Wandeling

Samen lopen ze die avond door het bos
Zij loopt voorop en kiest zij-weggetjes
Hij is druk in zijn hoofd en 
gewoon druk zoals hij druk kan zijn

Samen praten ze over dingen die spelen
Bieden elkaar ruimte en luisteren
Spreken soms voor elkaar en lachen dan
"Mag ik even uitpraten?" *glimlach* 

Een bankje, een drankje
Hij heeft tot haar verbazing goed gezorgd
Nooit van hem verwacht want
het besef dat hij zo veranderd is

Vroegere herinneringen, veelal negatief
Kan ze beter laten gaan en ook
alle verwachtingen 
Ineens is ze zich bewust van prettig gevoel 

Omdat het leuk is met hem
Gewoon leuk
En goed
met Methylfenidaat 

Wasbar

Ah hoe tof!! Een wasbar! Als ik weer eens naar Gent ga, wil ik zeker een bezoekje brengen aan deze twee toffe gastheren. 

Regenboog-hoofd

Wat zijn onze hersenen toch van immense invloed op ons 'zijn', ons zogenaamde welzijn. Natuurlijk, we zijn wie we zijn, door onze hersenen. Ze maken ons, ons persoon, onze eigen ik. 'Wie ie je bent' en hoe je je ontwikkelt speelt zich allemaal af in die donkere bovenkamer. Nou ja, donker... soms denk ik dat het bij mij daarboven roze met paars en geel is. En op zijn tijd wat glitters die er door heen dwarrelen. 

Maar soms ook niet. Dan zijn de kleuren even wat doffer. Zoals nu. 

Dopamine, endorfine, het chemische proces verloopt zoals het zou moeten verlopen in mijn Regenboog-hoofd. Ik ben niet abnormaal of gek (nou ja, een klein beetje.... *knipoog*). Afgelopen week, de contacten die ik met Iemand had; ik was blij, zelfs een tikkeltje euforisch. Lekker hoor, die neurotransmitters. Echter was dit gevoel van korte duur, want toen ik he-le-maal niks meer van hem hoorde, veranderde mijn proces in iets verdrietigs. Jammer maar helaas, dat was mijn manier om ermee om te gaan. Mijn manier om de buitenwereld te laten merken dat het me niet veel deed. Terwijl ik, ergens diep van binnen, toch een klein krasje voelde op mijn hart. Of, nou ja, in de wand/slijmvliezen/whatever van mijn hart (let wel: mijn hart heeft hij nog niet geraakt!). Want - waar ik zo vaak bang voor ben - het voelt toch als een afwijzing. En een afwijzing is niet leuk. 

Maar, na een paar dagen vol afleiding, was ik er ook al snel klaar mee. Iemand is iemand die ANNanas enorm kan boeien, maar tegelijkertijd een veel te vrijgevochten type blijkt. Hoewel, een beetje vind ik wel leuk. Zo ben ik zelf ook (tot bepaalde grenzen haha). Gisteren was ik op een festival, en het leukst vond ik de momenten dat ik in mijn uppie bij een band/djs stond te kijken. Ik mocht los van mezelf. Zonnebril op, niemand die me kende (althans dat sprak ik mezelf toe), biertje in de hand en bewegen op die beat. NICE! Dus toen barste het in mijn Regenboog-hoofd van de glitters. En op het festival was ook Methylfenidaat, waar ik echt een hele toffe avond mee heb doorgebracht! Samen bier drinken, bands kijken, dansen, lachen. Toen ik om 2u in slaap viel in het gras, maakte hij me wakker. Toen zijn we naar huis gefietst (een uur fietsen...) en toen was de keuze al snel gemaakt dat de avond nog jong was =) 

Twee uur dertig

Oke. Ze weet dat het laat is. Het is midden in de nacht. De klok sloeg zojuist twee uur dertig, half drie. Maar goed. Ze wil evengoed nog iets kwijt. Het maakt niet uit hoe laat het is, tijd is niet belangrijk. Tenminste, nu niet. 

Iemand gespot. De foto zei genoeg: ANNanas-type! Dus aangemeld op social media. Vandaag voor het eerst contact mee gehad. Na even praten gelijk telefoonnummers uitgewisseld en verder gepraat via whatsapp. Leuk! ANNanas zat bij een kampvuur waar ook andere mensen bij zaten. Ze moest telkens lachen om de uitspraken van 'Iemand'. Ze was in haar nopjes. 

