Borsthaar

Drie tot vier keer op de avond zei ik iets tegen jou. Maar ik deed het fluisterend zodat jij het niet kon verstaan. Bij de vraag om herhaling hield ik me telkens stil. Ondanks de alcoholische versnaperingen kan ik me de strekking goed herinneren. Ik denk iets van "Ik vind je leuk" "Ik vind je lekker" "Waaaauw" "Ik wil heel graag nu door je borsthaar friemelen" (haha ja serieus, ik denk dat ik dat dacht!). Bij mij thuis was de afterparty. Jij ging mee, met nog wat vrienden. Na wat bier en drank vertelde jij tussen neus en lippen door dat het niet goed gaat met jou en je vriendin. Er is veel ruzie maar je houdt van haar. Je vindt het lastig. Je hebt ook weer contact met je ex en dat doet je iets. De anderen zeiden niets maar ik stelde vragen (en ik voelde ook een YES maar dat hield ik natuurlijk stil). Uiteindelijk bleef je crashen met een mattie. Ik wilde jou in mijn bed maar je mattie was brutaler dus hij sliep in mijn bed. Als hij me aanraakte negeerde ik dat, dus ik heb heerlijk mijn roes uitgeslapen. Jij sliep op een matras in de woonkamer. Onder een dun dekentje. Toen jullie weg waren en ik een weg had gevonden met mijn kater, was het al laat op de middag. Ik kwam de woonkamer in en het dekentje lag netjes opgevouwen op de bank. Ik pakte het op en rook eraan. Lachte om mezelf, wie ruikt er nu aan een dekentje. Maar dat deed ik dus. Want ik vind Snor een leuke vent en ik wil zijn geur opsnuiven. En door zijn borsthaar friemelen. Verder geen idee. 

P.s. Oh en dit weekend heeft Methylfenidaat me mee gevraagd naar de bios. Hij zei zelfs "u" tegen mij haha wat een grappenmaker. Dus dat staat op de planning voor next weekend. Leuk hoor, filmpje pakken met Methylfenidaat. En daarna uit. Hoop niet dat ik Snor dan tegenkom haha okeeee dat zou heel vreemd zijn. 

Weltrusten. 

Tiny little

* Voordat je dit stukje leest moet je even weten dat ik niet zwanger ben.... don't worry! 

Er gebeurt iets in mijn lijf wat ik niet wil. Er borrelt iets in mij, in mijn binnenste, zachtjes. Mijn hersenen weten dat het niet slim is en dat het niet moet gebeuren. Ik wil het stoppen en dat lukt ook aardig. Maar iets kleins blijft aanwezig. 

Ergens ben ik ook wel heel blij dat ik dit gevoel weer eens heb. Want het is lang geleden, ik heb het verdrongen, ik heb mezelf beschermd voor teleurstellingen. Ooit lange gesprekken met Mirrevrouw over gevoerd, hoe ik dit mechanisme op heb kunnen bouwen en waarom ik het heb/had. Maar daar komt nu dus weer verandering in. 

Ikzelf ben zeker veranderd in het afgelopen jaar. Ik ben steeds meer mezelf geworden, en ben trots op wie ik ben. Als ik in de spiegel kijk denk ik oprecht; Hej, jij bent mooi! En misschien dat ik daardoor weer bij mijn echte gevoel uitkom. Want dat is waar ik nu naar op weg ben. 

MAAR ondanks dat dit een heel fris en prettig gevoel is, mag het er eigenlijk niet zijn. Hoewel me dat ook weer totaal niets kan boeien want ik hou van mezelf en ik hou van mijn gevoel en ik respecteer mijn gevoel. Het is heel erg onhandig maar oh zo gezellig en welkom. 

Pfff... Ik ben een tiny little verliefd..... Fuck =) 

Maar ik ben sterk

Sinds een poosje trek ik weer wat vaker met Koala op (lees: mijn ex, met zijn 'levensvraag'). Leukerd, knapperd, goeierd, maar een ontzettende vago. Dromer, afwezig. We gaan samen naar de film, praten over wanneer we voor het laatst gesekst hebben en met wie, bewonderen elkaars huizen (of keuren af haha) en we hebben gewoon lol.

Afgelopen weekend was ik uit en trok ik op met Koala en zijn matties. Er is één bepaalde vriend, genaamd Pruik (ook terug te vinden in de stukken "Omdat ik dat wil"  en "Drunk"), waar ik al mijn hele leven - sinds ik Koala ken - een zwak voor heb. Er zijn meerdere momenten geweest dat ik in een hoekje met Pruik stond te praten, woordenwisselingen, woordgrapjes, serieuze gesprekken, elkaar ook uitdagen door even aan te raken, et cetera. Soms trokken zijn vrienden hem bij me weg. Nooit is er iets gebeurd. Want Pruik heeft een vriendin. En dat is een hele leuke meid. En ik respecteer hun relatie. Ik weet dat Pruik voorheen, voor deze relatie, een notoire vreemdganger was. Maar dat heeft hij zichzelf dus afgeleerd. Dus ik wil nu niet ook het schaapje zijn waarmee hij weer de mist in gaat.

