RIP

Trillingen

Het is herfst in Nederland. Mijn favoriete seizoen. Ik voel me thuis in de herfst, heb het gevoel dat de herfst altijd bij mij past. Bij mijn gemoedstoestand, bij mezelf, bij wie ik ben. Niet heel positief en vrolijk, maar gewoon boem. In de herfst klopt mijn leven zoals het zou moeten. Ik voel me goed, zit goed in mijn vel en in mijn leven. Het loopt natuurlijk niet op rolletjes maar dat zou me ook totaal niet tof lijken ;)

Twee vrienden van me. Allebei eerlijke mensen en heel erg wijs. De één heeft ontzettend veel levenservaring ondanks zijn jonge leeftijd, de ander heeft veel ervaring met het bovennatuurlijke. Beide zijn ze geïntereseerd in de 'andere' kant van het leven, andere geloven, bezigheden, rituelen, sporten. Ze oefenen dit ook daadwerkelijk uit in de praktijk. Heel mooi. Allebei deze personen zitten niet goed in hun vel. Er is iets, er klopt iets niet. De één maakt zich zorgen om de wereld, ervaart een gevoel van lusteloosheid. De ander valt herhaaldelijk in valkuilen die hij niet kan verklaren, is bang dat hij ies niet verwerkt heeft. We praten erover via de digitale snelweg, roepen vragen bij elkaar op en proberen antwoorden te vinden. Het is moeilijk, waar ligt de oplossing? Er wordt gedacht aan een verandering in het trillingsniveau. Iets waar ik mij in kan vinden. Dit ook met het ook op De Verandering die gaat komen. Maar stel dat het daar mee te maken heeft, of juist ook helemaal niet, hoe kun je daar mee omgaan? Moet je stug doorgaan met de weg die je volgt, moet je een afslag nemen? Moet je je slechte gevoel veranderen, of juist accepteren? Hoe weet je waar je naar toe moet en hoe geluk voelt?

Sporty Spice

Sja. De titel zegt het al: sport.

SPORT.
Sport.

Op zich beweeg ik vrij veel. Ik loop veel, ik ga overal met de fiets naar toe, ik ben op mijn werk veel in beweging, ik heb een gezonde dosis seks ;) maar toch: ik moet eigenlijk gaan sporten. Vind ik zelf. Een paar redenen:
1. Momenteel sport ik niet. Nix, noppus. Op maandagavond zit ik bij een zelf-opgericht dansgroepje, maar daar wordt vooral gekletst en daarnaast misschien een half uurtje gedanst. Dus dat zie ik niet als sport. Verder doe ik niets aan sport. En ik vind het wel belangrijk om iets te doen.
2. Ik merk aan mijn energie-niveau dat ik niet meer sport. Mijn conditie is minder (nog niet helemaal weg gelukkig) en daardoor voel ik me sneller 'slecht' of 'zwak'. Ik weet dat sporten gezond is en wil me ook gezond voelen. Want zo voel ik me nu dus niet.
3. Toen ik zojuist naar So you think you can dance keek, zag ik allemaal mooie afgetrainde buiken bij de meisjes. Ik ben niet dik, totaal niet, maar een afgetrainde buik heb ik nou ook weer niet. En dat zou ik wel graag willen.
4. Ik heb ook echt zin om te sporten! Maar dan komt het probleem om de hoek kijken...

= PROBLEEM =
Ik weet niet WAT ik moet gaan sporten. Wat, waar, met wie... Een paar mogelijkheden waar ik aan heb gedacht:
- Zumba: klinkt leuk, ziet er leuk uit, gezellige muziek... maar van een sportinstructrice gehoord dat het vrij easy is, vooral als je veel ervaring met dansen hebt, en dat het dan weinig 'oplevert' qua conditie oid. Valt dus af!
- Mountainbiken: ik heb een super mountainbike in de garage staan, weinig op gefietst maar echt een prima ding. Kostte ook aardig wat centjes. Alleen wordt het nu herfst en sja, als het hard waait of regent heb ik geen zin om te fietsen...
- Hardlopen: kan je op je eigen tempo, wanneer jij zin hebt, geen rekening met anderen houden... maar ik hou gewoon echt niet van rennen. Mijn moeder heeft een loopband, misschien moet ik het toch gaan proberen. Of Start to run with Evy, zo'n hardloopprogramma. Hebben bijna al mijn vriendinnen gedaan, mijn zusje, mijn moeder. Is met leuke muziekjes, lekker opbouwend tempo. En wind maakt dan niet zoveel uit. Maar ik vind het niet leuk als mensen me zien rennen. Dus zou ik dit 's avonds kunnen gaan doen. Wat op zich prima is, want 's avonds verveel ik me soms.