En nu is ze nog steeds in haar nopjes. Het is fijn om iemand nieuws te leren kennen, het is fijn om aandacht te krijgen van iemand/Iemand. Ze kent deze persoon niet. Eigenlijk helemaal niet. Enkel van een paar foto's, muzieksmaak en een eerste korte kennismaking. Maar het voelt goed. Het voelt prettig, welkom. 

Het plan is om snel iets af te spreken. Niet te lang lullen via whatsapp, dat maakt het alleen maar onnatuurlijker om elkaar in real life te zien. Want ja, dat is toch wel wat ze graag wil. 

Komend weekend? 

=) 

Biedt zich aan:

Biedt zich aan: creatieve duizendpoot met kleurrijke gedachtes, die graag mensen vooruit helpt! 

Trefwoorden: jeugdigen, adolescenten en jong-volwassenen met problemen | ontwikkeling, levensvragen, (school)loopbaan et cetera | laagdrempelig | tijd voor aandacht en persoonlijke groei | een goed gesprek | zingeving en inzichten. 
Maar ook: samen wroeten in de tuin en plantjes bewonderen | wandelen door de bossen | stilstaan | drama-oefeningen. 

Daarnaast: theaterstukken op maat, inspirerend en gedurfd | schrijven van verhalen, blogs, columns, scripts | out of the box denken | organisatietalent en regelneef | creëert graag samen maar denkt ook soms alleen. 

Wie: ANNanas. 

(Dit is een opdracht voor mijn cursus. Ik moet met de wereld delen wat ik wil, waar ik naar op zoek ben, wat ik te bieden heb. Bovenstaande zijn ideeën die door mijn hoofd spelen en die ik tijdens deze cursus verder uitdiep) 

Kraanvogel

Vandaag was ik op station Eindhoven. Er stond een vrouw op de trappen waar ik langs moest. Ze had een grote mand vast waarin allerlei gekleurde vouwblaadjes zaten. Deze deelde ze uit aan alle voorbijgangers, met een mooie glimlach en het simpele woord 'alsjeblieft!'. De vouwblaadjes waren kraanvogels die ze gevouwen had. Ik kreeg een groene kraanvogel. Er zat een briefje in met daarop de volgende tekst: "Ik heb 1000 origami kraanvogels gevouwen. Dit is er een van en hij is voor jou. Ik wil dat je weet dat ik je een geweldige dag toewens. Hopelijk helpt deze kraanvogel daarbij. :) "

Door de dag heen heb ik meerdere malen aan deze kraanvogel gedacht. Het was vandaag voor mij een fijne dag (en dat ondanks de warmte, ondanks het saaie werk, ondanks vermoeidheid, sorry ik wil niet zeuren maar ik doe het toch even heel stiekem). 

Zulke initiatieven zouden er meer moeten zijn. Ze maken de wereld een beetje mooier. 

Bedankt, mevrouw! 

Dit moment

Puur gedachten van dit moment: 

- Het allermooiste wat ooit iemand tegen mij gezegd heeft is: "Het mooist aan jou vind ik dat je gedachten zo kleurrijk zijn". Soms wordt ik nog emotioneel als ik aan deze zin denk. Want een mooier compliment heb ik nog nooit gehad (het was Koala die dit zei....) 

- Ik ben bezig met het opzetten van een nieuwe blog. Dat is goed, dat is fijn, dat is een stap vooruit. Schrijven is mijn ding. MAAR ik zat zojuist wat te bladeren door deze blog, gewoon bij 'vroeger' zoals 2007, en werd ineens een beetje weemoedig. Want, als ik een nieuwe blog ga beginnen, dan horen de nieuwe verhalen niet meer bij de oude verhalen. Dan is er een gap. Wil ik dat wel? En tegelijkertijd vraag ik mij af waarom deze weemoedige gedachte bij me opkomt, is het gewoon wéér het verlaten van mijn comfortzone wat ik lastig vindt? Een geruststellende gedachte is dat ik mijn huidige blog eventueel kan uitprinten in boekvorm. Zodat ik hem altijd bij de hand heb, en niemand mijn teksten van me af kan pakken. 

- De behoefte aan een metgezel was deze dagen vrij hoog. Geen idee hoe het kan of waarom het steeds maar weer door mijn hoofd spookte. Het was er. 

- Vandaag lekker gezwommen! Ik ben niet iemand die enorm van bikini-time houdt en gaat flaneren over het strand, maar vandaag ging het me goed af. Fijn. 

- Morgen moet ik weer gaan werken en ik heb er he-le-maal geen zin in. Ben klaar daar. Nou ja, sommige kindjes wil ik wel graag zien :) maar dat is het enige. 

Dahag!