor pijn zorgt. Met name tijdens het lopen, traplopen, fietsen en slapen. 

En dan is er ongeveer elke maand die rug, die verdomde rug, die steeds erger pijn doet. Ze moest daarstraks gewoon even janken van de pijn, en dat zal ze niet snel doen. Dus dan maar filmpje gekeken thuis op de bank. Op zaterdagavond. Met een theetje. Telefoon weggestopt, gewoon zijzelf zonder de wereld. Ook wel eens fijn. Maar toch... de pijn moet eens stoppen. 

Misschien toch maar volgende week naar de huisarts. Ze wil het niet toegeven, wil niet zeuren over pijntjes want ze is nog zo jong. Maar nu moet ze wel. Want het is nu niet meer grappig. 

Frisse lucht

De avond viel. In de regen liep ze naar zijn huis toe. Ze vond het heerlijk, de zon scheen terwijl dikke druppels op haar paraplu vielen. Toen ze omhoog keek zag ze twee regenbogen, en ze glimlachte. Ze had zin in de afspraak. 

Aangekomen bij huisnummer dertig was het leuk. Gezellig, samen wat drinken en olijfjes eten, huisje bekijken, informatie opzoeken over fruitvliegjes, en daarna samen koken en eten. Ook de afwas was leuk. Maar daarna. 

Zij kreeg onverwacht minder goed nieuws te horen (niet heel ernstig, maar wel mogelijkheid tot ernstig qua gezondheid van familielid). Zei het tegen hem, hij reageerde even kort en zei dat iemand uit zijn omgeving ook zoiets had gehad. Voelde voor haar heel vervelend want zij voelde zich zwak worden. Het deed haar veel, het bericht met het nieuws. 

Even later vertelde hij weer over zichzelf, over zijn - in zijn ogen - "depressie" van een tijd terug. Overal, bij alles wat hij zei of liet zien of wat in huis was, kwam zijn ex in voor. En dat vond zij niet tof, zelfs vervelend. Ze merkte dat ze afwezig werd. Wat hij zei kwam niet meer binnen. Ze zat wat op een stoel, en vroeg zich af wat ze in godsnaam nog te zoeken had daar. Ze wilde niet luisteren naar verhalen over zijn ex. Ze wilde frisse lucht, naar buiten toe. 

Ze pakte haar spullen, zei gedag en vertrok. Beetje abrupt misschien, maar ze moest. Eenmaal buiten een flink stuk gelopen naar een bushalte verderop. Toen ze in de bus zat, besefte ze dat ze gewoon eerlijk moest zijn naar hem toe. Dus ze appte hem. Vertelde dat ze zich ongemakkelijk voelde bij verhalen over zijn ex. Hij reageerde even kort, zoals hij altijd kort kan reageren. 

En nu? 

Geen idee. 

Geen flauw idee. 

Vanavond filmpje?

Zooo daar is ANNanas weer! Ze blogt inmiddels op een nieuwe, openbare blog. Met een frisse blik, maar met dezelfde schrijfstijl. MAAR niet alle onderwerpen komen aan bod. Want mijn moeder, mijn collega of mijn buurman hoeven niet te weten van welke mannen mijn hart sneller gaat kloppen of wie er afgelopen weekend huilend in mijn bed lag. Dat ik me scheef boen om de kots uit mijn matras te krijgen of ik na een one night stand twijfel of ik verliefd ben. En er dan achter kom dat meneer gokverslaafd is, of ADHD heeft. Of dat ik een enorm tof gesprek voer met een knappe vent, en even later via via te horen krijg dat hij me niet leuk vind omdat ik 'geen tieten' heb. My god. Nee, dat deel ik niet met iedereen. Hellow. Maar wil het wel kwijt, om mijn eigen gevoel even op papier te zetten en natuurlijk ook om mijn trouwe lezers te laten smullen van deze sappige verhalen uit mijn glorieuze liefdesleven :p 

Momenteel speelt nog steeds Methylfenidaat. Update: twee weken terug samen naar een cabaret-voorstelling geweest. Ik was blij hem te zien, liep naast hem en wilde hem graag aanraken. Voelde een soort van trots om naast hem te mogen lopen. Fijn gevoel. Alleen waren al zijn vrienden er ook.... was evengoed heel gezellig hoor, goed gepraat over zijn zieke moeder en andere serieuze dingen en ook leuke dingen. Toen we naar huis fietsten en we allebei een andere kant op moesten, streek hij even over mijn rug en zei tot ziens. Ik wist niet wat het betekende. 

