Dertig

Nog 2,5 uur en dan ben ik dertig. Ik moet er veel aan denken vandaag en raak zelfs een beetje geëmotioneerd. Zojuist een geleide meditatie gedaan, over zelfwaardering. Goed voor me.

Vanaf mijn dertigste ga ik het anders doen. Ik wil me niet meer laten leven, door wie of wat dan ook. Ik ga bewuster na wat ik zelf wil en ga daarbij ook meer op zoek naar mijn eigen gevoel. Want de laatste tijd ben ik mijn eigen gevoel een beetje kwijt lijkt wel. Er zit een dun muurtje om me heen en dat wil ik toch weer af gaan brokkelen. Ik merk het telkens om me heen. Een collega die - bij troubles op het werk en soms hevige emoties bij anderen - aan mij vraagt of ik er nou nooit kwaad of gefrustreerd om wordt. Een vriendin die in mijn plaats teleurstelling voelt als ik weer eens afgewezen wordt door iemand die ik leuk vind. Nee, want ANNanas blijft altijd maar kalm. En dat kan serieus een kracht zijn, maar ook een valkuil worden....

Ik wordt me er wel steeds meer van bewust wat voor invloed mijn opvoeding heeft gehad op wie ik nu ben. Ooit schreef ik, naar aanleiding van een energetisch consult, dat mijn ouders me nooit erkenning hebben gegeven voor wie ik ben. Maar het besef komt nu, dat dat nog steeds zo is. Ze laten me niet in mijn waarde. Voorbeeld: ik geef aan niet mee te willen naar de grote familiedag omdat ik daar niet gelukkig van word. Zij wordenboos op me en zeggen dat ik me moet schamen. Als ik met mijn moeder koffie drink, wij twee samen, en ik vertel dat ik er voorzichtig over denk om naar Eindhoven te verhuizen in de toekomst (en zelfs uitleg waarom), krijg ik een bedenkelijke blik en verder geen reactie... hierdoor wordt de weinig emotionele band die we hebben alleen maar gevoellozer. Ik doe daadwerkelijk mijn best om bijvoorbeeld over Eindhoven te vertellen, dat was serieus een hoge berg voor mij. Maar ik krijg er niks voor terug. Dat doet pijn. Heb er net ook even om moeten huilen. Word je dertig, ga je je dit beseffen... heel dubbel. En ik weet zeker dat mijn ouders van me houden, honderd procent. Daar twijfel ik niet over. Maar het echte gevoel tonen ken ik niet van hun. Nu is mijn moeder de hele dag al bezig om iets te knutselen voor mijn dertigste verjaardag, dat is zeker houden van op haar manier.

Misschien moet ik leren om niet teveel vanuit mijn eigen behoefte te denken, maar meer vanuit hun mogelijkheden. Mijn moeder heeft vroeger zeer heftige dingen meegemaakt waardoor haar emotionele ontwikkeling vast en zeker enorm beschadigd is. Zij is wie ze is.

Hm, nu ik dit schrijf en bovenstaande conclusie trek, voel ik wel ineens een soort van rust. Zou dit nu het losmakingsproces zijn?