De Uitdaging

Ik sta voor een keuze. Een keuze die ik mezelf op heb gelegd. Zoals sommige lezers weten (haha sommige van de zovelen) ben ik WO afgestudeerd in 2008. Ik werk op HBO-niveau. Niks mis mee, maar ik had ambities, en dat was om nog een extra aantekening te halen waardoor ik beter in de arbeidsmarkt zou liggen om een baan op WO-niveau te kunnen krijgen. Want een baan op WO-niveau betaalt vele malen beter en is meer een uitdaging voor mij en ja dat wilde ik perse. Na lang zoeken heb ik na een jaar vragen-zoeken-bekijken kunnen regelen dat ik op mijn huidige werk stage kon lopen om daarmee de aantekening te halen. In november ben ik begonnen met de stage en ik moet tot aan de zomervakantie.


Vandaag had ik mijn eerste stagegesprek. De stage verloopt goed, het gaat zijn gangetje, ik zit aan het begin en ik heb nog veel te leren. Allemaal prima. Alleen een klein ding: ik moet langer dan de 500 uur die we afgesproken hadden stagelopen. In mijn eigen tijd. Daar was ANNanas heulemaal niet blij mee. Ondanks het aardige gesprek was ANNanas niet blij. De tranen stonden me tijdens het gesprek nader dan het lachen. Waarom? Omdat ik niet weet of ik door wil gaan met deze uitdaging. Iedereen aan wie ik het vertelde was verbaasd. Verbaasd, omdat ik nooit door heb laten schemeren dat ik de stage mogelijk niet leuk vond. Daarentegen heb ik ook nog nooit tegen iemand gezegd dat ik de stage WEL leuk vond. Maar ook dat heeft niemand opgemerkt. Het besef is de afgelopen weken gekomen dat dit toch niet het werk is wat ik mezelf later zie doen. Veel aan de computer, veel papierwerk, typen, vergaderen. Weinig contact met kinderen. Dat past niet bij ANNanas. Maar dat past dan weer niet bij mijn ambities. Maar, waar zijn die ambities op gebaseerd? Om zo hoog mogelijk te reiken, om zo veel mogelijk te verdienen, om zo ver mogelijk door te leren? Om mezelf uit te putten? Omdat iedereen het doet? Omdat het in mijn mogelijkheden ligt?


Wat nou, als ik enkel blij ben met mijn baan op HBO-niveau. Wat nou, als het best wel eens kon zijn dat ik die WO-studie er eigenlijk zomaar bij heb gedaan, zonder dat ik daadwerkelijk op dat niveau wil gaan werken. Wat nou, als ik besef dat ik misschien wel een hele andere kant op wil. Wat nou, als er nog heel veel dromen aan mij trekken. Toneel, creativiteit, expressie, taal, probleemjongeren. Wat nou, als ik op mijn 28e nog steeds totaal niet weet wat ik wil doen?


Ik weet dat ik ergens zeker een hulpverlener ben. Maar ik weet ook dat ik niet al mijn creativiteit, mijn gevoel, mijn 'ding' kwijt kan in mijn leven. Het begint te komen, ik ben op zoek.

Misschien is stap 1 wel: stoppen met stage....