De muzikant

Twee weken geleden zag ik hem fietsen in een nabijgelegen dorp. Hij viel me gelijk op. Ik keek om en dacht: "Heej! Leuk." Vervolgens liet hij me niet meer los. Ik ben hem gaan zoeken op social media en heb hem gevonden. Hij heeft niets afgeschermd (stom!) en ik kan dus alles volgen wat hij doet en wat hem bezighoudt. Ik ken deze man van vroeger. Hij is plusminus 1 jaar ouder dan mij en we zaten op dezelfde middelbare school. Inmiddels is hij muzikant en treedt hij regelmatig op in de buurt. Hij maakt niet zo zeer de muziek waar ik van hou, anders was ik wel eens naar een optreden van hem geweest. Maar nu ik me verdiep in zijn teksten, moet ik zeggen dat deze wel sterk zijn. Haha. 

Het is heel vreemd, maar op de een of andere manier voel ik iets bij deze man. Ik ken hem niet eens echt, enkel van social media. Dus eerlijk gezegd ken ik hem gewoon totaal niet. Ik weet enkel hoe hij er uit ziet en een beetje wat hij doet. Wie hij nou eigenlijk is, ik heb geen flauw idee. Ik ben bang dat hij überhaupt niet eens weet van mijn bestaan! Maar toch houdt hij mij vast. Hij straalt iets uit wat mij aanspreekt. Rust, eenvoud, kracht. Hij lijkt me een zeer sympathiek en oprecht mens. Heel erg gek dat een ontmoeting op een fiets (en ik in een auto!) zoiets kan bewerkstelligen. Ik heb ook geen flauw idee of dit iets betekent ja of nee. 

Maar goed, ANNanas is ANNanas niet als ze voor haar eigen geluk kiest. Ik heb een vriendinnetje gecontacteerd (lees: een van mijn beste vriendinnen) die enigszins bevriend is met deze man. Ik heb haar een whatsappje gestuurd met deze tekst: "Ej, ik zag laatst *muzikant* fietsen... is die nog vrijgezel? Ziet er leuk uit en lijkt me een sympathieke gast!" En dan hoop ik dat er een balletje gaat rollen. Of dat de bal kei hard weg geketst wordt. 

Simpel.