LOST

Och god och god. Vandaag heb ik me toch wat meegemaakt...

Ik had het geweldige idee om naar het bos te gaan. Maar had geen zin om in mn eentje te gaan. Uiteindelijk ging mijn moeder mee. Het bos wat ik had uitgezocht was nieuw voor ons beide. We besloten om de langste route (12,5) km te lopen. Dat was de route van de zwarte paaltjes. Maar... wij zagen NERGENS zwarte paaltjes. Daarom besloten we om maar gewoon te gokken. Na een uur lopen kwamen we bij een theehuisje uit (erg leuk!). Daar gingen we op het terras zitten en we dronken, verrassend: thee. Hierna vervolgden we onze tocht. Rond 16:00 uur begon het wat te schemeren. We liepen wat, ik maakte wat foto's, mijn moeder raapte bladeren. Totdat we beseften dat we niet meer wisten waar we heen moesten. We kozen paadjes uit, maar kwamen eigenlijk nergens uit. We concludeerden toch dat we echt verdwaald waren. Mijn moeder zei dat we op het geluid van de auto's af moesten gaan. Heel heel heeeeeel erg in de verte hoorden we auto's. Dus liepen we die kant op. Maar het geluid werd niet duidelijker. Ik zei heel hoopvol tegen mijn moeder: "Och, ik heb nog een banaan in mijn tas, dus we hoeven niet te verhongeren." Mijn moeder zei: "Ja en we kunnen ook de zaadjes uit de denne-appels halen, die zijn ook eetbaar."

Plotseling zagen we een man onze richting op lopen. Aan hem vroegen we de weg. Hij zei: "Jullie moeten de andere kant op, kom maar mee, ik ga daar ook heen. Het is nog wel een kilometertje of 4 lopen." Blijkbaar liepen wij richting een weg in een heel ander dorp! Uiteindelijk zijn we dus toch goed thuis gekomen. Maar als we die man niet tegen waren gekomen...