Een heel stuk over schaatsen. Ja.

Vandaag wilden we misschien gaan schaatsen. Koala woont sinds kort in het centrum en heeft nu dus een schaatsbaan voor zijn deur. En een Albert Heijn. Maar die schaatsbaan is dus wel gezellig, leuke gezellige schattige kinderen die de hele tijd schaatsen en schreeuwen. Hartstikke tof. Kerstverlichting, muziek, zojuist kwam de fanfare voorbij... Maar Koala had dus het idee dat wij ook gingen schaatsen, ik was verrast en ik hou helemaal niet van verrassingen. Maar toch vond ik het wel een aantrekkelijk idee. Ik was er na vijf minuten eigenlijk al aan gewend. Totdat we besloten dat we dat toch beter morgen kunnen gaan doen.

Dus nu is het geen verrassing meer, dat we morgen gaan schaatsen. Maar het blijft leuk, want schaatsen doe ik dus nooit en daarom is het speciaal. Ik ben niet bang dat ik het niet kan, want de weinige keren dat ik het wel doe, gaat het best soepeltjes. Ik ben meer benieuwd naar de kunsten van Koala. Hij is best wel harkerig (om het maar even subtiel te zeggen) en ik heb zin om om hem te lachen. En ik heb zin om in mijn nieuwe jas over de schaatsbaan te flaneren. Hij zit zo lekker en hij is zo mooi.

Ik voel me net een prinsesje.

Op schaatsen.

Oh nee, nu zit ik gewoon op de bank.

Morgen, morgen draag ik schaatsen.