Took the midnight train

Verslag van afgelopen weekend.

Vrijdag: afscheidsfeest van twee bekenden die een - overigens zeer gave - trip gaan maken. Het feest begon rustig, gezellig bijpraten met vrienden, leuk maar niet woepie. Gewoontjes. Ik bestelde een biertje aan de bar, vraagt een persoon aan mij 'speel jij ook een instrument?' En die vraag heeft het verdere verloop van de avond bepaald... Gesprekken, vragen over en weer, serieus maar soms ook gedurfd, gezelligheid, bier en spa rood, sigaretje roken, de persoon en ik en de rest. De avond vorderde en het werd serieus tof. De dag erna heb ik moeten kotsen.

Zaterdag: festival in naastgelegen dorp. Prachtig mooi. Straat afgesloten, kunst in de achtertuinen van alle bewoners, muziek, theater. Leuke mensen, kippenvelmuziek, oogcontact, facebook, rode wijn, lachen, verlangens en verwonderingen. Toen het festival afgelopen was gingen we naar de kroeg. Kutkroeg. Ik hou niet van populaire kroegen. Maar iemand had een liedje voor hem en mij aangevraagd en dat vond ik tof (don't stop believing!). In de kroeg dronk ik bier. Toen de kroeg dicht ging afterparty in de soos. De persoon met de sleutel van de soos liet lang op zich wachten maar arriveerde uiteindelijk toch. Op de afterparty dronk ik Flügel. Toen om 6:00u ook de afterparty ten einde liep, fietsten Iemand die het liedje aan had gevraagd en ik naar een friend, om te kijken of daar nog iets te beleven viel. Aanbellen, voordeur, achterdeur, geen reactie. Dus fietste deze persoon met mij mee naar huis, samen op één fiets. Deze persoon fietste enorm traag dus ruilden we om en fietste ik. De vogeltjes floten ons tegenmoet en mijn gordijn maakte mijn kamer toch niet donker.

Zondag: langzaam kwamen de herinneringen terug.

Ik denk er nu nog aan en ik glimlach.
Life's a festival!

Just a small town girl

Journey met Don't stop believing.


Te gek, ik hou van het leven. Gisteren nog heel lang gesmeekt om dit lied, gekregen, en heerlijk gedanst.

Preparin'

Het is 21:31 uur stipt. Ik zet de radio harder, er is leuke swing-muziek op en daar wordt ik blij van. Ik wacht op een vriendin, die komt me zo ophalen om naar een feestje te gaan. Eigenlijk wil ik dansen, maar ik drink koffie, en dat matcht niet voor mijn gevoel. Dus ik dans een beetje met mijn hoofd maar niet met mijn lichaam.

Er is zo'n oude Moby/Prodigy-achtige muziek op van eind jaren '80. En I luv it!

Dit weekend weer leuke feestjes op het programma staan. Ik heb me voorgenomen om mijn gevoel te volgen. Geen ander persoon te worden als ik alcohol op heb. Dat gebeurt de laatste tijd namelijk nogal regelmatig, dan wordt ik mijn alter ego ipv mijzelf. Heel vreemd om te ervaren.

Gisteren maakte ik mijn inbox leeg. In het mapje 'ontwerpen' stond een smsje dat ik zelf had getypt tijdens een avondje uit. Dat doe ik vaker, als er dingen gebeuren die ik wil onthouden maar die ik hoogstwaarschijnlijk door de alcohol ga vergeten, typ ik het in een smsje dat ik opsla. Het bewuste smsje ging over één van de personen die vanavond het feestje geven (iemand waarmee ik geen hele close band heb, maar gewoon 'bekenden' van elkaar). Er stond: "X vroeg nog naar mijn armen, oprecht geïnteresseerd". Ik las het gisteren dus pas, en er kwam voorzichtig een glimlach op mijn gezicht. Er zijn nog mensen die er aan denken. Dat is mooi.

Jeuhj.

Ziekjes lig ik hier op bed. Gordijnen dicht, geprobeerd het raam af te dekken met een donkerblauw laken (mijn gordijnen zijn nogal licht-doorlatend). Licht doet pijn in mijn hoofd. Emmertje naast mijn bed. Paracetamol slik ik al vanaf gisterochtend non-stop, maar vandaag kon ik toch egt niet gaan werken helaas.
Het was vorig jaar precies zo. Wordt het in één keer heel warm weer, krijgt ANNanas een soort van hoofpijn/migraine-aanval. Dokter zegt dat ik dan gelijk paracetamol moet nemen, om het voor te zijn. Dus daar luister ik naar. Ik moet zeggen dat het nu niet zo erg is dan vorig jaar, dus ik denk dat ik op tijd was met de paracetamol. Maar dat ik me nu lekker voel... neen.

Vorig jaar, waren we op vrijgezellendag toen ik de klap kreeg. Mijn god wat voelde ik me slecht. We gingen cocktails drinken, 's middags, heerlijk. Maar ik dronk cocktails zonder alcohol, want ik zat aan de meds en ik voelde me brak. Het diner was geweldig, tapas echt enorm veel en enorm lekker. Maar ik voelde me zo enorm slecht, dat ik in het restaurant op een bankje ging liggen en niet at. Iedereen was bezorgd en ik dacht; flikker op, ik wil thuis zijn.
Gelukkig ging na het diner een zwangere vriendin naar huis, en kon ik met haar mee terug.

