Gedachtenspinsels

Zondag sprak ik een kennisje, die geïnteresseerd is in dans en theater. Volgt een dansopleiding en is een goede danser. En warempel, ik ben ook in deze dingen geïnteresseerd. Zelfs zo erg, dat ik er best mijn beroep van zou willen maken. En kennisje ook. Zij is momenteel ook bezig met afstuderen, maar we hebben afgesproken dat we, als we allebei klaar zijn met school, maar eens bij elkaar gaan zitten om het één en ander te bespreken. Want het zou toch prachtig zijn als wij onze droom zouden kunnen verwezenlijken. Samen een theater/dansgroep oprichten en daarmee rondtoeren door het land. Geen kluchten of blijspelen. Nee, serieus, heftig en indrukwekkend theater. Het lijkt me prachtig om gewaardeerd te worden voor mijn – misschien nog niet helemaal ontdekte – creatieve kant.
Ik kan me nu al helemaal opwinden over het idee alleen al. Soms ervaar ik dat echter als vervelend, dan kan ik mezelf gewoon verliezen in een idee en juist daardoor wordt het niet fatsoenlijk uitgevoerd. Dus ik moet me toch maar proberen in te houden. Momenteel mis ik ook echt het kunstzinnige stukje in mijn leven, en ik voel gewoon dat dat ooit wel erbij zal komen. Ik wil niet alleen op theorieën leven, met theorieën werken, maar ook mijn gevoel wil ik gebruiken voor mijn levensdoelen.

Misschien wel in de vorm van een theatergezelschap. Ik hoop het echt.