Zij/ze/haar

Waaaaauw.

Sic itur ad astra

Hmmm... ik twijfel wel eens. You know. Twijfelen. Over dingen. Over veel dingen. Over bijvoorbeeld autorijden: wanneer ik na ga denken over de pendalen, dan weet ik dus niet meer welke gas is en welke rem en welke koppeling. Ook twijfel ik wel eens over mijn kleding/kapsel/piercings whatever. Zo van: als ik dit en dit aan doe, lijk ik dan niet dik (ja ik ben een vrouw), vinden mensen mij dan wel leuk, oh daar moet ik niet aan denken want ik moet mezelf zijn en aan doen wat ik zelf leuk vind. Dus niet wat anderen leuk vinden. Dus regelmatig loop ik in ietwat vreemde doch interessante combinaties rond (vind ik zelf dan). En dan denk ik: Fuck you.
Ook twijfel ik over mijn toekomst. Maar dat weet je al (zie eerdere berichten). En dat zal ALTIJD zo blijven want ik blijf altijd ik en daar kan niemand wat aan veranderen. Het schrijven aan mijn verhaal is dus weer opgepakt door ik. En warempel, ook het bloggen maakt weer een nieuwe start. Heel leuk dat niemand dit leest want de luttele lezers die ik had weten niet dat ik het weer op heb gepakt. Heerlijk, anoniem zijn in deze wereld. Beetje zoals Remi. Alleen heb ik geen dieren om me heen.

Heppiedefleppie

And now I'm haaaaappppppyyyyyy again!
Finally we are free now :)
And I LIKE IT!

Stoere actie

Er was eens een meisje. En zij was op een party. Op die party was nog een meisje. En er was alcohol in het spel. En het ene meisje vond het andere meisje wel aantrekkelijk. Daarom pakte het ene meisje het andere meisje op de bek. Het andere meisje kuste terug. Iedereen was een beetje beduusd. Er werd niet over gesproken. Er werd weer verder gefeest.

Een paar dagen later sprak het ene meisje het andere meisje op msn. Het ene meisje zei: "Jij hebt mij laatst op mijn bek gepakt. Dat vond ik wel een stoere actie."

En er verscheen een glimlach bij het ene meisje.

Zondagochtend op de fiets?

"Het komt allemaal door een plekje achter in het brein waar de receptoren zitten voor oxytocine. Dat is een stof die een stimulerende werking heeft op de hersengebieden die verantwoordelijk zijn voor het geluksgevoel dat je plotseling kan overvallen als je zondagochtend in de zon op de fiets zit en alles even prachtig is. Verliefdheid lijkt iets moois, maar grenst fysiologisch aan krankzinnigheid," aldus fysioloog Jan Hindrik Ravesloot in De Limburger.

Even een mooie pic om mezelf op te vrolijken.
En nog verliefder op het leven te worden :)

Tijd

Wat is tijd? Is het een begrip, een eenheid? Ik weet het niet. Maar het is iets waar je op kunt wachten. En wachten duurt soms lang. En wachten is soms moeilijk. Maar ik geloof wel in tijd. Tijd heelt alle wonden?

Droom 1

Ik had een droom, eergisteren.

's Avonds laat, of misschien wel 's nachts, gaat de voordeurbel. Echt heeeel lang. Hij blijft gaan. Het zal wel dringend zijn. Ik stuur mn man naar de deur en loop voorzichtig met hem mee, al blijf ik wel op een afstand staan. Stel je voor dat er een moordenaar of zo voor de deur staat. Man maakt de deur open, kijkt naar buiten en zucht: "Tis voor jou." Hij loopt weer naar de woonkamer en laat mij alleen in de hal. Heel langzaam loop ik naar de deur. Het is muisstil. Als ik bij de deur aan kom, zie ik een blond, mannelijk personage (...) in de tuin staan, op het gras. Hij heeft drugs gebruikt, dat is zo te zien. Hij staat te ver weg om mee te praten, te ver weg om aan te raken. Maar zijn ogen zeggen veel. Ongeveer 5 minuten staan we zo, tegenover elkaar, zonder een woord te wisselen. Onze ogen blijven naar elkaar kijken. Gedachten schieten door mijn hoofd. Plotseling gooit hij iets naar binnen, het gaat te snel voor mij om te zien wat het is. "Er zit ook een gebruiksaanwijzing bij!" roept hij, terwijl hij langzaam verdwijnt in de duisternis. Ik kijk in de hal en zie een kapot flesje liggen met groen poeder er naast. Ook ligt er een pakketje waar nog meer flesjes in zitten met poeder er in. Wit poeder en groen poeder. Op de gebruiksaanwijzing staat: "Voor een ontstuimende erotische nacht". Ik vraag me af wat het te betekenen heeft... Ik zie dat mijn moeder ineens naast me staat en het kapotte flesje aan het opruimen is. "Dat zullen wel drugs zijn," zegt ze, "je moet maar kijken wat je er mee doet."

Einde van mijn droom.

Am I finding the unfound?