Verder dagelijks wel een appje, wat soms resulteert in enkel een antwoord en soms in een leuk/lang/interessant/luchtig gesprek. Vanuit hem en vanuit mij. Hij stuurt met name foto's. Grappig. Zo blijven we op de hoogte van elkaars leven. Afgelopen zondag waren we weer aan het appen. Opeens zeiden we tegelijk: "Vanavond filmpje?" Dus toen kwam hij 's avonds film kijken bij mij. Leuk leuk. Beetje spannend maar dat probeerde ANNanas weg te stoppen door niets te verwachten van de avond. De avond was leuk, uiteindelijk nog muziek geluisterd en biertje gedronken en oh ja, film gekeken. Hij legde op een gegeven even zijn hand op mijn been. Ik deed niks. Nee, natuurlijk niet. Ik vroeg me weer allerlei dingen af. Wat denkt hij? Wat zou hij willen? Wat wil ik? Ik wil hem zoenen! Maar nee dat is raar en dadelijk duwt hij me weg. En wil hij me alleen maar voor de seks terwijl ik hem serieus best leuk vind. Verliefd? Nee niet verliefd. Zou het wel op hem kunnen worden denk ik. Nee niet aan denken! 

Het lastige is dat ik niets kan met die signalen van 'aanraken'. Want dan kan hij net zo goed puur alleen seks willen en oke, hartstikke leuk, maar ANNanas wil zich daar niet voor laten gebruiken. Want zo is ze niet. 

En nu.... nu niks. Afwachten tot ik een keer heel dronken ben en ik durf te zeggen dat ik hem leuk vind. 

Wandeling

Samen lopen ze die avond door het bos
Zij loopt voorop en kiest zij-weggetjes
Hij is druk in zijn hoofd en 
gewoon druk zoals hij druk kan zijn

Samen praten ze over dingen die spelen
Bieden elkaar ruimte en luisteren
Spreken soms voor elkaar en lachen dan
"Mag ik even uitpraten?" *glimlach* 

Een bankje, een drankje
Hij heeft tot haar verbazing goed gezorgd
Nooit van hem verwacht want
het besef dat hij zo veranderd is

Vroegere herinneringen, veelal negatief
Kan ze beter laten gaan en ook
alle verwachtingen 
Ineens is ze zich bewust van prettig gevoel 

Omdat het leuk is met hem
Gewoon leuk
En goed
met Methylfenidaat 

Wasbar

Ah hoe tof!! Een wasbar! Als ik weer eens naar Gent ga, wil ik zeker een bezoekje brengen aan deze twee toffe gastheren. 

Regenboog-hoofd

Wat zijn onze hersenen toch van immense invloed op ons 'zijn', ons zogenaamde welzijn. Natuurlijk, we zijn wie we zijn, door onze hersenen. Ze maken ons, ons persoon, onze eigen ik. 'Wie ie je bent' en hoe je je ontwikkelt speelt zich allemaal af in die donkere bovenkamer. Nou ja, donker... soms denk ik dat het bij mij daarboven roze met paars en geel is. En op zijn tijd wat glitters die er door heen dwarrelen. 

Maar soms ook niet. Dan zijn de kleuren even wat doffer. Zoals nu. 

Dopamine, endorfine, het chemische proces verloopt zoals het zou moeten verlopen in mijn Regenboog-hoofd. Ik ben niet abnormaal of gek (nou ja, een klein beetje.... *knipoog*). Afgelopen week, de contacten die ik met Iemand had; ik was blij, zelfs een tikkeltje euforisch. Lekker hoor, die neurotransmitters. Echter was dit gevoel van korte duur, want toen ik he-le-maal niks meer van hem hoorde, veranderde mijn proces in iets verdrietigs. Jammer maar helaas, dat was mijn manier om ermee om te gaan. Mijn manier om de buitenwereld te laten merken dat het me niet veel deed. Terwijl ik, ergens diep van binnen, toch een klein krasje voelde op mijn hart. Of, nou ja, in de wand/slijmvliezen/whatever van mijn hart (let wel: mijn hart heeft hij nog niet geraakt!). Want - waar ik zo vaak bang voor ben - het voelt toch als een afwijzing. En een afwijzing is niet leuk. 

Maar, na een paar dagen vol afleiding, was ik er ook al snel klaar mee. Iemand is iemand die ANNanas enorm kan boeien, maar tegelijkertijd een veel te vrijgevochten type blijkt. Hoewel, een beetje vind ik wel leuk. Zo ben ik zelf ook (tot bepaalde grenzen haha). Gisteren was ik op een festival, en het leukst vond ik de momenten dat ik in mijn uppie bij een band/djs stond te kijken. Ik mocht los van mezelf. Zonnebril op, niemand die me kende (althans dat sprak ik mezelf toe), biertje in de hand en bewegen op die beat. NICE! Dus toen barste het in mijn Regenboog-hoofd van de glitters. En op het festival was ook Methylfenidaat, waar ik echt een hele toffe avond mee heb doorgebracht! Samen bier drinken, bands kijken, dansen, lachen. Toen ik om 2u in slaap viel in het gras, maakte hij me wakker. Toen zijn we naar huis gefietst (een uur fietsen...) en toen was de keuze al snel gemaakt dat de avond nog jong was =)