Ik weet het, ik mag niet klagen, er zijn veel ergere dingen in de wereld. Mijn mamma krijgt vanmiddag de uitslag over een nieuw knobbeltje. Ja je leest het goed. Heeft ze godverdomme haar borst laten amputeren vanwege die kutziekte, en is ze na een zware chemo genezen (heeft er alleen een depressie aan over gehouden, och ja, als dat alles is), krijgt ze er een jaar later weer een nieuw knobbeltje bij. Zelfde borst, maar dan eigenlijk net ernaast. Hoe gek kan iets gaan. Hoe boos kan je zijn. Maar op wie? Op niemand. Want niemand is schuldig. Ja, de wereld. Maja. Ik ben geen idealist die zichzelf dan maar opblaast omdat het zo kut gaan met de wereld. Maar ik ben wel heel bang voor wat komen gaat, met mijn mamma dan.

Misschien ben ik daarom ook wel een beetje ziek.

Tadaaaa!

Hier zijn ze dan! <3

Yes or no

Het is weer zover; twijfels. Heel mijn leven bestaat uit twijfels. Op zich is dat niet zo erg, zo ben ik nou eenmaal en het heeft zijn charme (vind ik). Maar.... ik twijfel en daar schrijf ik graag over, in de hoop dat er een antwoord komt.

Op dit moment bestaat mijn leven voornamelijk uit uitgaan. Ik werk doordeweeks, heb een druk leven en veel nuttige bezigheden, maar het lijkt alsof ik 'leef' voor het weekend. Feestjes, feestjes, en met name alcohol. Ik dans, ik sjans, ik flirt, ik praat, ik lach, en ik drink. Dat is goed. Maar... is dat de persoon die ik wil zijn? Wil ik iemand zijn die op die manier lol heeft? Lol op feestjes, met alcohol? Wat betekenen feestjes nou eigenlijk voor alle andere mensen... Ben ik niet juist iemand, die graag een goed boek leest met een glas rode wijn, en filosofeert over het leven? Ben ik niet te oud om me te gedragen alsof ik net mijn eindexamen heb gedaan?

Eergisteren had ik een diner met vriendinnen. Het was heerlijk eten, maar ik ergerde me dood aan de smerige volwassenheid. Volwassen gesprekken, volwassen onderwerpen, serieuze zaken en niet meer 'zo gek als vroeger'. Ik zei weinig die avond, was verrast door het feit dat ik afkeer voelde tegenover mijn vriendinnen. Heel vreemd om te ervaren.

Vannacht was anders: leuk tuinfeest, lekker veel bier, flink gedanst op live muziek, heerlijk. Daarna nog naar de kroeg, daar maakte de barman zelfs nog een speciale mixdrank voor een friend en mij, die we gulzig opdronken. Mijn god wat was ik dronken (wel nog gezellig dronken, niet zo van 'ik kan niet meer lopen'). Smsjes over en weer met een persoon, en na de kroeg nog naar die persoon toe gegaan. Het was leuk, gezellig, ook wel een beetje romantisch. Ik hield van het moment, het was mooi.

Maar nu... gedraag ik mij als de persoon die ik ben? Gedraag ik mij als de persoon die ik wil zijn? Hoe weet ik nou wie ik ben of hoe ik me moet gedragen? Hoe weet ik of ik liever uitga, of liever dineer met vrienden? Hoe nietszeggend zijn al die feestjes, al die beschonken dans-feestjes, het biedt totaal geen perspectief. Het is vlak en het blijft vlak. Toch geniet ik van die nietszeggendheid. Want op de momenten zelf, tijdens de feestjes, ben ik in een euforische stemming. En dat is prettig.

Dat ik me de dag erna dan zo voel als nu (lees: het is bijna 17u en ik lig nog in bed, hoofdpijn, TWIJFELS), dat neem ik dan maar voor lief.

Mooi leven

Even wat feel-good pics voor mezelf, om mezelf op te beuren terwijl ik eigenlijk wel blij ben! Maar het is zo gek, buiten leeft iedereen en doet iedereen en danst iedereen, en ik zit binnen en heb net lang doorgewerkt en ben daar blij om maar het is wel dubbel dat buiten iedereen lollig doet en ik niet. Ik heb een leuke avond en ben zeker niet weemoedig of zo. Maar toch. Voor mezelf :)



Oh en ik heb een beslissing gemaakt. Een beslissing die niemand iets doet, alleen mij :) In een aflevering van SATC zag ik dat Carrie zo'n supergave leren handschoenen droeg, zonder vingertopjes. En die aflevering was een paar jaar oud, maar ik dacht; wow zo'n handschoentjes wil ik ook! En, het lot bracht me er: laatst liep ik in Eindhoven de V&D in, en wat spotte mijn oog: roze en zwarte leren handschoentjes zonder vingertoppen! Wow! Ze waren aan de prijzige kant (30 euro) en ik liet ze hangen. Mijn hersens moeten overal heel diep over nadenken voordat ik beslissingen neem. Maar afgelopen zondag was ik op een festival, er hing een hele gelukzalige sfeer, en ik dacht: wtf, ik ga ze gewoon kopen! Dus komende vrijdag ga ik met mijn little sistah shoppen, en ik ga voor de handschoentjes! :D

(En wat mijn beslissing beïnvloedt heeft, is dat ik laatst een jumpsuit heb gekocht voor een bruiloft in augustus, en die was maar 20 euro, dus voor een bruiloft mag ik best wel wat geld uitgeven, en die handschoentjes passen gewoon KEI GOED bij die jumpsuit!)