Maar zaterdag was ik dus met Koala en Pruik in een cafe. Toen ik de godganse tijd bij Pruik stond en het heel gezellig was, zei Koala tegen mij "Het duurt niet lang meer, ik denk dat het binnen nu en een week uit is tussen Pruik en zijn vriendin. Jij krijgt binnenkort iets met Pruik". Ik was even flabbergasted na dit comment van Koala. Hij zei het heel positief, zo van 'Go for it!' maar ik vond het maar raar. Dus later op de avond vertelde ik deze voorspelling tegen Pruik en hij lachte.

Toen we naar een andere kroeg gingen (een vriendin van me, Pruik en ik) zei die vriendin van mij dat ik maar met Pruik moest gaan zoenen. Ik vroeg waarom. Ze zei "Omdat jullie allebei uitstralen dat jullie dat willen". Ik zei dat ik dat niet ging doen omdat hij een vriendin heeft. Pruik zei dat hij even zijn jas ging halen in de vorige kroeg en daarna naar huis zou gaan. Ik zei dat hij maar terug moest komen. Mijn vriendin zei "Als hij zometeen terugkomt, dan moet je hem echt zoenen, dan wil hij jou." En inderdaad, Pruik kwam terug. Maar ik zoende hem niet.

Nadat we alle kroegen uitgeveegd waren bleef ik alleen met Pruik over. Op straat, 3 graden, 5:00 uur in de ochtend. Het was erg gezellig. Maar wel koud. En toen ik afscheid nam gaf hij me een knuffel. Alleen weet ik dat niet meer helemaal zeker want ik had best veel alcohol op (lees: 1 fles rode wijn, 5 shotjes verschillende dranken, 10 pils). Ik zie alleen nog zijn zwarte mouw zo langs mijn gezicht afgaan. Maar in mijn beleving is het een knuffel.

Pruik is woooow. Ik smelt als ik bij hem ben. Hij is niet eens zo super knap, maar hij heeft een flow over zich heen waar ik niet tegen opgewassen ben. Heb dat toentertijd al gelijk gezegd tegen Koala (toen ik nog met Koala ging), en hij vond dat grappig, omdat Pruik en Koala blijkbaar altijd op dezelfde meisjes vallen. En ik dus ook op allebei. Maar ik ben sterk. Dus ik zoen niet met hem.

Over een maand ga ik met Pruik naar een festival. We delen samen een huisje. Voor 4 personen, maar zijn nu nog maar met zijn 2en. Dus ik ben heel benieuwd of ik dan ook voor mezelf in kan staan..... =)

Methylfenidaat

Je bent interessant want je hersenen zijn anders dan die van menigeen. Van het ene op het andere moment bam. De blik in je ogen doet me smelten, heus, daar hoef je weinig voor te doen. Je bent grappig, hoewel ik je grapjes met regelmaat niet begrijp. Je bent op je goeie momenten echt lief voor mij. We kunnen uren praten. Maar… Je gebruikt echt veel middelen, terwijl je leuker bent zonder. Je voert nog dagelijks een strijd met de diagnose die je op je geplakt hebt gekregen, maar die enorm waar is. Je bent zo hard voor jezelf, gevoel voor eigenwaarde is je soms echt vreemd. Je kan zo boos zijn op alles.

In het boeddhisme gelooft men dat begeerte de oorzaak van lijden is.
Haha.
Ik hoop het niet.

1 januari 2014

Het was een mooie nacht
er was vuurwerk en er werd
voor mij gezongen
Ik voelde me verlegen

De beste wensen, gelukkig nieuwjaar
onze blikken zeiden vanalles 
Maar wat precies weet ik niet 
en hoef ik nu ook niet te weten 

Buiten is het al lang licht maar 
de gordijnen zijn nog gesloten 
Je kriebelt zachtjes op mijn buik 
en in jouw armen doezel ik zachtjes weg 

Dertig

Nog 2,5 uur en dan ben ik dertig. Ik moet er veel aan denken vandaag en raak zelfs een beetje geëmotioneerd. Zojuist een geleide meditatie gedaan, over zelfwaardering. Goed voor me.

Vanaf mijn dertigste ga ik het anders doen. Ik wil me niet meer laten leven, door wie of wat dan ook. Ik ga bewuster na wat ik zelf wil en ga daarbij ook meer op zoek naar mijn eigen gevoel. Want de laatste tijd ben ik mijn eigen gevoel een beetje kwijt lijkt wel. Er zit een dun muurtje om me heen en dat wil ik toch weer af gaan brokkelen. Ik merk het telkens om me heen. Een collega die - bij troubles op het werk en soms hevige emoties bij anderen - aan mij vraagt of ik er nou nooit kwaad of gefrustreerd om wordt. Een vriendin die in mijn plaats teleurstelling voelt als ik weer eens afgewezen wordt door iemand die ik leuk vind. Nee, want ANNanas blijft altijd maar kalm. En dat kan serieus een kracht zijn, maar ook een valkuil worden....

