Maar soms ook niet. Dan zijn de kleuren even wat doffer. Zoals nu.
Dopamine, endorfine, het chemische proces verloopt zoals het zou moeten verlopen in mijn Regenboog-hoofd. Ik ben niet abnormaal of gek (nou ja, een klein beetje.... *knipoog*). Afgelopen week, de contacten die ik met Iemand had; ik was blij, zelfs een tikkeltje euforisch. Lekker hoor, die neurotransmitters. Echter was dit gevoel van korte duur, want toen ik he-le-maal niks meer van hem hoorde, veranderde mijn proces in iets verdrietigs. Jammer maar helaas, dat was mijn manier om ermee om te gaan. Mijn manier om de buitenwereld te laten merken dat het me niet veel deed. Terwijl ik, ergens diep van binnen, toch een klein krasje voelde op mijn hart. Of, nou ja, in de wand/slijmvliezen/whatever van mijn hart (let wel: mijn hart heeft hij nog niet geraakt!). Want - waar ik zo vaak bang voor ben - het voelt toch als een afwijzing. En een afwijzing is niet leuk.
Maar, na een paar dagen vol afleiding, was ik er ook al snel klaar mee. Iemand is iemand die ANNanas enorm kan boeien, maar tegelijkertijd een veel te vrijgevochten type blijkt. Hoewel, een beetje vind ik wel leuk. Zo ben ik zelf ook (tot bepaalde grenzen haha). Gisteren was ik op een festival, en het leukst vond ik de momenten dat ik in mijn uppie bij een band/djs stond te kijken. Ik mocht los van mezelf. Zonnebril op, niemand die me kende (althans dat sprak ik mezelf toe), biertje in de hand en bewegen op die beat. NICE! Dus toen barste het in mijn Regenboog-hoofd van de glitters. En op het festival was ook Methylfenidaat, waar ik echt een hele toffe avond mee heb doorgebracht! Samen bier drinken, bands kijken, dansen, lachen. Toen ik om 2u in slaap viel in het gras, maakte hij me wakker. Toen zijn we naar huis gefietst (een uur fietsen...) en toen was de keuze al snel gemaakt dat de avond nog jong was =)

1 opmerking:
Hahaha; een heel palet vol emoties en gelukkig met een happy ending ;)
Een reactie posten