De grijze muis

(Info vooraf: Dit verhaal speelt zich af op een kunstmarkt waar ik met mijn theatergroepje een mobiele act speelde). 

Ik schatte hem van mijn leeftijd. Hij was wat vreemd. Schattig vreemd, eigenaardig. Lange vent, saai kapsel, stomme kleren. Een soort grijze muis van bijna 2 meter. Maar hij had ook iets spannends, iets jeugdigs, een blik van onschuld in zijn ogen. Een stiekeme twinkeling die hij heel soms liet schitteren. 

Hij hield eerst de boot af, wou net een flesje water gaan halen. Maar hij vond het toch ergens interessant en nam plaats op de stoel. De gedachte die door hem heen ging was 'op zoek naar geluk'. Leuke gedachte, upcyclen naar de fijne markt, geluk zoeken en hopelijk vinden op de markt, een zoektocht, eerst het flesje water maar eens halen want dat is zijn eerste geluk. Alles met een knipoog, zoals we dat altijd doen. Ik gaf hem ons presentje en tekende dus een smiley op zijn pols. 

En toen zag ik het. Het litteken. 

Precies goed gezet. En op dat moment was ik er een smiley op aan het tekenen. Dat ontwaakte een zeer heftig gevoel bij me. Iemand heeft een einde aan zijn leven willen maken, hij is op zoek naar geluk, en ik teken een smiley op het altijd durende bewijs dat hij uit het leven wou stappen. Verwarring, angst, tegenstrijdige gevoelens. 

Op het moment dat ik bij hem weg liep moest ik mijn eigen gedachten even upcyclen. 

(Later op de middag zag ik hem weer. Hij stond op een afstand naar onze act te kijken en glimlachte.)