Pfff. Ik laat het even bezinken (dus hoef ik nog even niet te sporten).

I wish...

Fantastische reportage in Harpers Bazaar, door Tim Burton. Geweldig, wat een sfeer. Een greep uit de foto's:

Vrijdagavond

En toen was het vrijdagavond.

Paar keer de afgelopen week heb ik me afgevraagd: wat ga ik vrijdagavond doen? Ik wist van tevoren dat mijn vriendinnen nix - althans niet in de buurt - gingen doen. Niet verrassend. Een goede vriend had een afspraak met iemand; hij ging dus niet uit. Verder bedacht ik me dat mijn lover wel naar de kroeg zou gaan, dus één van de weinige opties was om met hem en zijn matties mee te gaan. Want thuis zitten: nee, liever niet. Drukke week gehad en wel zin in een lekker koud glaasje rosé en gezellige mensen om me heen.


En toen was het dus vrijdagavond.

Ik was in een bui dat ik het niet zag zitten om in mijn eentje naar de kroeg te gaan. Ja, i know, ben onlangs verhuisd en woon nu pak 'n beet 100 meter van de kroeg af. Maar... in mijn eentje daar naar binnen; soms vind ik het leuk, soms wil ik het niet. Dus kwam - na een lief smsje - mijn lover me ophalen.
"We gaan met auto's ergens anders naar toe", zegt hij vrolijk (hij is immer vrolijk).

KUT.

Ikke niet leuk vinden. Totaal niet. De plek waar de jongens heen zouden gaan vind ik niet leuk en dat wéét mijn lover. Mijn bui veranderde 360 graden en ikzelf dus ook. Mijn hele avond naar de klote.

En nu is het bijna middernacht en kijk ik terug op mijn vrijdagavond. Ik ben er niet tevreden over. Totaal niet. Beetje tv gekeken, beetje geïnternet. Sociale contacten nul komma nul. Maar het kut-gevoel is gelukkig weg. Er was een leuk tv-programma op de buis. En ik denk dat mijn lover nu misschien beter begrijpt dat ik hem zo ontzettend graag in zijn waarde laat en dat hij van mij altijd mag doen wat hij wil, maar dat ik het ook wel eens fijn vind om samen met hem op de bank te hangen, maakt mij niet uit als dat een vrijdagavond is. Leeftijdsverschil... tsja, het laat zijn sporen na. Maar tot nu toe dealen we er goed mee :) eens kijken hoe dit zich ontwikkelt.

En ja ik hou heel veel van jou :D

Pfffffffffffffffffffffffffffffff.

Ik moet het toch maar toegeven... ik ben moe. Heel moe. En ik weet even niet waar ik mijn rust in kan vinden.
Afgelopen tijd druk bezig geweest met het zoeken van een baan. En uiteindelijk gevonden. Niet helemaal tevreden, dus dat onderwerp werkt nog in mijn hoofd. Hiernaast veel tijd gespendeerd aan vrijwilligerswerk, meerdere avonden per week. Goed werk, leuk werk, interessant werk. Maar tijdrovend. En gisteren is bekend geworden dat ik over een krappe 3 weken ga verhuizen. Ja. Even tussen de bedrijven door. Want de weken eromheen werk ik fulltime en het weekend na de verhuisdatum ben ik een weekendje weg.

Laatst dacht ik nog: Zo, ik kan best veel hebben, het is heerlijk om het druk te hebben, om niet voor de tv te hangen, om nuttig bezig te zijn. Maandag op mijn werk 10 uur gewerkt, zonder pauze. Dinsdag 8 uur, met 20 minuten pauze. Ik dacht: Dat kan ik gewoon, ik ben echt een die hard, cool! Ik vroeg me diezelfde dag nog af hoe een burn-out eigenlijk begint, want ik was me er bewust van dat ik het druk had. Waar zou je zoiets het eerste aan kunnen merken? En eigenlijk is twee dagen later de ommeslag geweest. Waarom precies deze week, geen idee. Ik begon het vooral 's avonds te merken. Lig ik in bed, kan ik niet in slaap komen. Het lukt gewoon niet. Ik ga de hele dag na, ik denk aan de gekste dingen waar ik normaal nooit aan denk, ik denk aan tachting dingen tegelijk. En dan weet ik ondertussen: de tijd gaat verder, ik mis mijn slaap. Dat is frustrerend. Normaal gesproken val ik super makkelijk in slaap. Mijn moeder heeft al jaren slaapproblemen, bij haar komt het overduidelijk door: drukte....
Ook merk ik het tegenover de mensen om mij heen. Voornamelijk tegenover mijn Lief. Ik heb het idee dat ik kortaf ben, niet meer zo relax als ik normaal ben. Maar ik weet niet of dat klopt. Ik voel het wel aan mezelf, aan mijn gedrag. Wil aandacht aan hem schenken, maar ben er met mijn hoofd niet bij.


