Eenzaamheid

Laatst stelde ik aan een vriendin de vraag: "Ben jij wel eens eenzaam?" Ze dacht er over na, antwoordde dat ze dacht van niet. Ze stelde de wedervraag aan mij. Ik dacht na, en concludeerde dat ik nooit eenzaam was. Punt. 

Een paar dagen later kwam de vriendin op deze vraag terug, en zei ze dat ze zich toch wel eens eenzaam voelde. Ik dacht over mijn eigen situatie na, over het begrip eenzaamheid, en besefte dat ik ook wel eens eenzaam ben. 

Eenzaamheid is een gevoel. Volgens Wikipedia is er een wezenlijk verschil tussen alleen zijn, en je alleen voelen. "Gevoelens van eenzaamheid zijn, net als pijn, een signaal dat er iets niet in orde is. Bij eenzaamheid gaat het om de ervaring van alleen zijn, een gevaarlijke situatie voor een mens. Het is een signaal om op zoek te gaan naar 'de anderen', om minder alleen te staan in het leven. 'De anderen' zijn degenen bij wie men thuis zou kunnen voelen, door wie men zich geaccepteerd en gewaardeerd voelt". 

Juist dat gevoel herken ik wel. Het missen van iemand waar je je bij thuis kunt voelen. Die er altijd voor je is. Bij wie je jezelf kunt zijn. Iemand die alles van je weet. 

Ik vraag me af of het erg is om te erkennen dat je soms eenzaam bent. Ik denk het niet. Het is goed om te weten wie je bent en wat je voelt. Zo lang eenzaamheid niet overruled, mag het er af en toe wel zijn. 

Ik ben iemand die zijn hele leven helemaal volpropt met vanalles en nog wat. Laatst besefte ik me dat ik eigenlijk twee banen heb. Eén baan in de gehandicaptenzorg, waar ik voor gestudeerd heb, een super leuke baan. Maar daarnaast ook nog een andere baan. Een baan als organisator, regisseur, kunstenaar, schrijver, filosoof. Alles op vrijwillige basis. Waarom doe ik dat allemaal? Ik krijg er voldoening van. Ik geniet van mijn tweede baan, soms nog wel meer dan van mijn 'officiële' baan. 

Waarom kies ik voor zo'n drukke tweede baan? Is het om mijn tijd vol te krijgen, zodat ik niet elke avond in mijn uppie op de bank zit? Is het onbewust om eenzaamheid te voorkomen? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik met volle teugen geniet van alles wat ik doe. In 2013 ga ik onder andere een toneelstuk regisseren met kids tussen 12 en 16 jaar, een expositie organiseren, kindervakantiewerk organiseren-uitvoeren-coördineren... supergave dingen al zeg ik het zelf. En inderdaad, als ik met deze dingen bezig ben, ben ik niet eenzaam.  Maar dat is bij mij niet de hoofdzaak. De hoofdzaak is genieten van het leven. 

En dan zou het toch fijn zijn als er, na al die drukke avonden, toch iemand thuis op de bank zou zitten die op me wacht =) Maar dat komt goed. 

Ik denk in 2013.