Bom

Ik trek het niet langer. Stront-ongelukkig wordt ik er van. En waar ligt het aan... aan mezelf! Niemand doet iets verkeerd, het is mijn gevoel en mijn gevoel liegt niet. Maar mijn gevoel zegt dat het niet lang meer door kan gaan op deze manier. Ik MOET ASAP een nieuw huis vinden. Anders weet ik niet wat er gebeurt. Maar de bom zal dan zeker barsten. Ik voel de druk, ik sluit me op in mijn kamer, ik ontwijk contact, ik ben zo vaak mogelijk weg... Ben mezelf kwijt aan het raken en mijn bloed kookt. Thuis voelen, ik weet al 1,5 jaar niet meer wat dat is. En dat is kut. En oh wat verlang ik terug naar mijn kleine kamertje, 16m2, waar ik een jaar heb geleefd. Dat was in ieder geval van mij. Maar nu is niets meer van mij alleen. Probleem:... er zijn geen mogelijkheden! Aanbod huurwoningen is enorm laag, kopen kan ik niet met mijn contract. Ik denk er zelfs over om in een ander dorp te gaan wonen, tijdelijk, totdat ik iets gevonden heb hier. Maar al dat gedoe en het waarschijnlijk minder zien van <3 houdt me tegen. Ik ben altijd iemand geweest met hele goede hoop. Hoop sterft nooit en alles komt goed. Maar nu begin ik zelf toch echt te twijfelen...