Ik wordt me er wel steeds meer van bewust wat voor invloed mijn opvoeding heeft gehad op wie ik nu ben. Ooit schreef ik, naar aanleiding van een energetisch consult, dat mijn ouders me nooit erkenning hebben gegeven voor wie ik ben. Maar het besef komt nu, dat dat nog steeds zo is. Ze laten me niet in mijn waarde. Voorbeeld: ik geef aan niet mee te willen naar de grote familiedag omdat ik daar niet gelukkig van word. Zij wordenboos op me en zeggen dat ik me moet schamen. Als ik met mijn moeder koffie drink, wij twee samen, en ik vertel dat ik er voorzichtig over denk om naar Eindhoven te verhuizen in de toekomst (en zelfs uitleg waarom), krijg ik een bedenkelijke blik en verder geen reactie... hierdoor wordt de weinig emotionele band die we hebben alleen maar gevoellozer. Ik doe daadwerkelijk mijn best om bijvoorbeeld over Eindhoven te vertellen, dat was serieus een hoge berg voor mij. Maar ik krijg er niks voor terug. Dat doet pijn. Heb er net ook even om moeten huilen. Word je dertig, ga je je dit beseffen... heel dubbel. En ik weet zeker dat mijn ouders van me houden, honderd procent. Daar twijfel ik niet over. Maar het echte gevoel tonen ken ik niet van hun. Nu is mijn moeder de hele dag al bezig om iets te knutselen voor mijn dertigste verjaardag, dat is zeker houden van op haar manier.

Misschien moet ik leren om niet teveel vanuit mijn eigen behoefte te denken, maar meer vanuit hun mogelijkheden. Mijn moeder heeft vroeger zeer heftige dingen meegemaakt waardoor haar emotionele ontwikkeling vast en zeker enorm beschadigd is. Zij is wie ze is.

Hm, nu ik dit schrijf en bovenstaande conclusie trek, voel ik wel ineens een soort van rust. Zou dit nu het losmakingsproces zijn?

"Ik zie je vast nog wel"

Geen gedicht vandaag ofzo. Gewoon woorden, die in me opkomen. Omdat ik iemand heb ontmoet waarvan ik behoorlijk onder de indruk was. Mijn eerste impressie kan ik niet eens meer terughalen...

Ik ontmoette haar op zaterdag. Tezamen met 24 andere nieuwe mensen, maar zij viel mij op, door haar verwilderde kapsel, lef, en de flow die ze met zich meedroeg. Ontspannen, cool. Die dag weinig met haar samengewerkt, 's avonds in de bus naar het station zaten we naast elkaar. We praatten, over relaties en zo. Over muziek die we gezamenlijk leuk vinden. Stelden vragen aan elkaar waar we diep over na moesten denken. Ik voelde me prettig, begrepen, geaccepteerd. Verder niks bijzonders. Maar de twinkeling in haar ogen als ze me aankeek, bleef me bij.

Die avond, op de terugweg, in de trein, helemaal alleen. Gedachtes, gevoelens. Besef dat ik haar wel heel leuk vind. Apart gevoel, zo bij een soort collega. Ontmoet tussen zovelen anderen, maar zo opvallend voor mij.

De zondag ontmoetten we elkaar weer, dag 2 van de training. Haar blik zocht mij, en weer die twinkeling. Tot mijn geluk moesten we die 2e dag veel samenwerken. Even voelde ik me ongemakkelijk, maar ze stelde me gerust. En het was tijdens een oefening, in een groepje met 3 anderen, dat ik beseft dat ik haar misschien wel meer dan leuk en speciaal vond... aangetrokken, nieuwsgierig, bewondering. Aan het einde van de dag moesten we anoniem iets schrijven op een a4tje wat op de rug van iedere deelnemer geplakt zat. Ik schreef bij haar "ik vind het leuk dat ik je heb mogen leren kennen =)". Toen zij iets bij mij schreef, zei ze tegen mij dat ze eigenlijk zoveel wilde schrijven, maar mij vast nog wel vaker zou zien. Wow. Darvan was ik enorm onder de indruk. Bam. Bij het naar huis gaan voelde ik me bijna een verliefde puber en durfde ik geen speciaal afscheid van haar te nemen, bang voor een rood hoofd. Wat wel gebeurde was oogcontact, wij zo tussen de rest. Dat vond ik fijn.

Nu zijn we vrienden op fb. Zij valt op vrouwen, weet ik nu, maar wist ik eigenlijk al. En ik? Val ik ook op vrouwen?

Wordt hopelijk vervolgd...