Kortom: ik ben moe.

De komende 3 weken ben ik nog steeds ontzettend druk.

Dus?

Mr Cabdriver

Vanmiddag heerste in mijn gevoelswereld eenzaamheid. Vanochtend gewerkt, daarna geluncht bij mijn ouders. Ik besloot om lekker relaxed bij mijn ouders thuis in bad te gaan (in mijn huis is geen bad, alleen een douche waarvan het water totaal niet goed door het putje gaat, dan heb je net shampoo in je haar, moet je de douche weer uitzetten, anders stroomt ie over! Maar dat is een ander verhaal). Ik deed allerlei meidendingen, zoals benen scheren, scrubben, haarmaskertje, et cetera. Daarna met natte haren op mijn fietsje naar huis. Thuis aangekomen keek ik op de klok. Fuck, het was pas 14:23 uur. Nog een halve dag te gaan... Ik 'hoefde' niets; mijn kamer had ik twee dagen geleden al gepoetst, de rattenkooi stonk niet, de vissenkom was niet extreem vies, mountainbiken kon niet want het regende, solliciteren had geen zin want dat had ik deze week al meer dan genoeg gedaan, vrienden bellen op een saaie middag doe ik nooit dus dit keer ook niet. Dus had ik een middag niets te doen.

Zucht.

Eerst ging ik op een internetforum om daar eens wat rond te neuzen. Dat doe ik vaker, als ik niets te doen heb. En dat verdrijft de tijd wel een beetje, maar ik kan daar denk ik maximaal drie kwartier mijn tijd aan spenderen. Ik las over andermans kwaaltjes, poezen die in huis plassen, andere mensen die ook solliciteren, meiden die een depressieve vriend hebben, beroemdheden in bikini enzovoorts. Ik werd er niet echt vrolijk van. Wordt ik sowieso nooit echt van computeren.
Daarna ging ik op uitzendinggemist.nl een aflevering van BNN kijken, Sterretje Gezocht. Leuk programma maar béétje inhoudsloos. Ik vond het grappig om te kijken, moest lachen en had respect voor de sterretjes. Maar hierna voelde ik me nóg lustelozer en saaier en stommer.
Ik schetste mijn situatie voor mezelf: Vrouw, 25 jaar, hoog opgeleid, woont in kamer van 16m2 en heeft geen vast werk.... shit, hier werd ik nog negatiever van :S

* Het stomme is dat ik goed weet wat ik moet doen, wil ik me beter voelen. Ten eerste moet ik vast werk vinden waar ik me goed bij voel, wat ik leuk vind, wat past bij mij. Daarna moet ik een andere woonruimte zoeken, groter. Oke, staat dat op mijn lijstje voornemens voor het komende half jaar. *

Plotseling werd ik op MSN aangesproken door een bekende soosganger. "Proficiat", zei hij tegen me. Ik wist even niet waar hij op doelde... Wat bleek: ik had de eerste prijs gewonnen met een online prijsvraag! Ik had dus twee entreekaarten gewonnen voor een festivalletje hier in de buurt wat volgende weekend plaats gaat vinden! En je raadt het al: ineens was mijn pessimistische bui over. Blijdschap heerstte en spontaan belde ik mijn moeder om het goede nieuws mede te delen. Volgens mij dacht ze echt: Waarom belt ze me in godsnaam om te vertellen dat ze kaarten heeft gewonnen??? maar ik was blij en wou het delen. Achteraf denk ik: Tsja, ik had mijn moeder niet perse hoeven bellen.
(En dat het hier om twee entreekaarten van samen 18 euro gaat, doet er niet toe. Het gaat om het idee!)